Resimde Everest Dağı'nda bir dağcının cansız bedeni görülüyor. Resimde, dağcılık ekipmanları da yer alıyor. Bu resim, Everest Dağı'nda tırmanan her 10 kişiden birinin hayatını kaybettiği gerçeğini vurguluyor. Dağcılık, soğuk, kafa travması, beyin ödemi ve aşırı yorgunluk gibi nedenlerden dolayı oldukça tehlikeli bir aktivitedir. Resimdeki mizah ise dağcıların hayatını kaybettikten sonra bile dağdan toplanamamasıyla ilgili. Bu, Everest Dağı'nın ne kadar zorlu bir yer olduğunu gösteren trajik bir espri. Fotoğrafta, dağcı kıyafetleri giymiş bir kadının, karla kaplı bir ortamda, yüz üstü yatarak, sanki ayakta kalmaya çalışıyormuş gibi bir pozda görüyoruz. Fotoğrafın altındaki yazı, dağda ölen ilk kadın olarak bilinen Schmatz'ın cesedinin böyle bulunmuş olduğunu anlatıyor. Fıkra, dağda ölen birinin, ölümüyle ilgili olarak sanki uyuyup uyanmayı bekliyor gibi bir tavır içinde bulunmasının esprili bir şekilde gösterilmesiyle ortaya çıkıyor. Bu, dağcılıkta ölümcül tehlikelerin ve aniden gerçekleşen olayların bir şekilde dramatik bir şekilde gösterilmesiyle ortaya çıkan komik bir durum. Fotoğrafta karlı bir dağın yamacında kırmızı bir kıyafet giyen ve yüzü karla kaplı olan bir dağcı yatıyor. Resimdeki espri dağcının, ölümüne neden olan ve diğer dağcıların onu geçerken görmezden geldiği soğuktan ve yorgunluktan ölüyor oluşunda. Görsel, 2005 yılında dağcılık sırasında hayatını kaybeden Sloven dağcı Marko Lihteneker'e ve ölümüne yol açan koşullara bir gönderme. Resim, bir dağcının yorgunluktan ölmek üzereyken bile dağcıların yardım etmeden geçmesinin bir alegorisi. Fotoğrafta Amerikan bayrağı görülüyor. Alttaki yazı ise Everest Dağı'nda 200'den fazla cesedin kimliği belirlenemediğini belirtiyor. Bu ironik bir gönderme. Çünkü Amerika'da "vatanseverlik" duygusu çok önemli kabul ediliyor. Ancak, Everest'te ölenlerin kimliği belirlenemediğine dikkat çekilerek, bu vatanseverliğin ölümlere karşı duyarsızlığı mı maskelediği sorusu soruluyor.

Fotoğrafta Everest Dağı'nın zirvesinde bir dağcı cesedi ve onu gecen diğer dağcılar görülüyor. Dağcı Kanadalı olduğu için üzerine Kanada bayrağı örtülmüş. Fotoğrafın altındaki yazı ise "Everest'in zirvesinde yüzlerce ceset! İşte dünyanın en yüksek dağının mezarlığa dönüş hikâyesini sizler için derlemeye çalıştım. Detaylar için yana kaydırın" şeklinde. Bu yazı Everest Dağı'nda hayatını kaybeden dağcıların cesetlerinin çıkarılmaması ve zirvede bırakılması durumunun trajikomik bir şekilde ele alınmasıyla esprili bir şekilde yapılmış. Bu fotoğrafta Everest Dağı'nda donarak ölen bir dağcıyı görüyoruz. Fotoğrafın altındaki yazıda Everest Dağı'na tırmanan 10 kişiden biri hayatını kaybettiği ve bunun soğuk, kafa travması, beyin ödemi ve aşırı yorgunluk gibi nedenlerden kaynaklandığı belirtiliyor. Everest Dağı'nın yüksekliği ve soğukluğunun dağcıların cesetlerini toplanamamasına yol açtığı da yazıyor. Bu fotoğraflı yazı bir mizah içermiyor. Everest Dağı'nda ölümcül kazaların sıklıkla yaşandığını ve dağcılık sporunun tehlikelerine dikkat çekiyor. Fotoğrafta, Everest Dağı'nda ölen bir dağcının cesedi, ayağa kalkmaya çalışıyormuş gibi görünüyor. Bu komik durum, dağcının ölümünün soğuktan veya düşmeden kaynaklanmadığı, uyumaya gittiğinde bir daha uyanamamasından kaynaklandığı fikrini esprili bir şekilde ifade ediyor. **Espri:** Everest Dağı'nda ölen dağcılar genellikle soğuktan veya düşmeden ölürler. Bu fotoğrafta dağcı, sanki uyandıktan sonra ayağa kalkmaya çalışıyormuş gibi görünüyor. Ancak, gerçekte o, bir daha uyanamaması sebebiyle ölmüştür. Fotoğrafta, bir dağcı, Everest Dağı'nda, ölen bir dağcıya yardım etmeden, yanından geçiyor. Fotoğrafın altındaki yazıda, Sloven dağcı Marko Lihteneker'in 2005 yılında Everest Dağı'nda oksijen maskesinde sorun yaşadığı için öldüğü belirtiliyor. 2006 yılında da David Sharp'ın da aynı dağda dinlenirken hayatını kaybettiği, bu sırada 30 dağcının yanından geçtiği ama hiç kimsenin yardım etmediği belirtiliyor. Bu dağcıların Sharp'a yardım etmeyerek insanlık dışı bir davranış sergiledikleri ve kendi hayatlarını kurtarmayı tercih ettikleri görülüyor. Şaka, dağcıların Sharp'a yardım etmemelerini ve "bencil" davranışlarını eleştirmek için kullanılıyor. Fotoğraf, dağcıların, dağcılık sporuna duydukları tutku ve azmin özellikle zor anlarda insanlık duygularını gölgede bırakabileceğini gözler önüne seriyor. Fotoğrafta Amerikan bayrağı ve altında bir yazı var. Yazıda, 2012 yılında Everest Dağı'na tırmanan ilk dağcı olan Shriya Shah-Klorfine'nin zirveye çıktıktan 25 dakika sonra öldüğü belirtiliyor. Ayrıca Everest Dağı'nda hala kimliği belirlenememiş 200'den fazla ceset olduğu yazıyor. Bu, Amerikan bayrağının her zaman "özgürlük ve bağımsızlık" simgesi olarak algılanmasına rağmen, Everest Dağı'nda ölülerin bile kimliğini belirleyememiş olması nedeniyle "özgürlük" kavramının ironik bir şekilde yorumlanmasıdır.

Bu fotoğraf, Jack Frost'un bir çocuk tarafından kar topuyla vurulduğu vintage bir kartpostalı gösteriyor. Altta ise, hayatın sadece tesadüflerden oluştuğuna mı inandığımız, yoksa yaşadığımız her olayın aslında daha büyük bir resmin parçası gibi bir bulmaca oluşturmaya mı çalıştığı soruluyor. Bu da, "Jack Frost'un" çocuk tarafından kar topu ile vurulmuş olması ve bu olayın büyük bir resimde aslında bir tesadüf olmaktan çok daha önemli bir şeyin parçası olabileceği şeklinde bir espriye dayanıyor. Fotoğrafta bir kilisede koroda şarkı söyleyen bir grup insan görüyoruz. Şarkı söyledikleri sırada kilisede bir patlama oluyor ve bu olaydan kimse sağ kurtulmuyor. Espri, kilisede patlamanın, korodaki tüm insanların aynı anda "patlama" kelimesini söylemeleri sonucu gerçekleştiği gibi bir imada bulunuyor. Resimde Amerika Birleşik Devletleri'nin 16. ve 35. başkanları olan Abraham Lincoln ve John F. Kennedy'nin siyah beyaz portreleri yan yana yer alıyor. Resim, "instagram/sizbilindiye" adlı Instagram hesabının bir gönderisinden alınmış. Görseldeki espri ise Lincoln ve Kennedy arasındaki benzerliklere dayanıyor. İki başkanın da adları ve soyadları benzer, her ikisi de bir Cuma günü öldürüldü ve her ikisi de suikast sonucu hayatını kaybetti. Ayrıca, Lincoln'un doğum yeri olan Kentucky, Kennedy'nin öldürüldüğü Texas'a çok yakın. Görselde yer alan yazıda, "Lincoln ve Kennedy arasında tesadüf olamayacak kadar inanılmaz benzerlikler var. Bugüne kadar yalnızca dört başkana suikast düzenlendi ve Lincoln bu isimlerin ilki, Kennedy ise sonuncusuydu. Her ikisi de bir Cuma günü kafalarının arkasına ateş edilerek öldürüldü. Ölümünden sonra yerlerine gelen kişilerin soy isimleri Johnson'dı ve biri 1808 diğeri 1908 doğumluydu. Lincoln kongre seçimlerini 1846 yılında, Kennedy ise 1946'da kazanmıştı. Suikast düzenleyen iki kişi de davaları başlamadan öldürüldü. İşin en tuhaf kısmı ise şu; Lincoln "Kennedy" adlı bir tiyatroda, Kennedy ise "Lincoln" marka bir otomobilde vuruldu." şeklinde bir açıklama yer alıyor. Bu espri, iki önemli tarihsel figürün kaderinde yer alan benzerlikleri vurgulayarak, mizah yoluyla bir alay konusu yapıyor. Bu resimde Titanic ve "Tanrı Bile Batıramaz" denilen gemi görülüyor. Resimde yazan metne göre Titanik'in hikayesini yazan yazar, geminin batmasından 14 yıl önce "Titanik Kazası" adlı kitabı yazmış. İki geminin çok benzer olması, Titanik'in hikayesini yazanın geminin batmasını tahmin etmiş olabileceğini düşündürüyor. Bu ironik bir durum ve mizah yaratıyor. Resimde Bruce Lee ve oğlu Brandon Lee var. Resimde Brandon Lee daha küçükken ve babasıyla mutlu bir şekilde poz verirken görülüyor. Aşağıdaki yazı ise Brandon Lee'nin "The Crow" filminin setinde gerçek bir kurşunla öldürülmesini anlatan bir şaka. **Şaka:** Brandon Lee'nin "The Crow" filminin setinde öldürülmesi, babasının "Game of Death" filminde yaşadığı bir sahneye benziyor. **Bu, trajik bir olayı mizah yoluyla ele alıyor ve oldukça rahatsız edici bir şaka.** Fotoğrafta, üstte 1800'lü yıllarda yaşamış Mary Ashford'un portresi ve altında 20. yüzyılda yaşamış Barbara Forrest'in portresi yer alıyor. Yazıda ise Mary Ashford'un cinayetinden bahsediliyor. Şaka, iki kadının birbirine benzerliği üzerine kurulu. Yazar, okurun "Barbara Forrest Mary Ashford'u öldürmüş olmalı" diye düşünmesini sağlamak için iki portreyi yan yana koymuş ve bu ikisinin benzerliğine vurgu yapmış. Barbara'nın Mary'nin katillerinin yakalanmasında rol oynaması ise şakayı daha da güçlendiren bir detay. Fotoğrafta taştan yapılmış bir ev dizisi ve dar bir yol var. Resim, "6. Rosie Davis adlı genç bir kadın, henüz üç aylık bir bebekken bir aileye evlatlık olarak verilmişti. Rosie, sonradan üç erkek kardeşinin olduğunu öğrendi ve onları aramaya başladı. Kardeşlerinden Sid ve John'u kolayca bulmayı başaran Rosie, ne kadar uğraşırsa uğrassın diğer erkek kardeşi Chris'i bulmayı bir türlü başaramıyordu. Uzun uğraşlar sonucunda Rosie, Chris'in aslında bunca zamandır burnunun dibinde olduğunu keşfetti. Chris ve onu evlat edinen aile Rosie'nin evinin karşı sokağında yaşıyordu, üstelik kardeş olduklarını bilmeden tanışıp arkadaş olmuşlardı. Chris de Rosie'yi aramış ama bir türlü bulamamıştı. Sizce bu kaderin bir cilvesi mi?" yazısıyla birlikte. Fotoğraftaki mizah, Rosie'nin uzun süredir yan komşusu olan kardeşini bir türlü bulamamasıdır. Fotoğrafta Chris Benoit, karısı Nancy ve oğlu Daniel var. Fotoğrafın altında yazan yazı, Benoit'in 2007 yılında karısını ve oğlunu öldürdükten sonra intihar etmesi olayını ve bununla ilgili bir detayı anlatıyor. Yazıda, Benoit'nin Wikipedia sayfasında kişisel sorunlar yaşadığı için karısını öldürdüğü yazılmış olduğu söyleniyor. Bu, Benoit'in karısını ve oğlunu öldürdükten sonra intihar etmesiyle ilgili oldukça karanlık ve korkutucu bir olay. Fıkra, Benoit'in Wikipedia sayfasındaki bu bilginin, olaydan önce yazıldığı ve bunun "tesadüf" olduğunu söylemek için ironi kullanıyor. Bu, Benoit'in eylemlerini önceden bilmiş gibi gösteren bir espridir, ki bu da oldukça rahatsız edici. Bu fotoğraf, Hoover Barajı'nın inşaatı sırasında meydana gelen bir kazayı gösteriyor. Resimde, kazada ölen baba ve oğul görüyoruz. Baba, J.G. Tierney ve oğlu ise Patrick Tierney. Bu fotoğraf, "Aynı günde aynı kaderi paylaştılar" gibi bir espriye dayanıyor. İronik olarak, ikisi de baraj inşaatı sırasında ölmüşler. Fotoğrafta, Violet Jessop adlı bir hemşirenin portresi ve batmakta olan bir gemi var. Violet Jessop, White Star Line adlı gemi şirketinde çalışmış ve üç büyük geminin batışından da kurtulmuş. Bu gemiler sırasıyla Titanic, Britannic ve Olympic. Bu paylaşımdaki espri, Violet Jessop'un bu üç gemide çalışmasına ve üçünün de batmasına rağmen hayatta kalmasını ironik bir şekilde vurgulaması. "Şans mı desek bilemedik doğrusu..." ifadesiyle de bu durumun ne kadar tesadüf olduğunu ve hayatta kalmasının ne kadar şaşırtıcı olduğunu ima ediliyor.

Fotoğrafta, koyu tenli bir bebeği kucağında tutan sarışın sakallı bir adam var. Adam bebeğe gülümsüyor ve bebeğin yüzünde sevimli bir ifade var. Bu fotoğraf, Afrika köylerinde yaşayan insanlara yardım eden Hayri Dağlı'nın çalışmalarını temsil ediyor. Şaka ise Hayri Dağlı'nın 3 yıl içinde suya, temiz suya, yiyeceğe ve eğitime erişimi olmayan 100 bin insanın hayatına dokunmuş olması. Bu da, Hayri Dağlı'nın gerçekten etkili bir kişi olduğunu gösteriyor ve şakanın amacı bunu vurgulamak. Fotoğrafta Hayri Dağlı, Afrika'da çocuklarla bir araya gelmiş. Yüzünde mutlu bir ifadeyle çocuklara bir şey anlatıyor. Bu fotoğrafta Hayri Dağlı'nın Afrika'ya gittiği ve çocuklarla iletişim kurduğu görülüyor. Bu durum, 'Hayri Dağlı'nın çok iyi bilinen bir çevre aktivisti olmasına ve genellikle doğal yaşamı korumaya ve çevre bilincinin artırılmasına yönelik çalışmalarıyla bilindiğine gönderme yapıyor. Fotoğraftaki mizah, Hayri Dağlı'nın çevre aktivistliği ve Afrika'daki çocukların yaşam koşulları arasındaki ironik bir karşıtlık yaratmasından kaynaklanıyor. Fotoğrafta bir adam, yeşil bir otlakta uzanmış. Adamın başının yanına ise iki siyah çocuk da uzanmış. Adam "60'a yakın ülkeyi dolaştıktan sonra Mta Kbu Mwta Köyü'ne misafir oldu. Köyde gezerken ağaç altına oturmuş bir grup çocuk gördü. "Gönüllü öğretmen hasta olduğu için bir aydır gelemiyormuş. Çocuklar belki bugün diye her gün sınıfa gitmeye devam ediyormuş" diye anlatıyor o günü." diye yazmış. Fıkra, beyaz bir adamın Afrika'daki bir köyde "siyah çocukların her gün okula gitmeye devam ettiğini" söyleyerek övündüğünü ancak bu durumun aslında "öğretmen hasta olduğu için çocukların okula gidemediği" gerçeğini gizlediğini ima ediyor. Yani, adamın övündüğü şey aslında olumsuz bir durumun göstergesidir. Fotoğrafta, siyahi iki çocuğu kucağında tutan bir adam var. Adam, çocuklara masallar anlatmış ancak kız çocuğunun masalları dinlemeyi bırakıp, başka bir şeye odaklandığını fark etmiş. Çocuktan masalları neden dinlemeyi bıraktığını sorduğunda, kız "Dağlı, o gün..." diye başlamış. Burada yapılan espri, kız çocuğunun "dağlı" deyip masalların konusu olan Afrika'dan ziyade, bir başka masalda anlatılan hikayeyi hatırlamasına ve o hikayeye odaklanmasına atıf yapmasıdır. Espri, günlük hayatta sık sık yaşanan bir durum olan "dikkati başka yöne çekilmek" e ironik bir şekilde gönderme yapmaktadır. Fotoğrafta, Hayri Dağlı ve diğer kişiler Afrika'da bir köye su getirmek için çalışıyorlar. Fotoğrafta "idea uni" yazan bir afiş görüyoruz. Bunun anlamı, burada "Hayri Dağlı ve arkadaşları köyün su ihtiyacını gidermek için yaratıcı fikirlerini kullanmış ve köyün su ihtiyacını gidermişler" şeklinde yorumlanabilir. "Idea"nın Türkçe karşılığı "fikir" olduğundan ve fotoğrafta "idea" ve "uni" kelimelerinin bir arada kullanılması nedeniyle "Hayri Dağlı'nın yaratıcı fikirleri ile birlikte üniversite öğrencileri köy halkına yardım etmiş" gibi bir anlam çıkıyor. Fakat fotoğraftaki "idea" kelimesi "Idea Uni" markasının bir parçası gibi görünüyor ve bu kelimelerin köyün su ihtiyacını gidermek için kullanılan yaratıcı fikirleri ifade etmesi biraz ironik oluyor. Ayrıca, fotoğrafın altında "Köye su getirmek isteyen Hayri Dağlı.." yazısı var. Bu da "Hayri Dağlı köy halkına su getirmek için yardım topladı ve "idea uni" adlı bir şirkete destek sağladı" gibi bir anlam çıkarıyor. Kısacası, fotoğrafta "idea uni" yazan afiş, afişin içinde "Idea Uni" markası olduğu düşünüldüğünde, komik bir durum ortaya çıkıyor. Fotoğrafta, iki küçük çocuğu kucağında tutan ve gülümseyen bir adam var. Çocukların yüzünde de gülümsemeler var. Resmin altındaki yazı ise "Bu sadece temiz suya kavuşmak değildi, başlarının üzerinde kendilerinden ağır su kovaları yerine kitaplar taşıması demekti. Dağlı, bununla da yetinmedi; köyün enerji, eğitim gibi diğer sorunlarını da çözdü ve geniş bir gönüllülük ağı oluşturarak IDEA Universal Derneği'ni kurdu." şeklinde. Bu fotoğraf, Afrika'da çocukların temiz suya erişimin zorluğunu ve bu zorluklarla mücadele eden bir adamın çabalarını gösteren komik bir şekilde. Dağlı'nın çocuklara su kovaları yerine kitap taşımasını sağlamasının komik ve ironik bir durum olması amaçlanmış. Aynı zamanda, Dağlı'nın köyün sorunlarını çözmek için yaptığı çabalar, "gönüllülük ağı" gibi ironik bir ifadeyle vurgulanıyor. Fotoğrafta bir adam, çamurlu bir alanda birçok çocuğun arasında duruyor ve bir çocuğu havada tutuyor. Çocuklar, adamın etrafında toplanmış ve mutlu görünüyorlar. Görünen o ki, adam, bu çocuklara yardım ediyor ve onların hayatlarına dokunuyor. Bu, bir mizah değil, ancak resimde bir hikaye anlatılıyor. Adamın, hayatlarında zorluklarla karşılaşmış çocuklara yardım ettiği ve onların mutluluğuna katkıda bulunduğu anlaşılıyor.

Fotoğrafta, arkasında grafitili bir duvar bulunan genç bir adam görünüyor. Adam gülümsüyor ve açıklamasında cinsiyet değiştirme deneyi ve Bruce Reimer'in hikayesine değiniyor. Bu fotoğrafta yapılan espri, cinsiyet değiştirme deneylerinin ve Bruce Reimer'in hikayesinin trajik bir geçmişi olması nedeniyle biraz rahatsız edici ve etik açıdan tartışmaya açık. Fotoğraf, bu konuları alaycı bir şekilde kullanarak, cinsiyet değiştirme deneyleri hakkında yanlış ve yüzeysel bir anlayış sergiliyor. Fotoğrafta, iki küçük çocuk, hediye paketlerinin arasında mutlu bir şekilde poz veriyor. Yazı, Bruce Jenner'ın cinsiyet değiştirme hikayesini ele alıyor ve çocuğun ailesinin, Bruce'un yaşadığı cinsel kimlik belirsizliğiyle başa çıkmak için onu kız çocuğu olarak yetiştirme kararı aldığını ima ediyor. Ancak, Bruce daha sonra bir erkek olarak hayatına devam etmeye karar vermiş. Bu da, fotoğraftaki çocukların, Bruce'un çocukluk fotoğrafları olduğuna ve ailesinin aslında Bruce'u bir kız çocuğu olarak büyütme kararı almadığına işaret ediyor. Şaka, Bruce Jenner'ın cinsiyet geçiş hikayesini ve çocuğun cinsiyetini gizli tutma çabasını, komik bir şekilde bir araya getiriyor. Resimde iki çocuk ve hediye kutuları görüyoruz. Çocukların gülümsemesi ve pozitif görünümü, yazılan espri ile ters düşüyor. Espride, çocukların psikolojisinin altüst olduğunu, aile bağlarının koptuğunu ve ailenin bu durumu düzeltmek için çaba gösterdiğini anlatıyor. Ancak "cinsel kimliği ile ilgili sıkıntılar yaşayan Brenda'ya tüm gerçekleri açıklamak vardı..." cümlesi ile ailenin gerçek sorununu ve espriyi yalanlıyor, okuyucunun dikkatini çekiyor. Bu espri, çocukların görünüşte mutlu olduğu halde, altında yatan derin problemleri ve ailenin onları örtbas etme çabasını ironik bir şekilde vurguluyor. Fotoğrafta, küçükken birbirine benzeyen üç kardeşin fotoğrafları var. Alttaki metin, David'in hayatının zorluklarından ve kendi hayatına son vermesinden bahsediyor. Şaka, David'in kendi hayatına son vermesi ve bunun onun hayatına dair "en büyük şaka" olmasıyla ilgili. Ancak, şaka biraz kara mizah içeriyor ve intiharı hafifletmek veya küçümsemek için kullanılmamalı. Fotoğrafta bir mezar taşı görülüyor. Mezar taşının üzerinde "David Peter Reimer" yazıyor. Mezar taşında "August 22, 1965" ve "May 2004" tarihleri de yazılı. Ayrıca "In the arms of Jesus" yazısı da görülüyor. Bu fotoğraf, David Reimer'ın mezar taşını gösteriyor. David Reimer, cinsiyet değiştirme ameliyatlarının ilk vakalarından biri olarak biliniyor. 8 aylıkken, yanlışlıkla sünnet edilmesi sırasında cinsel organı kesilen David Reimer, cinsiyet değiştirilerek kız çocuğu olarak yetiştirilmiştir. Ancak, ergenlik dönemine geldiğinde, David Reimer kendini kadın olarak hissetmediği için yeniden erkek olarak yaşamaya başladı. **Şaka:** Bu fotoğrafta bir şaka yok. David Reimer'ın hikayesi, doğduğu cinsiyetin ve biyolojinin, bireyin cinsiyet kimliği üzerindeki etkisinin karmaşıklığına dair bir örnektir.

Fotoğrafta, bebekken ayrılmış ve yıllarca birbirinden habersiz çok benzer hayatlar yaşayan ikizler olan Jim Twins var. Basındaki isimleri "Jim Twins" olan kardeşlerin soyadları aynı değil, fakat adları Jim. Tek yumurta ikizleri olan Jim Springer ve Jim Lewis, daha 4 haftalıkken 2 farklı aileye evlatlık olarak verilirler. Yıllar sonra bir araya geldiklerinde ortaya çıkan tesadüfleri aşırı derecede şaşırtıcıdır. İlgili hikayelerini sizler için derlemeye çalıştım. Detaylar için yana kaydırın. Bu fotoğrafta anlatılan hikaye, gerçek bir olaydır ve "ayrı ikizler" çalışmaları olarak bilinir. Bu çalışma, aynı genetik yapıyı paylaşan ancak farklı ortamlarda yetişen ikizlerin, benzer kişilik, ilgi alanları ve hatta hayat olayları yaşayabildiğini göstermektedir. Bu durum, genetiğin ve çevrenin, bireyin kişiliği ve hayatı üzerindeki etkisi hakkında önemli bilgiler sunmaktadır. Fotoğrafta, iki yetişkin erkek ve bir kadın görünüyor. Kadın ortasında oturmuş, erkekler ise onun sağında ve solunda duruyor. Hepsi gülümsüyor. Resmin altındaki yazı, Jim Lewis'in 30 yaşında bir kardeşi olduğunu öğrendiğini anlatıyor. Kardeşini yıllarca aramış ve sonunda bulmuşlar. İkisinin de isimlerinin Jim olduğunu ve her ikisinin de köpeğine "Toy" adını verdiğini belirtiyor. Bu da, ayrı ailelerde büyüyen iki ikiz kardeşin benzerliklerini gösteren bir anekdot. Fotoğrafta iki erkek ve bir kadın var. Erkekler evlenmiş ve kadın da birinin karısı diğerinin ise eski karısı. Resimde yazan yazı ise bu ikilinin okuldaki ortak zevklerini ve alışkanlıklarını anlatıyor. Her ikisi de matematiği ve marangozluğu çok severken yazım derslerinden nefret ediyormuş. İkisi de marangozluk işiyle uğraşıyor, ikisi de bira sever, sigara tiryakisi ve hatta içtikleri sigara markası bile aynı. İkisi de iki defa evlenmiş. Bu fotoğraftaki mizah, evliliğin karmaşıklığını ve benzerliklerin insanları nasıl bir araya getirebileceğini, aynı zamanda ayrıştırabileceğini vurgulamaktadır. Her iki erkeğin de aynı ilgi alanlarına sahip olmasına rağmen evliliklerinde başarısız olmuş olmaları, ilişkilerin karmaşıklığını ve benzerliklerin her zaman mutluluk için bir garanti olmadığını göstermektedir. Fotoğrafta iki adamın portreleri yan yana yerleştirilmiş. Adamların yüzleri ve giyimleri birebir aynı. Fotoğrafın altında yazan metinde, iki adamın eşlerinin isimleri, çocuklarının adı ve kullandıkları araçların aynı olduğu belirtiliyor. Şaka, iki adamın aslında aynı kişi olduğu ve fotoğrafın bir "ölüm ilanı" formatında düzenlenmiş olduğuna işaret ediyor. Bu da, iki eşin, aynı gün, aynı hastalıktan öldüğünü ve "birbirlerinden sadece 40 mil uzaklıkta yaşadıklarını" ima ediyor. Kısacası şaka, fotoğrafta görülen kişilerin aslında tek bir kişinin farklı zamanlarda çekilmiş fotoğrafları olduğuna ve bu durumun da "ölüm ilanına" benzer bir ironik mizah yaratılmasına dayalı.

Resimde Horace Wells adında bir adamın portresi var. Altında "Açıları dindirsin diye keşfettiği anestezi yüzünden, hayatı olabilecek en acı şekilde sonlanan bilim insanı Horace Wells'in hikayesini sizler için derledim. Detaylar için yana kaydırın" yazıyor. Bu bir espri çünkü Horace Wells, diş çekerken ağrıyı dindirmek için anestezi kullanan ilk kişidir. Ancak kendisi, anestezinin etkisini kendi üzerinde deneyerek beyin hasarı geçirmiş ve hayatı gerçekten de acı şekilde sonlanmıştır. Fotoğrafta dişçi olarak çalışan Horace Wells, diş çekimi sırasında ağrıyı azaltmak için kullanılan "kahkaha gazı"nı deneyen bir doktoru gösteriyor. Fıkra, Horace Wells'in gazın etkisini deneyimlemek için kendi üzerine diş çekimi yaptırması ve acıyı hissetmediğini fark etmesinden kaynaklanıyor. Bu olay, anestezi alanında bir devrim yaratmış ve diş çekimi gibi acı verici işlemler için yeni bir yol açmıştır. Bu nedenle, fotoğrafta Wells'in kendisi de diş çekimi sırasında gazın etkilerini hissetmediği için rahat bir ifadeyle gösteriliyor. Resimde, 19. yüzyılın sonlarından kalma bir ameliyathanede doktorlar ve hasta görüyoruz. Doktorlardan biri, diğerine bir iğne göstererek hastayı uyuşturmayı öneriyor. Hastanın uyanık olması ve ağrı çekmesi nedeniyle ameliyatın zor olduğunu ima ediyor. Resimdeki espri, 19. yüzyılda anestezi gibi önemli bir tıbbi keşfin henüz yapılmamış olmasına ve insanların ameliyatları sırasında yaşadıkları acıya vurgu yapıyor. Bu durum, bugünkü standartlara göre oldukça ilginç ve acı verici olsa da, dönemin tıp bilgisine göre normal karşılanıyordu. Resimde bir grup adam, bir masanın etrafında toplanmış şekilde görünüyor. Ortadaki adam, diğer adamın ağzına bir şey veriyor. Bu adam, muhtemelen eter veya kloroform gibi bir anestezik veriyor. Resimdeki espri, o dönemin tıp uygulamalarının ne kadar ilkel olduğunu gösteriyor. O zamanlar, anestezikler henüz tam olarak anlaşılmıyor ve çok riskli bir şekilde kullanılıyordu. Bu da, resimdeki adamın anestezik vermeye çalışırken, diğer adamın yüzündeki şaşkınlığı ve korkuyu açıklıyor. Espri, modern tıpta yapılan ilerlemenin altını çiziyor ve o zamanlar kullanılan yöntemlerin ne kadar ilkel olduğunu gösteriyor. Resimde, sol tarafta kahkaha gazı ile bilinen William Thomas Green Morton, orta kısımda kloroformu bulan Crawford Williamson Long, sağ kısımda ise dişçi Horace Wells'in bir araya gelmiş halleri görülüyor. Fıkra ise şu şekilde: Horace Wells, kloroformu keşfettiği zaman çok sevinmiş ve bunu insanlara anlatmak için Avrupa'ya gitmişti. Ancak, insanlar onun buluşuna pek ilgi göstermemiş ve onu "hüzün gazı" olarak adlandırmışlardı. Wells'in yaşadığı hayal kırıklığı ve umutsuzluk bu şekilde ifade ediliyor. Fotoğrafta, ünlü yazar Horace Wells'in mezarı üzerine yapılmış kabartma görüyoruz. Kabartmada, Wells'in bir melek tarafından yukarı kaldırıldığı ve yükseltildiği tasvir ediliyor. Ancak, alttaki metin, Wells'in yaşamının son bölümünde akıl sağlığının bozulduğunu ve intihar ettiğini söylüyor. Bu durum, melek tarafından yukarı taşınma imageryası ile ters düştüğünden bir ironi oluşturuyor. Kısacası, espri, kabartmanın gösterdiği olumlu imaj ile Wells'in gerçek ölüm hikayesinin karanlıklığı arasında ki zıtlığına dayanıyor.

Fotoğrafta yaşlı bir adamın elinde bir sopa tuttuğu ve gülümsediği görülüyor. Görsel altında "Amerika'nın Kaliforniya eyaletinde yaşayan yaşlı bir adamın 30 senedir baktığı ve büyüttüğü ağaç, belediye tarafından sırf köklerinin kaldırılma çıkması gerekçesiyle kesilince yaşlı adam belediye başkanından bir mektup yazarak efsane bir intikam alıyor ve işte o mektup yana kaydırın." yazıyor. Bu görsel bir mizah içerikli paylaşım ve eğlenceli bir şekilde yaşlı adamın belediyeye karşı nasıl intikam aldığını anlatıyor. Fotoğraftaki adamın gülümsemesi ve elindeki sopa intikamın ne kadar eğlenceli olacağına işaret ediyor. Fotoğrafta yaşlı bir adam, elinde tahta bir sopayla duruyor ve belediye başkanına bir mektup yazmış. Mektupta, belediyenin ağacını kesmesinin intikam almak için bir hikaye olduğunu ve bu hikayeyi anlatacağını söylüyor. Şaka, adamın ağacın kesilmesinden intikam almak için uzun bir hikaye anlatacağı ve bu hikayenin, belediye başkanının zamanını alacağı ve sıkıntıya sokacağı anlamına geliyor. Adamın yaşlı olması ve ağacın kesilmesinden dolayı çok üzgün olması da şakayı daha komik hale getiriyor. Fotoğrafta, yaşlı bir adam, muhtemelen bir bahçesinde, bir ağacı destekleyen bir sopa tutuyor. Adamın yüzündeki ifade mutlu ve gururlu. Şaka, adamın ağaca "çocuğum gibi baktım" demesinde yatıyor. Adamın ağaca bir çocuk gibi bakması ve onu koruması, ağacın büyümesi ve güçlü olması ona gurur veriyor. Bu, ağaca insan gibi duygular beslemesi ve ona sevgiyle yaklaşması, komik bir şekilde, insan-ağaç ilişkisini abartarak eğlenceli bir şekilde sunuyor. Fotoğrafta şapkalı yaşlı bir adam gülümseyerek bakıyor. Adamın açıklamasında ise bir ağacı kestiği ve bunun intikamını almak için belediyenin arazisine ağaç dikerek aldığını anlatıyor. Bu fotoğrafın espri konusu, adamın kendisine yapılan "yanlış"ı intikam yoluyla düzeltmek için komik bir yol bulması ve bunun hakkında sevinç duymasıdır. Ayrıca, adamın "intikam" duygusuyla hareket etmesi ve bunu abartması da mizahi bir unsurdur. Fotoğrafta devasa sekoya ağaçları ve önlerinde duran bir insan var. Sekoya ağaçlarının boyu insanın boyundan çok daha uzun. Şaka ise sekoya ağaçlarının çok hızlı büyüdüğü ve bu yüzden insanın büyürken nasıl hissettiğini anlamasının imkansız olduğu. Ağacın, "Ben büyürken nasıl hissettin?" diye sorması, insanın sekoya ağacının boyutunu ve büyüme hızını göz önünde bulundurarak bu soruyu cevaplamasının zor olacağını vurgulamaktadır.

Fotoğrafta Minangkabau kültüründen bir düğün fotoğrafı var. Gelin ve damadın giysileri çok gösterişli. Damat, gelinin başında duruyor ve gözleri yukarı bakıyor. Bu durumun nedeni, Minangkabau kültüründe gelinin "erkek" rolünü üstlenmesi ve damadın "kadın" rolünü üstlenmesidir. Fotoğrafın altında, "Dünyadaki sayılı anaerkil toplumlardan biri olan, erkeklerin gelin olduğu Minangkabau'ların, bize göre ilginç gelenek, görenek ve yaşam tarzlarını sizler için derlemeye çalıştım. Detaylar için yana kaydırın" yazıyor. Bu yazıdaki "erkeklerin gelin olduğu" ifadesi, Minangkabau kültüründeki cinsiyet rollerini tersine çeviren geleneksel uygulamayı vurgulayan bir espri niteliğindedir. Fotoğrafta kırmızı kıyafetler giymiş ve geleneksel şapkalar takmış bir grup insan var. Bu insanlar Endonezya'nın Batı Sumatra adasında yaşayan Minangkabau toplumunun bir parçası. Resim, Minangkabau toplumunda matrilineal miras sisteminin bir anekdotunu gösteriyor. Şaka, Minangkabau toplumunda kadınların toplumda önemli bir yere sahip olduğunu ve erkeklerin kadınların yönetimine ve bakımlarına bağlı olduğunu vurgulamaktadır. "Jalito" sözcüğü, "çocuk" anlamına gelir ve bu bağlamda, kadınların çocukları yetiştirmesi ve bakımlarından sorumlu olmasını ima eder. Resim ve metin, Minangkabau toplumunda kadınların gücünü ve erkeklerin bu güce bağımlılığını esprili bir şekilde ortaya koyuyor. Fotoğrafta, geleneksel bir Minangkabau evinin önünde bir çift duruyor. Kadın, başında bir türban ve üzerinde geleneksel bir elbiseyle, elinde çiçekler taşıyor. Erkek ise, normal giysilerle ve bir şemsiye tutuyor. Fotoğrafın altında, Minangkabau toplumunun eşsiz toplumsal düzenine dair kısa bir açıklama yer alıyor. Açıklama, kadınların evin mirasçısı olduğunu, erkeklerin ise sadece misafir olduğunu ve eşlerinin izin vermesi durumunda evde kalabileceğini belirtiyor. Fıkra, erkeklerin kadınların evlerine taşınıp misafir olarak kabul edilmelerini ve sadece eşlerinin izin vermesi durumunda evde kalabilmelerini ifade eden bir durumdan kaynaklanıyor. Bu durum, toplumsal cinsiyet rollerine dair alışılmışın dışında bir bakış açısı sunuyor. Fotoğraftaki erkek ve kadının pozları da bu fıkrayı destekler nitelikte: Kadın çiçeklerle gururlu ve mutlu bir şekilde dururken, erkek utangaç ve şemsiyesini tutarak biraz çekingen duruyor. Fotoğrafta, başında birçok eşya taşıyan bir gelin var. Geleneksel Minangkabau düğününde gelinin eşyaları, damat evine getirilmeden önce onun ailesi tarafından taşınır. Bu şekilde, gelinin ailesi, damatın eşyalarını karşılayabilir ve ona destek olabilirler. Şaka ise gelinin başındaki yükün ağır olması ve onun yürürken zorlanmasıdır. Bu şaka, kadınların evlendikten sonra eşyalarını taşıyarak yeni evlerine taşındıkları eski zamanlara bir göndermedir. Günümüzde bu gelenek pek yaygın değil, ancak hala bazı kültürlerde devam etmektedir. Fotoğrafta geleneksel Minang kıyafetleri giymiş genç bir kadın var. Kadının başında büyük, altın bir taç var ve yüzünde gülümseyen bir ifade var. Fotoğrafın altındaki yazı, Minang kadınlarının evlenince sosyal ve ekonomik ayrıcalıklar kazandığını ve ailenin reisi olarak toprağın mülkiyetini ve akraba ilişkilerini yönettiklerini söylüyor. Bu durum, geleneksel Minang kültüründe kadınların sahip olduğu önemli bir konumu ve saygınlığı vurguluyor. Fotoğrafın altındaki yazı, Minang kadınlarının toplumdaki önemini ve güçlü rollerini komik bir şekilde vurguluyor. Bu durum, aslında kadınların toplumda güçlü pozisyonlarda olmasına rağmen, bu pozisyonları geleneksel olarak "evlenince" kazandıkları fikrini ironik bir şekilde sunuyor. Fotoğrafta, geleneksel Minangkabau mimarisinin muhteşem bir örneği olan bir ev görülüyor. Evin önünde, siyah, sarı ve kırmızı renklerde üç bayrak asılı. Bu bayraklar, Minangkabau kültürünün üç temel değerini simgeliyor: asillik, cesaret ve kültürel miras. Fotoğrafın altında, bayrakların bu üç değeri temsil ettiği ve Minangkabau halkının geleneklerini gururla sürdürmeye devam ettiği belirtiliyor. Eğer bir "fıkra" arıyorsanız, bu fotoğrafda bir fıkra yok. Bu fotoğraf, Minangkabau kültürünün zenginliğini ve geleneklerine olan bağlılığını gösteren bir görsel.

Fotoğrafta, geleneksel kıyafetler giymiş ve başlarında şapkalar olan bir kadın ve bir erkek var. Erkek, kadından daha kısa boylu. Kadının başındaki şapka, erkeğinkinden daha büyük ve süslemeli. Fotoğrafın altında yazan metin ise, dünyadaki sayılı anaerkil toplumlardan biri olan ve erkeklerin gelin olduğu Minangkabau toplumu hakkında bilgi veriyor. Bu fotoğrafa yapılan espri, kadının, erkeğe göre çok daha uzun boylu olduğu ve erkeğin yanında minik kaldığı yönünde. Bu durum, kadınların, erkeklerden daha üstün bir konumda olduğu Minangkabau toplumu hakkında yapılan bir gönderme. Fotoğrafta, kırmızı giysiler giyen ve başlarında geleneksel şapkalar olan bir grup insanın bir araya gelmiş bir şekilde görülüyor. Görüntü, Endonezya'daki Minangkabau topluluğunun geleneksel bir ritüelini veya etkinliğini yansıtıyor gibi görünüyor. Görüntüyle ilgili bir şaka, "Endonezya'da sadece Minangkabau halkının anaerkil bir topluluk olduğunu" belirterek, görseldeki insanların hepsinin "kadın" olduğunu ima edebilir. Ancak, bu şaka, cinsiyet ayrımcılığına dayalı bir generalizasyon ve toplumsal cinsiyet rollerini basitleştiren yanlış bir yargıya dayanmaktadır. Fotoğrafta, geleneksel Minang kıyafetleri giymiş ve başında çok sayıda eşya taşıyan bir gelin var. Fotoğraf, "İslam kültürüne göre yeni evlenen kadının kocasının evine taşınması gerekirken, Minang'larda damat, kadının evine taşınır ve onun ailesiyle birlikte yaşar." şeklindeki bir şakaya atıfta bulunuyor. Minang kültüründe gelinin eşyalarını taşıması gelenekseldir, ancak damat da kadının ailesiyle yaşar, bu da geleneksel kültürdeki cinsiyet rollerini tersine çevirerek esprili bir durum yaratır. Fotoğrafta, geleneksel kıyafetler giyen ve "FAN" yazan bir mağazanın önünde duran 5 erkek var. Erkeklerin çoğu ciddi bir ifadeyle bakıyor ve kamera için poz veriyor. Fotoğraftaki mizah, erkeklerin geleneksel kıyafetlerini giymelerine ve ciddi bir ifadeyle bakmalarına rağmen "FAN" yazan mağazanın önünde durmaları nedeniyle ortaya çıkıyor. Bu durum, geleneksel bir kültüre sahip bir topluluğun içinde modern bir kültürel unsurun yer almasıyla bir çelişki yaratıyor ve izleyiciyi gülümseten komik bir durum ortaya çıkarıyor. Fotoğrafta Minangkabau'nun geleneksel bir evinin önünde üç renkli bayraklar var. Siyah, sarı ve kırmızı renklerin her birinin kendine özgü bir anlamı vardır. Siyah, Minangkabau'nun halkını temsil eder, sarı asalet ve cesareti temsil eder ve kırmızı kültür ile geleneğin kaynağını temsil eder. Bu fotoğrafa atıfta bulunulan şaka, Minangkabaulu'nun evinden kaç kişinin geldiğini tahmin etmeleri için okuyucuları zorluyor. Şakanın noktası, bayrakların üç rengi olsa bile, resmin sadece bir Minangkabaulu evinin dışını göstermesi ve bu nedenle belirli bir sayıda insanı göstermediği gerçeğine dayanıyor.

Resimde üç adamın bir masa etrafında oturduğu görülüyor. En ortadaki adam not defterine bir şeyler yazıyor, sağındaki adam onu ilgiyle dinliyor ve solundaki adam ona hafifçe gülümsüyor. Bu görsel, bir psikiyatri deneyini tasvir etmek için kullanılmış ve "Bugün sizlere psikiyatri biliminin tarihine damga vuran, adeta omuzlarından tutup iyice bir silkeleyen bir deneyden bahsedeceğim. Detaylar için haydi yana kaydırın." şeklinde bir açıklama eklenmiş. Bu görseldeki mizah, normalde psikiyatri deneylerine ilgi duymayan veya deneyleri sıkıcı bulan insanların, bu görselde gösterildiği gibi, adeta hipnotize olmuş bir şekilde bir deneyi dinliyor gibi gösterilmesinden kaynaklanıyor. Bu durum, psikiyatri deneylerinin, insanların ilgisini çekecek kadar "ilginç" veya "eğlenceli" olmadığına dair bir ironi oluşturuyor. Fotoğrafta üç erkek, hastanenin bir odasında oturuyor. Bu fotoğraf, "Rosenhan Deneyi" olarak bilinen, psikiyatrinin en tartışmalı deneylerinden birini temsil ediyor. Fotoğrafın altındaki yazıda bahsedilen "Rosenhan Deneyi", David Rosenhan adlı bir psikiyatrist tarafından gerçekleştirilmiş bir deneydir. Deneyde, normal kişilerin kendilerini "akıl hastası" gibi davranmaları ve psikiyatrik bir hastaneye yatırılmaya çalışmaları amaçlanmıştır. Deneyin amacı, psikiyatristlerin gerçek hastalıkları teşhis etmedeki yeteneklerinin sorgulanması ve hastalığa nasıl yaklaştıklarıyla ilgili bir eleştiriyi ortaya koymaktı. Bu deneyde, bu fotoğrafta görülen kişilerden bazılarının (bazı kaynaklara göre hepsi değil) aslında hasta rolü yapmakta oldukları ve hastane tarafından akıl hastalığı teşhisi konulduğu varsayılıyor. Fotoğrafta, bu kişilerin gerçek hasta olup olmadıklarını ayırt etmek çok zor görünüyor. Bu da, deneyin psikiyatrik tanı ve teşhisleme süreçleri üzerindeki sorgusunu açıkça ortaya koyuyor. Fotoğraftaki espri, insanların gerçekte akıl hastası olup olmadıklarını, sadece psikiyatrik bir hastaneye yatırılmış olmalarına göre değil, aynı zamanda fotoğraftaki yüz ifadeleri ve beden diline göre de belirlemek zorluğu gösteriyor. Bu, Rosenhan Deneyi'nin temelini oluşturan tartışma noktasına işaret ediyor: Akıl hastalığı teşhisi ve belirlenmesi, öznellik ve önyargılardan uzak bir şekilde yapılamaz. Fotoğrafta, bir ruh hastası kliniğine "hasta" rolü yapmak üzere giren kişilerin hikayesinden bir sahneyi görüyoruz. Resimdeki espri, *Rosenhan deneyi* olarak bilinen bir psikoloji deneyine gönderme yapıyor. Bu deneyde, bir grup sağlıklı birey, kendilerine ruhsal hastalıkları olmadığı halde, ruh hastasıymış gibi davranarak farklı ruh hastası kliniğine yatırılmaya çalışırlar. Deneyin amacı, ruhsal hastalığın teşhisinin ne kadar öznel ve kişiden kişiye değişebileceğini göstermektir. Fotoğrafta, "hasta" rolü yapan kişiler, kendilerine ruhsal hastalığı olmayan bireyler olduğunu kanıtlamak için çabalıyorlar ancak klinik çalışanları onları hala hasta olarak görüyor. Bu sahne, deneyde ortaya çıkan paradoksu görselleştiriyor. Kısacası, espri, ruhsal hastalık teşhisinin ne kadar zor ve öznel olabileceğine dair bir yorum yapıyor. Resimde uzun, karanlık ve boş bir koridor görünüyor. Bu koridorun, ruhsal hastalıkla mücadele eden kişilerin tedavi gördüğü bir psikiyatri kliniğinin koridoru olduğu tahmin ediliyor. Yazı, ruhsal hastaların "boş", "boşluk", "nafile" gibi kelimeleri tekrarladığını ve bu kelimelerin şizofreni belirtisi olarak kabul edildiğini anlatıyor. Ancak, aslında bu kelimelerin, hastalara, bu kelimelerin şizofreni belirtisi olduğuna inandırmak için doktorlar tarafından söylenmiş ve hastalar tarafından tekrarlanan kelimeler olduğu ortaya çıkıyor. Bu durum, "Rosenhan Deneyi" olarak bilinen bir psikoloji deneyini anlatıyor. Deneyde, sağlıklı kişiler, kendilerini şizofreni hastası olarak tanıtarak hastanelere yatırılmışlar. Bu kişilerin psikiyatri uzmanları tarafından şizofreni hastası olarak teşhis edildiği ancak, daha sonra sağlıklı oldukları ortaya çıkmıştır. Bu deney, ruhsal hastalıkların teşhisinde, öznel yargıların etkisini göstermiştir. Bu nedenle, resim ve yazıda geçen espri, aslında ruhsal hastalıkları ve teşhislerini sorgulamayı amaçlıyor. Resimde, bozuk bir ruh haliyle baktığında, bir akıl hastanesinin eski ve karanlık bir koridorunu görüyoruz. Yazıda, David Rosenhan'ın meşhur "sahte hasta" deneyinden bahsediliyor. Deneyde, Rosenhan ve meslektaşları, sağlıklı bireylerin kendilerini akıl hastalığı belirtileri gösteren hastalar olarak tanıtarak psikiyatrik hastanelere kabul edilmeye çalıştılar. Hastanelerin çalışanları, bu kişilerin gerçek hastalar olduğuna karar vermiş ve onları tedavi etmeye başlamışlardı. Bu durum, Rosenhan'ın psikiyatrik teşhislerin güvenilirliği üzerine tartışmalara neden oldu. Şaka, resimde görülen hastanenin, gerçekte bir ruh sağlığı kuruluşu olduğunu düşündürerek, bu deneyi hatırlatması ve ironi yaratması. Rosenhan deneyi, psikiyatrik teşhislerin öznelliği ve hatalara açık olma riskini gösterdiği için, ruh sağlığı hizmetlerinin kalitesinin sorgulanması ve iyileştirilmesi gerektiğini ortaya koydu. Bu görsel, David Rosenhan'ın "Sahte Hasta" deneyine gönderme yapıyor. Fotoğrafta yatakta yatan bir hastayı görüyoruz. Altında ise Rosenhan'ın deneyiyle ilgili bazı bilgiler yazılı. Rosenhan, ruh sağlığı alanında çalışanlara, gerçek olmayan semptomlarla hastaneye gittiklerinde, onları hasta olarak kabul edip etmediklerini görmek için bir deney yapmış. Sonuçta, sağlık personeli bu kişileri gerçekten hasta olarak tanıdı ve tedaviye alındılar. Bu, insanların psikiyatrik tanıların yanlışlığa açık olduğunu ve ruh sağlığı sorunlarının objektif bir şekilde teşhis edilemeyeceğini kanıtladı. Fotoğrafta yatan kişinin gerçek bir hasta olup olmadığı bilinmiyor, ancak yazıdaki göndermeler, fotoğrafın, Rosenhan'ın "Sahte Hasta" deneyini hatırlatmak için kullanıldığını gösteriyor. Bu durum, insanların psikiyatrik tanıların yanlışlığa açık olduğu konusunda daha dikkatli olmaları gerektiğini gösteriyor. Resimde bir hastanenin dışı ve bir yazı görüyoruz. Yazıda, "psikiyatri dünyası"nda sahte hasta olarak davranmanın mümkün olduğunu söyleyen bir deneyden bahsediliyor. Bu deneyde, sağlıklı bireyler psikiyatri hastası gibi davranarak bir psikiyatri kliniğine kabul edilmişler. Şaka ise bu deneyin sonucunda, psikiyatristlerin gerçek hastaları sahte hastalardan ayırt edemediği gösterilmesi. Bu durum, psikiyatrinin aslında ne kadar bilimsel bir alan olduğu konusunda şüphe uyandırmıyor değil. Fotoğrafta, bir ruh sağlığı hastanesinde yatan birkaç hasta görülüyor. Resimdeki espri, "sahte hasta" deneyini ve bu deneyin ruh sağlığı hastalıklarının nasıl algılandığı üzerine olan etkisini ele alıyor. D.L. Rosenhan tarafından yürütülen "sahte hasta" deneyinde, sağlıklı bireyler kendilerini ruhsal bozuklukları olduğunu iddia ederek hastaneye yatırmaya çalışmışlar. Hastane çalışanları bu bireyleri gerçekten hasta olarak kabul etmişler ve tedavi etmeye çalışmışlar. Bu deney, ruhsal hastalık teşhisinin ne kadar öznel olabileceğini ve sağlıklı bireylerin bile ruhsal hastalık teşhisiyle etiketlenebileceğini göstermiştir. Espri, resmin bu deneyin ruh sağlığı hastalıklarının teşhisinde ve tedavisinde meydana gelen kültürel değişimlere dikkat çektiğini gösteriyor.

Resimde Horace Wells adlı bir adamın portresi var. Altındaki yazı ise, Wells'in ağrı kesici olarak anesteziyi keşfettiğini ve bu keşfin hayatını en acı şekilde sonlandırdığını anlatıyor. Şaka, Horace Wells'in anesteziyi keşfetmesinden sonra gerçekleşen ölümünün, ağrı kesici kullanımının gerekmediği bir şekilde gerçekleşmiş olmasına dayanıyor. Bu durum, anestezinin keşfinin ironik bir şekilde Wells'in hayatını sona erdirdiğini vurgulayan bir espri olarak yorumlanabilir. Fotoğrafta, dişçi olarak bilinen Horace Wells, bir diş ameliyatında ağrıyı azaltmak için "kahkaha gazı" olarak bilinen bir gazı kullanıyor. Bu resimde, Wells, bir parti sırasında, bir arkadaşı gazı soluduğunda, kendini oldukça rahat hissettiğini ve bir kaza sonucu ayağını kesen kişinin ağrı hissetmediğini gözlemleyerek gazın ağrı kesici özelliğini fark ediyor. Fakat, Wells, aynı deneyi bir diş çekimi sırasında kendisinde denemek istiyor fakat gazı fazla kafa sallayan ve kontrolü kaybeden bir şekilde kullanıyor. Resimde, bu durum "kahkaha gazı"nın bir dişi çekmek için kullanılan bir teknik olduğunu ve Wells'in bu deneyde biraz fazla gaz soluduğunu görselleştiriyor. Fotoğrafta üç adam görülüyor. Ortadaki adam ameliyata hazırlanıyor, sol tarafta bir adam elinde bıçak tutuyor ve sağda bir adam gülüyor. Bu fotoğraf "Anestezi olmadan ameliyata girmek" ile ilgili bir şaka. Şaka, anestezi olmadan ameliyata girmenin ne kadar acı verici olduğuyla ilgili. Fotoğrafın altında yazan metin, insanların acısını dindirmek için anestezinin keşfedilmesini beklerken, anestezinin kullanılmasının çok komik olduğunu ima eden bir şaka. Resimde, bir grup adamın bir masada toplandığı ve birisinin bir başka adama eter ve kloroform vererek bayılttığı görülüyor. Bu adam, diğerlerinin alkışlarını kazanmış gibi görünüyor. Fıkra, Wells'in ağrıyı dindirmek için eter ve kloroform kullanma fikrini Morton'un çalmış gibi gösteriyor. Morton ise aynı fikri geliştirmiş gibi görünerek alkışları topluyor. Bu durum, Wells'in umutlarını söndürüyor. Resimde, William Thomas Green Morton, Horace Wells ve Charles Thomas Jackson'ın bir araya geldiği bir anı gösteriliyor. Bu üç kişi, diş ağrısını hafifletmek için kloroform ve eter kullanımı konusunda öncülerdi. Fıkra, Wells'in kloroformu keşfettikten sonra, "gülme gazı" olarak bilinen azot oksit gazını keşfetmek için Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğünde, yaptığı keşfin ne kadar önemli olduğunu anlamayan kişiler tarafından reddedilmesini anlatıyor. Wells'in bu hayal kırıklığı, depresyonuna ve sonunda intiharına yol açtı. Fıkra, Wells'in intiharına odaklanarak, gülme gazı yerine kloroformun keşfedilmesiyle ne kadar büyük bir kayıp yaşadığını vurguluyor. Ancak, resimde görüldüğü gibi, Wells aslında Morton'un yanında gülüyor. Bu, Wells'in intiharının nedenini alaycı bir şekilde ele alıyor ve kloroformun keşfinin aslında Wells'in intiharını önlemediği, aksine onu güldürdüğü anlamına geliyor. Fotoğrafta Horace Wells'in mezar taşının üzerinde, üzerinde Wells'in ve bir melek figürünün yer aldığı bir rölyef var. Aşağıdaki metin de Wells'in hayatının trajik bir sonla bittiğini anlatıyor. Wells, akıl sağlığını kaybettikten sonra insanlara asit atmaya başlamış ve sonrasında hapishaneye atılmış. Hapishanede kendini kloroform enjekte ederek intihar etmiş. Bu hikayenin esprili tarafı, Wells'in hayatında yaşanan trajik olaylara rağmen, mezar taşı sanatı ve tasarımı ile ölümünden sonra insanların onu "melek" figürüyle anmalarıdır. İronik olarak, hayatında insanlara asit atan birinin ölümünden sonra meleklerle anılması mizah yaratır.

Resimde üç adam ve iki çocuk var. En soldaki adam siyah takım elbise giymiş ve ciddi bir ifadeyle bakıyor. Ortadaki iki adam, biri genç ve biri yaşlı, çocukları kucaklarında. Sağdaki çocuk ağlamaklı bir ifadeyle bakıyor. Bu resimde, fotoğraftaki yaşlı adamın hapishanede olup olmadığı ve çocukların hangi adamın çocukları olduğu sorusunu sorarak bir şaka yaratılabilir. Şaka şöyle olabilir: "Bu resimdeki yaşlı adam hapiste mi? Çünkü çocukları ziyaret etmiyor." Fotoğrafta ünlü oyuncu Turgay Tanülkü var. Yazıda Tanülkü'nün tiyatrodan kazandığı parayla limon, naylon torba ve çay sattığı ve 26 çocuğu olduğunu ve şimdi de 11 torunu olduğunu söyleniyor. Bu bir mizah çünkü Turgay Tanülkü'nün böyle bir geçmişi yok, onun çok ünlü bir oyuncu olduğunu herkes biliyor. Fotoğrafta Turgay Tanülkü, pembe bir gömlek giymiş, metal bir merdivenin önünde oturmuş, gülümseyerek poz veriyor. Fotoğrafın altında "Sokaklarda kaybolmak üzere olan çocukları okutup, karanlık dünyalarından çekip çıkardığı ve en önemlisi de bunu yıllardır hiç reklam malzemesi olarak kullanmadığı için Turgay Tanülkü'yü alkışlıyorum! Via; cetveldekidelik" yazıyor. Bu fotoğrafla yapılan espri, Turgay Tanülkü'nün çocuklara yönelik sosyal sorumluluk projelerine dikkat çekmek için yaptığı çalışmalara atıfta bulunuyor. "Cetveldekidelik" ise çocukların matematiğe olan ilgilerini artırmak için kullanılan bir eğitim yöntemi. Bu nedenle fotoğraf ve yazının birlikte oluşturduğu mizah, Turgay Tanülkü'nün yaptığı sosyal sorumluluk çalışmalarını ve çocuklara olan ilgisini esprili bir şekilde ele alıyor.

Fotoğrafta, İsveçli iş adamı ve IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad, IKEA mağazalarından birinin önünde dururken görülüyor. Şaka, Kamprad'ın "var yeme amca" olarak da bilindiğine vurgu yapıyor. Bu, IKEA'nın uygun fiyatlı ve temel ihtiyaçları karşılayan ürünler satmasıyla bilindiği için bir espri. Kamprad'ın zenginliği ve başarıları ile "var yeme amca" imajının birleştirilmesi ironik bir mizah yaratıyor. Resimde IKEA logosu mavi bir duvara yapıştırılmış. Aşağıda da Ingvar Kamprad'ın 30 Mart 1926 yılında İsveç'in Smålandia kentinde dünyaya geldiği ve çocukluğunun Agunnardy kasabasının yakınlarındaki Elmtardy adlı çiftlikte geçtiği yazıyor. Daha sonra "IKEA markasının adı da buradan gelir, yaşadığı yerin ve isminin baş harfleri. Ingvar Kamprad Elmtrady Agunnardy" yazıyor. Şaka, IKEA'nın isminin Ingvar Kamprad'ın yaşadığı yer ve isminin baş harflerinden geldiği söylenerek, gerçek isminin bu olmadığı fakat ismin buradan geldiği gibi bir algı yaratılması. IKEA isminin "Ingvar Kamprad Elmtaryd Agunnaryd" değil "Ingvar Kamprad"ın "IKEA"ya dönüştüğü biliniyor. Fotoğrafta küçük yaşta bir çocuk, büyük ihtimalle küçük kardeşi veya bir arkadaşı ile birlikte oyun oynarken görülüyor. Çocuklar basit bir tahta arabada oturuyorlar. Görüntü, ünlü İsveçli iş adamı Ingvar Kamprad'ın çocukluk fotoğrafı ve onun "ilk para kazanmanın tatmin edici hissi" hakkındaki sözlerini anımsatıyor. Bu fotoğraf, çocukluk döneminde herkesin oyuncak araba ile oynadığını ve ilk paralarının mutluluğunu yaşadığını göstererek "İlk para kazanmak herkes için önemlidir" mesajını esprili bir şekilde vermek için kullanılıyor. Bu durum, Ingvar Kamprad'ın çocukluk fotoğrafı ve sözleriyle ilişkilendirilerek, hem eğlenceli hem de düşündürücü bir mesaj oluşturuyor. Fotoğrafta, 1950'lerden kalma bir IKEA mağazası içinde mobilyalar ve müşteriler görüyoruz. Görselin üstünde "Ara" ve "Takip Et" yazıyor. Bu da IKEA'nın mobilyalarını kendi evlerine götüren müşterileri gösteren bir mizah unsuru. Görselin altındaki metin ise, IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad'ın erken yaşta mobilya işine nasıl atıldığını ve nasıl başarılı olduğunu anlatıyor. Şaka, IKEA'nın mobilyalarını satın alanların, mobilyalarını evlerine götürmek için uzun mesafeler kat etmesiyle ve IKEA'nın bu durumu "Takip Et" diye özetlemesiyle ortaya çıkıyor. Resimde IKEA'nın logosu ile bir sandalye ve "Vagen till goda inkop" yazan bir pankart görüyoruz. Aşağıda ise "10 tane pahalı sandalyeye almak yerine 100 tane ucuz sandalyeye satmak daha iyidir." diye düşünen Ingvar, kataloglar hazırlayıp evlere dağıttı. Sürüden kazanmayı hedefleyen genç girişimci alt ve orta sınıflara hitap etti ve yerel atölyelerde yaptırdığı mobilyaları ucuz fiyatlardan sattı." yazıyor. Resimdeki espri, IKEA'nın "ucuz ve kullanışlı" ürünler üreten bir şirket olması ve "sürüden kazanmayı hedefleyen genç girişimci"nin aslında IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad olduğu ile ilgili. Yani aslında Ingvar, IKEA'nın kurucusu olarak "ucuz" ürünler satarak zengin olmuştur. Fotoğrafta, "IKEA" yazan bir binanın siyah beyaz bir fotoğrafı var. Alttaki yazı ise IKEA'nın İsveç Mobilya Federasyonu tarafından kınandığını, Polonya'da mobilya ithal ettiğini ve İsveç vergilerinin çok yüksek tuttuğu için merkezini Danimarka'ya taşıdığını anlatıyor. Her sorun karşısında yeni bir çözüm ürettiğini ve IKEA'yı hızla dünya çapında bir marka haline getirmeyi başardığını söylüyor. Bu, IKEA'nın İsveç'te kurulmuş olmasına rağmen, daha sonra Danimarka'ya taşınması ve orada büyük bir başarı yakalamasıyla ilgili bir espri. IKEA'nın İsveç'te çok zor bir dönem geçirdiğini ancak Danimarka'da başarılı olduğunu ima ediyor. Fotoğrafta IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad ve onun ilk tasarımcılarından Gillis Lundgren görünüyor. Görüntüde Gillis Lundgren'in tasarladığı bir sehpanın araba bagajına sığmadığını görünce çaresizliğinden "Allah'ın belası masanın ayaklarını!" diye bağırdığı anı gösteriyor. Bu durum, IKEA'nın mobilyalarının montajının zorluğuyla ilgili bilinen bir efsaneye gönderme yapıyor. Görüntüdeki mizah, IKEA'nın mobilya montajının zorluğunun o zamanlardan beri devam ettiğini ve bununla ilgili şikayetlerin hala yapıldığını ima ediyor. Fotoğrafta, IKEA mağazasının önünde, İngvar Kamprad görüyoruz. İngvar Kamprad, IKEA'nın kurucusu ve dünyanın en zengin insanlarından biriydi. Şaka ise Kamprad'ın hayatı boyunca sadece bir araba kullandığı ve "neden var yemez" sorusuna "Çünkü ihtiyacım yok." şeklinde cevap vermesiyle ilgili. Şakanın esprili kısmı, dünyanın en zengin adamlarından biri olan Kamprad'ın araba ihtiyacı duymadığını söylemesi ve bu nedenle bu kadar zengin olmasına rağmen lüks arabalara sahip olmamasını esprili bir şekilde göstermesi. Fotoğrafta, bir adamın, Ikea'da yemek yerken kendisinin ait bir uçağı olmadığı halde ekonomik sınıfı tercih etmesiyle alakalı bir espri yer alıyor. Bu espri, Ikea'nın kurucusu Ingvar Kamprad'ın sade yaşama ve minimalizm felsefesine gönderme yapıyor. Kamprad, zengin olmasına rağmen, sade bir yaşam tarzı sürdürmek için biliniyordu. Esprideki mizah, Kamprad'ın sadelik felsefesinin uç noktaya varması ve ekonomik sınıf uçak yolculuğu ve Ikea'da yemek yeme gibi basit şeylere bile yansıması olarak sunuluyor. Resimde, İsveçli milyarder iş insanı Ingvar Kamprad'ın bir fotoğrafı var. Fotoğrafın altındaki metin, Kamprad'ın 2015 yılında Bloomberg Milyarderler Endeksi'nde dünyanın en zengin 10. kişisi olarak yer aldığını, 38,6 milyar euroluk servetiyle, ancak 27 Ocak 2018'de 91 yaşında hayatını kaybettiğini söylüyor. Şirketin başında, Kamprad'ın en küçük oğlu Matthias Kamprad'ın olduğunu belirtiyor. Bu fotoğraf ve metin, Ingvar Kamprad'ın ölümünden sonra servetinin ne kadar büyüdüğünü ve en küçük oğlunun şirketi devraldığını ima ederek, ölümden sonra bile zenginliğini korumaya devam ettiğini ima ediyor. Bu durum, zenginliğin ölümden sonra bile devam etmesiyle ilgili bir espriye işaret ediyor.

Fotoğrafta IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad, IKEA mağazasının önünde duruyor. Fotoğrafın altında IKEA'nın kurucusu ve dünyanın en zengin iş adamlarından biri olan Kamprad'ın başarı hikayesinin derlenmeye çalışıldığı yazılıyor. Fıkra, Kamprad'ın dünyanın en zengin iş adamlarından biri olmasına rağmen, bir mağaza önünde fotoğraf çekilmiş gibi gösterilerek, onun zenginliğine ve başarılarına ironik bir şekilde vurgu yapıyor. Resimde IKEA logosu ve altındaki bir yazı var. Yazı şöyle: "Ingvar Kamprad 30 Mart 1926 yılında İsveç'in Smalandiya kentinde dünyaya geldi. Çocukluğunu Agunnardy kasabası yakınlarındaki Elmtardy adlı çiftlikte geçirdi. IKEA markasının adı da buradan gelir, yaşadığı yerin ve isminin baş harfleri. Ingvar Kamprad Elmtrady Agunnardy" Şaka şu ki IKEA'nın logosu aslında kurucusunun adının ve yaşadığı yerin baş harflerinden oluşuyor. Yani "I" Ingvar'dan, "K" Kamprad'dan, "E" Elmtardy'den, "A" ise Agunnardy'den geliyor. Fotoğrafta küçük bir çocuğun el arabasında oturmuş bir şey satmaya çalıştığını görüyoruz. Bu fotoğraf, ünlü İsveçli iş adamı Ingvar Kamprad'ın çocukluğunda kibarlık satarak para kazanmaya başlamasını temsil ediyor. Espri, Ingvar Kamprad'ın çocukluğunda kibarlık satarak başladığı işini sonrasında IKEA'yı kurarak global bir başarıya ulaştırmasından kaynaklanıyor. Fotoğrafta, Ikea'nın eski zamanlarda bir mağazasının içi gösteriliyor. "Ara" yazan bir tabela ve "Takip Et" yazan bir tabela da var. Bu görselde yapılan espri, Ikea'nın mobilyaları kurarken herkesin "Ara" aramasına rağmen, "Takip Et" yazısının da çok önemli olduğuna vurgu yapılıyor. Ikea mobilyalarının montaj kılavuzlarının çoğu, "Ara" ile başlayan talimatlar ile "Takip Et" ile devam eden adımlar içeriyor. Bu nedenle, kullanıcılar genellikle "Ara" kısmını okuyarak, "Takip Et" kısmını es geçiyorlar. Fotoğrafta, İsveçli mobilya firması IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad'ın genç girişimci olarak kullandığı bir pazarlama stratejisini gösteren bir afiş bulunuyor. Afiş, "10 tane pahalı sandalyeye almak yerine 100 tane ucuz sandalyeye satmak daha iyidir" sloganıyla, Kamprad'ın düşük maliyetli mobilyalarıyla alt ve orta sınıflara hitap ettiğini ve yerel atölyelerde yaptırdığı mobilyaları ucuz fiyatlardan sattığını vurguluyor. Şaka, IKEA'nın bugün dünya çapında milyonlarca kişiye ucuz mobilyalar satarak dev bir şirket haline gelmesini, Kamprad'ın bu erken dönem stratejisiyle başlattığını vurgulamaktadır. Fotoğrafta, Ikea tabelası olan bir binanın önünde park edilmiş arabalar ve ağaçlar görünüyor. Altında ise Ikea'nın kuruluş hikayesiyle ilgili kısa bir yazı var. Burada yapılan espri, Ikea'nın kurucusu Ingvar Kamprad'ın, İsveç mobilyalarına uygulanan yüksek vergilerden kaçınmak için Polonya'da mobilyayı ithal ederek ve şirketin merkezini Danimarka'ya taşıyarak dünyaca ünlü bir marka haline getirdiği biliniyor. Bu, Ikea'nın bugün dünyanın en büyük mobilya perakendecilerinden biri olmasının temelini oluşturdu. Espri ise, Ikea'nın bu zorluklara rağmen dünya çapında başarıya ulaşmasını ve bir marka haline gelmesini, "Her sorunun karşısında yeni bir çözüm üretti ve IKEA'yı hızla dünya çapında bir marka haline getirmeyi başardı." cümlesi ile vurgulanıyor. Bu cümle, Ikea'nın başarılı olmasının nedenini, karşılaşılan her zorluğa karşı yeni bir çözüm bulmaya ve sürekli yenilenmeye bağlıyor. Fotoğrafta IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad, 1950'li yıllarda ilk defa işe aldığı tasarımcı Gillis Lundgren ile görüyoruz. Lundgren, tasarladığı masanın araba bagajına sığmadığını görünce "Şükür şu Allah'ın belası masanın ayaklarını!" diye haykırmış. Bu olaydan sonra IKEA mobilyalarını evde monte edilebilecek şekilde üretmeye başlamış. Fotoğraf ve yazı, IKEA mobilyalarının birleştrilmesi zorluğu ve Ingvar Kamprad'ın bu zorlukta oynadığı rol ile ilgili bir espriyi içeriyor. Fotoğrafta, İngvar Kamprad'ın IKEA mağazası önünde durduğu bir fotoğraf görülüyor. Altyazıda, İngvar Kamprad'ın dünyanın en zengin insanlarından biri olmasına rağmen hayatı boyunca sadece bir araba sürdüğü, ölene kadar da 1993 model bir Volvo kullandığı yazıyor. Sorulduğunda ise "Çünkü ihtiyacım yok" cevabını verdiği belirtiliyor. Bu fotoğrafa eklenen espri, İngvar Kamprad'ın zenginliğine ve minimalist yaşam tarzına vurgu yapıyor. Zaten dünyanın en zengin insanlarından biri olan Kamprad'ın, zenginliğine rağmen tevazulu ve sade bir yaşam sürdürmesi, ironik ve eğlenceli bir şekilde ifade ediliyor. Fotoğrafta IKEA'nın kurucusu Ingvar Kamprad, ekonomik sınıf uçak biletlerini tercih edip IKEA restoranlarında yemek yiyen bir adamın resmini gösteriyor. Şaka, dünyanın en zengin adamlarından biri olan Ingvar Kamprad'ın basit yaşam tarzını ve gösterişten uzak duruşunu vurguluyor. Zengin olmasına rağmen sıradan insan gibi davranmasının ve hayatını sade şekilde sürdürmesinin mizahını gösteriyor. Fotoğrafta İsveçli iş adamı Ingvar Kamprad var. Resmin altındaki yazı ise, 2015 yılında Bloomberg Milyarderler Endeksi'ne göre Ingvar Kamprad'ın 38.6 milyar euroluk serveti ile dünyadaki en zengin 10. isim olduğu ve 27 Ocak 2018'de 91 yaşında öldüğünü belirtiyor. Ardından "şu an şirketin başında 3 oğlundan en küçüğü Mathias Kamprad vardır" yazarak bir espri yapıyor. Espri, Ingvar Kamprad'ın vefat etmiş olmasına rağmen "şirketin başında olması" üzerinden yapılıyor.

Fotoğrafta sol tarafta ünlü oyuncu Kenan İmirzalıoğlu, sağ tarafta ise eski futbolcu Hakan Şükür ile çocukları görülüyor. Yazıda ise Kenan İmirzalıoğlu'nun Hakan Şükür'ün cezaevine girdiğinde henüz 18 yaşında olduğunu ve ailesine Almanya'ya gittiği söylendiğini belirtmiş. Buradaki espri ise Hakan Şükür'ün 2016 yılında Türkiye'den kaçarak Almanya'ya sığınması ve Kenan İmirzalıoğlu'nun ise Almanya'da hiç bulunmadığı gerçeğinden kaynaklanıyor. Fotoğrafta yaşlı bir adamın portresi ve altındaki metin görüyoruz. Metinde, adamın hapishanede diğer mahkumları eğlendirmek için fıkralar anlatarak tiyatro oyunları oynadığı belirtiliyor. 25 yaşına geldiğinde suçsuz olduğu anlaşılınca siyasi düşünceleri nedeniyle girdiği hapishaneden "Bir gün buraya tekrar geleceğim" diyerek çıktığı anlatılıyor. 1 yıl dolmadan gönüllü tiyatrocu olarak tekrar hapishaneye geri döndüğü ve tiyatro oyunları oynamaya başladığı anlatılıyor. Bu metinde espri, adamın suçsuz olmasına rağmen hapishane hayatını özlemesi ve tekrar hapishaneye dönmesinden kaynaklanıyor. Hapishanede tiyatro yapmayı sevdiğinden gönüllü olarak geri dönmüş olması, durumu ironik hale getiriyor. Fotoğrafta ünlü Türk oyuncu Turgay Tanülkü var. Yazıda onun tiyatrodan kazandığı parayla limon satarak çocuklarını nasıl büyüttüğünden bahsediliyor. Ancak Turgay Tanülkü'nün çok sayıda çocuğu ve torunu olduğunu ve uluslararası bir ödül aldığını belirten satırlar mizah amaçlı. Gerçekte Turgay Tanülkü'nün böyle bir hayatı yok. Resimde ünlü oyuncu Turgay Tanülkü, pembe bir gömlek giymiş ve merdivenlerden iniyor. Fotoğrafın altındaki yazı ise "Sokaklarda kaybolmak üzere olan çocukları okutup, karanlık dünyalarından çekip çıkardığı ve en önemlisi de bunu yıllardır hiç reklam malzemesi olarak kullanmadığı için Turgay Tanülkü'yü alkışlıyorum ! Via; cetveldekidelik" şeklinde. Bu, Turgay Tanülkü'nün sokaklarda kaybolan çocukları bulma konusundaki başarılı çabalarını ve bunu reklam olarak kullanmamasını esprili bir şekilde ele alan bir şaka. "Cetveldekidelik" ifadesi, çocukları bulma konusunda Tanülkü'nün bir ölçü aleti gibi hassasiyetle davrandığını ima ederek mizah katıyor.

Fotoğrafta 19. yüzyıldan bir kadının siyah beyaz resmi var. Kadın ciddi bir ifadeyle bakıyor ve üzerinde şapka var. Fotoğrafın altında ise "Cimriliği yüzünden oğlunun ayağının kesilmesine neden olmuş, Guinness Rekorlar Kitabına bile girmeyi başarmış akıl almaz öyküsüyle Hetty Robinson. Yana kaydırın." yazıyor. Şaka, Hetty Robinson'ın oğlu için cimriliğinden dolayı ayağının kesilmiş olması ve bunun Guinness Rekorlar Kitabına girmiş olması, bu durumun inanılmaz bir olay gibi gösterilmesiyle komiklik yaratıyor. Fotoğrafta, ciddi bir ifadeyle bakışlarıyla karşımıza çıkan bir kadın var. Fotoğrafta, kadınla birlikte "Zengin olmanın en önemli elementlerinden biri olan tasarrufun öneminin farkındayız. Ancak öyle insanlar var ki tasarruf edeyim derken göz çıkarabiliyor..." yazısı yer alıyor. Bu, tasarruf etmenin önemini vurgularken, bazı insanların gereğinden fazla tasarruf yapmaya çalışırken komik durumlara düşebileceğini ifade eden bir mizah örneğidir. Fotoğraftaki kadının ciddi yüz ifadesi ve yazının ironik içeriği bir araya gelerek mizahı güçlendiriyor. Fotoğrafta, 19. yüzyılda yaşamış ünlü Amerikan iş kadını ve yatırımcı Hetty Green'in bir portresi görülüyor. Resmin altında yazan "Babasından miras kalan parayı borsada katladığı için borsadakiler tarafından Wall Street Cadısı olarak anılmaya başlamış Hetty Robinson." yazısı bir kelime oyunu ile bir espri içeriyor. Hetty Green'in adı Hetty Robinson değil, Hetty Green'dir. Ayrıca, "Wall Street Cadısı" olarak anılması, onun borsa piyasasında çok başarılı olması ve bu konuda acımasız biri olduğu algısının oluşmasından kaynaklanıyor. Bu yüzden "Wall Street Cadısı" terimi olumlu bir anlam ifade etmez. Espri, Hetty Green'in adını yanlış söyleme ve onun "Wall Street Cadısı" olmasının pozitif bir şey gibi gösterilmesiyle ortaya çıkıyor. Fotoğrafta yaşlı bir kadının profili görünüyor. Kadının kulağı ve çenesinin bir kısmı görülüyor. Fotoğrafın altında "Hetty Robinson öylesine cimri imiş ki, ev vergisi ödemememek için kıyırık otellerde kalırmış. Kıyafetlerinin sadece yerle temas eden yerlerini yıkar, boşuna sabun harcamazmış." yazıyor. Bu bir espri çünkü Hetty Robinson'ın ev vergisi ödemememek için ucuz otellerde kalıp kıyafetlerini sadece yerle temas eden yerlerini yıkayarak sabun harcamaması cimriliğin aşırı bir örneği olarak gösteriliyor. Fotoğrafta, 19. yüzyıldan kalma, şık giyimli bir kadın görülüyor. Kadının yanında, küçük bir köpek bulunuyor. Fotoğrafın altına yazılan yazı, kadının düzenli bir ofisi bile olmadan tüm işlerini bankalar üzerinden yürüttüğünü ve 33 yaşında milyoner biriyle evlendiğini ancak adamın hemen onu terk ettiğini anlatıyor. Bu, o dönemde kadınların toplumdaki konumu ve zenginlerle evlenmek için çabaları hakkında bir gönderme. İşin esprisi, kadının "düzenli ofisi bile olmadan bankalar aracılığıyla işlerini halletmesi" ve "milyonerle evlenmesine rağmen terk edilmesi" gibi durumların kadınların o dönemdeki ekonomik bağımsızlığa sahip olmadığı ve zenginlerle evlenme yoluyla daha iyi bir yaşam umutlarının çoğu zaman hayal kırıklığına uğradığı gerçeğini vurgulamasıdır. Fotoğrafta gözlüklü ve sakallı bir adamın siyah beyaz bir resmi var. Resmin altında ise, adamın oğlunun bir kaza sonucu bacağını kırmış ve hastaneye gitmesi gerektiği ve adamın da hastanede oğlunu tedavi ettirmek istediği yazıyor. Daha sonra ise adamın fakir olduğu ve hastanenin adamı tanımadığı ve parayı istediği belirtiliyor. Bu durumun ironik olması ve fakirliğe gönderme yapması bu espriyi oluşturuyor. Kısacası, espri, fakir bir adamın oğlunun bacağını kırması ve hastanenin adamı tanımadığı için parayı istediği durumu komik bir şekilde ele alıyor. Fotoğrafta, ağır şartlarda oğlunu büyütmeye çalışan bir kadının fotoğrafı bulunuyor. Kadının çocuğunun bacağının kesilmesi, anlaşılmaz bir şekilde kadının "anormal" bakımına bağlanıyor. Bu durum, çocuğunun bacağının kesilmesinin annenin ihmaliyle ilgili olduğunu ima eden bir kara mizah örneği. Bu fotoğraf tarihi olayları ve kişileri çarpıtarak, insanları eğlendirmeyi hedefleyen bir internet fenomenine ait. Fotoğrafta, siyah beyaz renkte, şapkasıyla kaplı yüzü belirsiz bir kadın görünüyor. Kadın, oldukça yaşlı ve ağır hasta görünüyor. Fotoğrafın altında ise, kadının süt almak için gittiği markette süt fiyatlarından memnun olmadığı ve yaşadığı tartışma nedeniyle sinir krizi geçirerek öldüğü yazıyor. Burada yapılan espri, fotoğraftaki kadının ölümünün oldukça abartılı bir şekilde sunulması, süt fiyatlarından dolayı sinir krizi geçirerek öldüğü gibi bir olayın gerçekçi olmaması. Fotoğrafta yaşlı, ciddi bir kadın var. Alttaki yazı ise kadının hayat hikayesinin bir kısmını anlatıyor. Yazıya göre kadın birikiminin tadını çıkaramadan ölmüş ve tüm parasını parti ve mücevherlere harcamış. Bu durumla ilgili espri ise kadının servetini biriktirmek için çalışıp, sonrasında bu servetin tadını çıkarması gereken zamanda ölmüş olmasıdır. Bu yüzden "çalışıp çalışıp da ne yaptın" sorusu güldürücü bir şekilde ortaya çıkmaktadır.

Fotoğrafta, 17 yaşında uzak yol gemilerinde çalışmaya başlayan İsveçli bir denizci olan Carl Emil Petterson'un hayatından bir hikaye anlatılıyor. Hikayede, Petterson'un bir Alman firmasının gemisinde çalışmaya başladığı ve 1904 yılında Pasifik Okyanusu'ndaki Tabar Adası yakınlarında batan SS Herzog Johan Albrecht adlı gemide mürettebat olduğu belirtiliyor. Ancak, Petterson'un kazadan sağ kurtulduğu ve adanın sahiline ulaşmayı başardığı da vurgulanıyor. Fıkra, Petterson'ın 17 yaşında denizci olmasına ve bir gemi kazasından sağ kurtulmasına rağmen yaşının hâlâ genç olmasına ve kurtulma hikayesinin bir espri unsuru olarak kullanılmasına dayanıyor. Kısacası, fıkra Petterson'un genç yaşta denizcilik kariyerine başlamasına ve bir gemi kazasından sağ kurtulmasına atıfta bulunarak, onun yaşının hala genç olduğunu ve bir gemi kazasından sağ kurtulmasına rağmen, gençliğinin hala devam ettiğini ima ediyor. Resimde, ellerinde fotoğraf tutan bir grup insan görünüyor. Fotoğrafta, mavi gözlü, yakışıklı bir denizci var. Görünen o ki, denizci buraya yemek yemeye gelmiş ve adalıların dikkatini çekmiş. Adalıların şaşkınlığı, denizcinin güzelliği ve yakışıklılığı karşısında, onu yediklerini düşünmelerini engellemiş. Şaka, adalıların "Yamyam" olmalarına rağmen denizcinin yakışıklılığına hayran kalıp onu yeme düşüncesinden vazgeçmelerini ima ediyor. Fotoğrafta Kral Lamy'nin kızı Prenses Singdo ile evlenen Petterson ve aileleri görüyoruz. Yazının espri kısmı Petterson'un Prenses Singdo ile evlendikten sonra Hindistan cevizi ticaretiyle uğraşması ve kendi bahçesini kurması. Bu, Hint cevizi üretmesiyle ilişkilendirilerek mizah yaratılmış. Yani evlendikten sonra "Hindistan cevizine girmiş" gibi. Fotoğrafta bir aile görünüyor. Aile bireyleri birbirlerine sarılmış ve gülümsüyor. Şaka, ailenin aslında "Hint cevizi" değil "Hindistan cevizi" yetiştirdiğini ima ediyor. Fotoğrafta, 8 çocuğu olan ve işlerinde başarılı bir adam olan Petterson ve ailesi görülüyor. Fotoğrafın altındaki yazı Petterson'ın eşinin vefat etmesinden sonra işlerini kötü yönettiğini ve İsveç'e döndüğünü anlatıyor. Şaka, Petterson'ın 8 çocuğu olmasına rağmen, İsveç'e dönmesinin, eşinin ölümünden sonra işlerinin kötü gitmesi nedeniyle olmasını ima ediyor. Bu da, "8 çocukla nasıl İsveç'e dönebilirsin?" sorusunu akıllara getiriyor. Resimde, bir adamın 1920'lerden kalma fotoğrafı bulunuyor. Altında ise, adamın Jessie Louisa Simpson ile tanışıp, Tabar Adasına döndükten sonra evlendikleri yazıyor. Ancak, adamın eşinin soyadı "Simpson" olduğu için, yazıda kullanılan "Simpson" kelimesi esprili bir şekilde "Simpson" çizgi filminin kahramanlarına atıfta bulunuyor. Esprinin özünü "Simpson" soyadı ile "Simpson" çizgi filminin kahramanlarının ismi arasında ki bağlantı oluşturuyor. Resimde bir adamın fotoğrafı ve Tabar Adası'nın haritası var. Adamın fotoğrafı üzerinde "@sizbilindiye" yazıyor. Altında ise "1935 yılında eşini kanserden kaybettikten sonra Petterson, Tabar Adasını terk etti ve 2 yıl sonra Sydney'de kalp krizi geçirerek hayatını kaybetti. İsveç'te ve ikinci vatanı Tabar Adası'nda bir halk kahramanı olan Carl Emil Petterson'un ilginç hayat hikayesi birçok kitaba ilham ve konu oldu." yazıyor. Bu komik bir gönderi çünkü Tabar Adası, Avustralya'da bulunan ve Sydney'den çok uzakta olan küçük bir adadır. Adamın kalp krizi geçirerek öldüğü iddia edilen Sydney, Tabar Adası'ndan çok uzakta olduğu için esprili bir şekilde bir "kezban"ın hayatını anlatıyor.

Fotoğrafta, bir grubun önünde bir adamla küçük bir kızın sarıldığı görülüyor. Adam, kızın başını öpüyor ve ikisi de mutlu görünüyor. Arkaplanda diğer insanlar da görülüyor. Fotoğrafın altındaki yazı, "Mürettebatı olduğu gemi, Pasifik'te Tabar Adası yakınlarında battıktan sonra yam yam halkın arasına düşüp, yıllar sonra kral olan İsveçli denizcinin ilginç hikayesini sizler için derlemeye çalıştım. Detaylar için yana kaydırın." şeklinde. Bu, İsveçli denizcinin bir gemi kazasında kurtulup yerel bir halkın arasına düştüğü ve sonra kral olduğu fikriyle ilgili bir mizah. Bu durum gerçekçi değil, bir mizah konusu. Resimde bir yelkenli gemi görülüyor. Altında ise Carl Emil Petterson adında bir denizcinin 17 yaşında gemilerde çalışmaya başlayan İsveçli bir denizci olduğu ve 6 yıllık denizcilik kariyerinin ardından 1898 yılında Papua Yeni Gine merkezli bir Alman firması gemisi olan SS Herzog Johan Albrecht'te mürettebat olarak çalışmaya başladığı yazıyor. Gemi 1904 yılında Tabar Adası yakınlarında battığı ve Petterson'ın kazadan kurtulduğu da yazıyor. Bu resimde espri yok, sadece gemiyle ilgili bir hikaye anlatılıyor. Resimde bir adamın elinde bir denizci fotoğrafı tuttuğu ve fotoğrafın altında yazan metnin komik bir olayı anlattığı görülüyor. Fotoğrafın altındaki yazı şu şekilde: "Yamyamlığın hala olağan bir şekilde devam ettiği adanın meraklı yerlileri hemen Petterson'un etrafını sardı. Adaya yemek gelmişti fakat adalı yamyamlar ilk defa renkli gözlü biri ile karşılaşmışlardı ve Petterson'un mavi gözlerine hayran kaldılar. Adalılar bu genç adamda hayran kalmış, adeta büyülenmişlerdi ve onu öldürüp yemek akıllarına bile gelmemişti. Petterson güçlü ve yakışıklı delikanlıydı." Bu, yamyamların insan eti yediği fikrine dayanarak yapılan komik bir olay anlatımıdır. Fotoğrafta, 1907 yılında evlenen Prenses Singdo ve eşi Petterson, aileleriyle birlikte poz vermiş. Şaka, "ada halkıyla akrabalık bağı kurmuş olan Petterson" ifadesinde yatıyor. Bu ifade, Prenses Singdo'nun bir ada halkı olmadığı, dolayısıyla "ada halkıyla akrabalık bağı kurmuş" ifadesinin yanlış bir şekilde kullanıldığı anlamına geliyor. Yani şaka, Petterson'un Prenses Singdo ile evlenerek "ada halkıyla akrabalık bağı kurmuş" gibi gösterilmesinde, bu ifadenin abartılı ve gerçek dışı bir şekilde kullanılmasında yatıyor. Fotoğrafta, Kral Lamy'nin kızı Prenses Singdo, 3 yıl sonra 1907 yılında Petterson ve Prenses Singdo evlendi ve Ada halkıyla akrabalık bağı kuran Petterson, burada Hindistan cevizi ticaretine atıldı ve kurulmuş Hindistan cevizi işine girdi. Sonra da Teripax adını verdiği kendi Hindistan cevizi bahçesini kurdu. Bu espri, Prenses Singdo'nun evlendiği Petterson'un kendi ismini "Teripax" olarak değiştirmesi ve bu ismi kendi Hindistan cevizi bahçesine vermesiyle, bu olayı anlatan yazıdaki "Teripax" kelimesinin bir marka adı gibi kullanılması ve bunun da "teripäk" olarak okunmasının, "ter" ve "paç" kelimelerine benzemesiyle yaratılıyor. Bu da, Petterson'un "ter" ve "paç" ile iştigal ediyormuş gibi algılanmasına ve espriye dönüşmesine yol açıyor. Fotoğrafta, 1900'lerin başlarında giyinen bir grup insan var. Muhtemelen aile fotoğrafı. Ortadaki adam, muhtemelen ailenin babası, ciddi bir yüz ifadesiyle bakıyor. Fotoğrafa, "Petterson işlerinde başarılı ve evliliğinde mutluydu, 8 çocuğu olmuştu. İşlerini geliştirmişti ve çalışanlarına da iyi davranıyordu. Ada halkı onu seviyor, saygı duyuyordu. Ama maalesef 1921 yılında Petterson'un eşi Singdo lohusa humması yüzünden hayatını kaybetti. Sonrasında aldığı yanlış kararlar sonucunda düşüşe başladı ve Petterson 1922'de İsveç'e döndü." şeklinde bir yazı eklenmiş. Şaka, Petterson'ın İsveç'e dönmesinin, eşi Singdo'nun lohusa humması yüzünden vefat etmesinden sonraki aldığı "yanlış kararlar" sonucu olduğu ima ediliyor. Ancak, İsveç'e dönme sebebinin, eşi Singdo'nun ölümünden daha "büyük" veya "ciddi" bir sebep olması ve bu sebebinin lohusa humması ile bağlantılı olabileceği, fotoğraftaki adamın yüz ifadesiyle ve yazıdaki kelime seçimleriyle ironik bir şekilde vurgulanıyor. Bu şaka, trajik bir olayı, kişinin "yanlış kararlar" yüzünden kötü duruma düşmesine bağlayarak, olaylara ironik bir bakış açısı getiriyor. Fotoğrafta, beyaz bir üniforma giymiş ve şapkasını takmış bir adamın portresi var. Adam ciddi bir ifadeyle poz vermiş. Alttaki yazı, bu adamın Jessie Louisa Simpson adlı bir kadınla tanıştığı, onun adasına gittiği ve 1923 yılında evlendiği hakkında bilgiler veriyor. Adamın bu kadınla evlendikten sonra tarlasının bakımsız kaldığı, iflas noktasına geldiği ve karısıyla birlikte sitmaya yakalandığı belirtiliyor. Yazıda adamın zorluklara rağmen başarılı bir şekilde ayakta kaldığı ve karısını da kurtardığı belirtiliyor. Daha sonra Simberi Adasında altın madeni bulduğu bilgisi verilerek, bugün Tabar Adalar Grubu'nun dünyanın en büyük altın yataklarından birine sahip olduğu bilgisi veriliyor. Bu fotoğrafin mizahı, adamın "evlilikten" sonraki zorluklara rağmen hayatta kalıp başarılı olması ve altın madeni bulmasıyla ilgili. Bu durum, evliliğin bir kişinin hayatında zorluklara yol açabileceği ancak aynı zamanda kişinin hayatını olumlu yönde değiştirebileceği fikrini esprili bir şekilde yansıtıyor. Resimde "Tabar Adası" yazan bir işaret ve yanında ciddi bir bakışlı bir adam bulunuyor. Şaka, resmin altındaki yazıda, adamın eşini kanserden kaybettikten sonra Tabar Adası'nı terk ettiğini ve 2 yıl sonra da Sydney'de kalp krizi geçirerek hayatını kaybettiğini belirtmesiyle yapılmış. Bu, Tabar Adası'nın "insanlar için oldukça tehlikeli bir yer" olduğu izlenimini veriyor. Ancak, Tabar Adası aslında Avustralya'daki küçük bir ada ve herhangi bir tehlikeli durum söz konusu değil. Dolayısıyla şaka, Tabar Adası'nı sanki tehlikeli bir yer gibi göstererek, insanları güldürmeyi amaçlıyor.

Resimde Victor Hugo'nun bir portresi var. Altında ise onunla ilgili bir fıkra yazılmış. Fıkrada, bir gazetecinin Victor Hugo'ya eserlerinden hangisinin en çok beğenildiğini sorduğu ve Hugo'nun "En çok beğenilen eserim, beni en çok övenlerden olanlardır." cevabını verdiği anlatılıyor. Fıkra, Victor Hugo'nun kendini övmekten hoşlandığını ima ediyor. Fotoğrafta, karlı bir kış gecesinde, evine yürüyerek dönen bir kişiyi görüyoruz. Eşi ve arkadaşlarıyla akşam yemeğinde fazla içmiş ve evinin bahçesine varınca kapının kilitli olduğunu fark etmiş. "İgooor!" diye bağırarak uşağını çağırıyor. Bu durum, zengin ve uşağı olan birinin, karlı bir gecede evine yürürken kapının kilitli olması ve uşağı çağırmak zorunda kalmasıyla alakalı bir espri. Resimde, 19. yüzyıl kıyafetleri giymiş, şapkası ile sakallı orta yaşlı bir adamın, dışarıda yürürken, bir ağacın arkasına saklanmış gibi, aşağıya doğru baktığı bir çizim var. Resmin altında ise "Defalarca haykırmama karşın igor'un beni duyduğu yoktu. İdrar torbam Atlas Okyanusu büyüklüğüne ulaşmıştı. Altıma kaçırmak üzereydim. Yaşlılık işte..." yazıyor. Resimde, yaşlı adamın, idrarını tutamaması nedeniyle çok büyük bir sıkıntı çektiği, ama bunu "igör" adlı birine söylemek yerine, kendi kendine çaresizce ağacın arkasına saklanarak idrarını yapmaya çalıştığı esprili bir şekilde gösteriliyor. Bu, yaşlılığın getirdiği fizyolojik sorunları ve utanç duygusunu komik bir şekilde ifade eden bir mizah örneği. Fotoğrafta, ünlü yazar Victor Hugo'nun siyah beyaz bir fotoğrafı var. Fotoğrafın altındaki yazı "Çaresiz, bahçe duvarına yanaştım, etrafa bakındım, görünürde kimse yoktu, fermuarımı indirdim ve su dökmeye başladım..." şeklinde. Bu yazı, "Victor Hugo'nun romanı 'Sefiller'in son cümlesini anımsatıyor. Şaka, Victor Hugo'nun romandaki son cümle, "İntikam, su gibi döküldü" şeklinde bittiği ve "fermuarımı indirdim" kısmı ile ilginç bir bağlamda birleştirilmesi üzerine kurulu. Bu, okuyucunun Hugo'nun sözlerini hatırlamasını ve bunun üzerinden eğlenmesini sağlayan bir söz oyunu.