Fotoğrafta, Roma mozaiklerinin (çok küçük taşlardan oluşan, karmaşık desenler oluşturan zemin döşemeleri) kazı çalışmaları görülüyor. Kazı ekibi, sarı yelekli işçiler, zemindeki karmaşık desenleri inceliyor ve belgelemek üzere çalışıyor. Mozaiklerin tarihi ve güzelliği ön plana çıkartılıyor. Fotoğrafın mizahı, insanların mozaiklerin güzelliğini ve karmaşıklığını fark etmeden, onların altında bulunan kazı ekiplerinin (yani işin gerçek öznesi) ve uğraşlarının gözardı edildiği durumu ele alıyor. Mozaikler dikkat çekici olmakla beraber, kazı ekibinin de incelikli çalışmaları, bunların ortaya çıkması için gerekli emek ve özen olduğunu gösteriyor. Bu yüzden, görsel bir bakış açısıyla, mozaik kadar, onları ortaya çıkaranların çalışması da takdir edilmeli demektir. Görsel, önemli olanın, görünenin değil, görünmeyenin de farkında olunması gerektiği bir temayı vurgulamaktadır.

Fotoğrafta, kayalık bir alanda, muhtemelen tarih öncesi veya eski bir medeniyetin, doğal kayaçları oyularak oluşturduğu, karmaşık bir yeraltı mimarisinin kalıntıları görünüyor. Kayalara oyulmuş odalar, koridorlar ve muhtemelen mezarlıklar var. Aşağıdan yukarıya bakış açısı, yeraltındaki yapıların karmaşıklığını vurguluyor. Fotoğrafın altında yatan bir mizah yok. Sadece arkeolojik bir alana ait bir fotoğraf. Bir şaka veya bir gönderme içermiyor.

Resimde, oldukça detaylı ve minik mimari yapıların, yolların, hatta muhtemelen insanların ve hayvanların tasvir edildiği, büyük bir halı görülüyor. Halı, sanki bir şehrin, hatta belki de bir imparatorluğun haritası gibi. Görüntü, şehrin coğrafyasını, yapıların ve yaşamın detaylarını haritaya dökmüş. Bu halıdaki "şaka" veya espri, şaşırtıcı derecede detaylı ve gerçekçi bir şehir haritasının, aslında bir halı üzerinde dokuma sanatıyla gerçekleştirilmiş olmasıyla ilgili. Görüntü, bir kent haritasının olağanüstü ayrıntı düzeyine olanak veren dokuma yeteneğini sergilerken, aynı zamanda bir halının olağanüstü bir sanat örneğini de ortaya koyuyor. Bu, dokuma sanatının yeteneklerini ve karmaşıklığına gönderme yapıyor. Aslında "şaka" kelimesi biraz yanlış bir kullanım; daha çok, sanatın olağanüstü doğasına vurgu yapan, göz alıcı bir detaylandırma örneği.

Fotoğrafta, kum renkli, tuğladan örülmüş, muhtemelen tarihi bir kale veya sur duvarı parçası görünüyor. Duvar, kıvrımlı bir şekilde yükseliyor ve üzerindeki düzenli tuğla aralıklarında açılmış delikler dikkat çekiyor. Görsel, doğal, eski ve dayanıklı bir yapının izlenimini veriyor. Fotoğraftaki mizah, görüntünün aslında bir 'kale' değil, bir 'kuyruk' veya 'sırt' gibi bir şekle sahip olması ile ilgili olabilir. "Kale duvarı" beklenirken, "kuyruk" görüntüsü beklenmedik bir durum yaratarak, hafif bir şaşkınlık ve gülmece yaratabilir. Ancak bu bir resim içindeki mizah, çok belirsiz ve dolaylı olduğundan tam olarak bir şaka mı yoksa sadece bir görsel oyun mu olduğunu söylemek zor. Fotoğrafın altında veya bağlamında başka metin veya bilgiler olmadan kesin yorum yapmak mümkün değil.

Fotoğrafta, muhtemelen Avrupa'da bulunan, görkemli bir kütüphane görülüyor. Yüksek tavanlı, boydan boya kitaplıklar ve ince işçiliklerle süslenmiş mobilyalar, antik bir havanın izlerini taşıyor. Zeminde, kare ve altıgenlerden oluşan karmaşık bir desen var. Kütüphane içindeki çeşitli küreler ve saatler, tarihi ve bilimsel ilgiyi çağrıştırıyor. Odanın genel havası, tarihi, zenginlik ve bilginin saklandığı özel bir mekan hissi veriyor. Fotoğrafta bir espri yok. Sadece bir kütüphane fotoğrafı.

Fotoğrafta, İstanbul Boğazı'nda muhtemelen bir vapurda, geleneksel Türk tatlısı dondurma yapan bir satıcı ve yanında duran bir kadın görünüyor. Satıcı, kırmızı fesli ve kırmızı-gri desenli bir yelek giyiyor. Dondurmayı, çeşitli renklere ayrılmış bir dönen tepsi üzerinde yapıyor. Kadının ise göz alıcı makyajı ve koyu saçları dikkat çekiyor. Fotoğraftaki mizah, satıcının yaptığı dondurmanın renklerine ve kadının tepki göstermesine dayanıyor. Satıcı, dondurmayı çeşitli renklere ayırdığı için, sanki kadın bu kadar renkli dondurmaya hayran kalmış ve bununla ilgili şaşkın veya şaşırmış gibi bir tepki sergiliyor. Bu, satıcının dondurmanın çeşitli renklerine ve kadının bu renklere olan tepkisine dayanan hafif bir absürt mizah unsuru. Görüntü, klasik bir "tepki" komedisi çeşididir.

Fotoğrafta, İstanbul'da muhtemelen tarihi bir binanın bir kısmı ve içindeki bir espresso barı görünüyor. Binanın taş işçiliği ve üzerindeki yazıların İslam kültürüne ait olduğu anlaşılıyor. Barın önünde, "ESPRESSOLAB" yazısı ve "Fresh Cucumb" yazan tabela var. "Çörek #YasaDeğilCinayet @yanikcorek 16h" ve "espressolab-ı şerif" yazıları ise, tweet'in metninden oluşuyor. Tweet sahibi, muhtemelen, "Yasa Değil Cinayet" (Kanun Değil Cinayet) ile ilgili bir espri yapıyor. Bu ifade, bir olay veya durumla ilgili bir şaka veya ironik yorum olabilir. Ayrıca, "espressolab-ı şerif" ifadesi de muhtemelen barın ismini bir şekilde tarihi bir bağlamla ilişkilendirip, espriye katkıda bulunmak için kullanılıyor. Özetle, fotoğraflı tweet'in genel amacı, tarihi bir ortamda espresso barının bulunduğu bir fotoğrafla esprili bir bağlantı kurmak ve belki de bu espriyi çevrimiçi olarak paylaşmak. "Yasa Değil Cinayet" ifadesindeki espriyi daha iyi anlamak için daha fazla bağlam gerekir.

Bu fotoğraf, 1914 yılında Afrika'nın sömürgeci devletler tarafından nasıl bölündüğünü gösteren bir haritadır. Harita, farklı renklerle farklı Avrupa devletlerinin (İngiliz, Fransız, Alman, İtalyan, Portekiz, Belçika ve İspanyol) Afrika'daki topraklarını göstermektedir. Ayrıca haritada bağımsız Afrika devletleri de belirtilmiştir. Haritanın altındaki efsane, hangi renklerin hangi ülkeye ait olduğunu açıklamaktadır. Fotoğrafta bir "şakacı" unsur yok, sadece bir tarihsel gerçeklik. Harita, Afrika'nın emperyalizm döneminde yaşanan sömürgecilik sürecinin görsel bir temsilidir.

Fotoğrafta, tahta veya benzeri bir malzemeden yapılmış, eski bir protez el veya kol görünüyor. Kemik parçaları da görünüyor, muhtemelen eski bir iskeletten alınmış ve proteze monte edilmiş. Parçaların dikilmiş olduğu ve "dikiş"lerin belirgin olduğu görülüyor. Bu bir şaka değil, tıbbi bir eser. Eski protezlerin ve insan iskeletlerinin nasıl göründüğü hakkında bilgi veriliyor. "Şaka" diye bir durum yok.

Resimde Osmanlı dönemine ait, muhtemelen bir minyatür veya benzeri bir resim. İki padişah figürü görülüyor; ön plandaki, daha büyük figür ve arkasında, daha küçük, birinci padişahtan muhtemelen daha önceki bir padişaha benzeyen bir figür bulunuyor. Resim, Osmanlı saray hayatının, geleneksel kıyafetlerin ve muhtemelen saray içindeki ilişkilerin bir tasviri. Yazıdaki "baba izmir'e yolla bari ne manisa'sı ya" cümlesi, bir şakadır. Osmanlı döneminde bir babanın, muhtemelen bir memuru, bir görevi ya da bir meseleyi çözmek üzere gönderdiği anlamına gelebilir. Şakanın altında yatan anlam, "İzmir'i gönder, Manisa'yı neden gönderiyorsun?" gibi bir anlam taşımaktadır. İzmir ve Manisa, Osmanlı İmparatorluğu'nda önemli iki şehirdi ve belki de birini diğerine tercih etmenin altındaki neden, zaman, önem veya başka bir sebep olabilir. Bu da, o dönemde insanların, bir görevlendirme veya gönderme durumlarında, nasıl bir yerin daha önemli olduğunu, ya da hangi kişinin veya hangi yolun daha iyi olduğunu düşünmelerini ve dolayısıyla bu şekilde şaka yapmayı çağrıştırır. Yani temelde, "daha önemlisi İzmir, Manisa'nın ne önemi var?" şeklindeki bir anlamdan bahsediyoruz. Şaka, bir işin veya sorunun önemi ve önceliği hakkındaki basit bir eleştiridir.

Fotoğrafta, koyu takım elbiseli, ciddi bir ifadeyle duran bir adam, Almanya ve Avrupa Birliği bayraklarının önünde bir kürsüde durmaktadır. Adamın ifadesi ve ciddi duruşu, olası bir ağır ve önemli konuşma veya açıklama yapılacağını işaret ediyor. Resmin altındaki "GULDUM.NET" ise muhtemelen bir haber sitesi veya benzeri bir platformun adresidir. Fotoğrafta bir mizah unsuru yok. Ciddi bir siyasi veya resmi bir ortam tasvir edilmektedir.

Fotoğrafta, muhtemelen İstanbul'daki Ayasofya yakınlarında, çeşitli kıyafetler giyen insanların bir topluluğu görülüyor. Ön planda, fes takan ve cep telefonuyla konuşan bir adamla, yeşil cübbe ve beyaz başlıklı yaşlı bir adam dikkat çekiyor. İnsanların giyim tarzları, farklı inanç ve kültürlerden kişileri temsil ediyor. Fotoğrafın mizah unsuru, Ayasofya'nın geçmişteki ve güncel tartışmaları ile, farklı inanç gruplarını ve toplumsal çeşitliliği temsil eden bu kişilerin bir arada bulunması, belki de bir anlamda Ayasofya'nın "bütünleştirici" özelliğine gönderme yaparak oluşabilir. Bu yüzden, fotoğrafın mizahi yönü, farklı kültürel ve dini kimlikleri, bu kadar yakın bir alanda bir araya getirilmiş halde göstererek, belki de bir tür toplumsal yorum veya eleştiri niteliğinde olabilir. Farklılıkları ve çoğulluğu vurgulaması, görüntüye mizahi bir özellik katıyor.

Resimde, bir Osmanlı tarzı yapının önünde, çeşmelerin etrafında, açık havada çekilmiş bir özçekim görülüyor. Resmin üzerinde Türkçe olarak "cahît sıktı yararkçıyl ziyaret ettik" yazıyor. Bu, "cahît" adlı kişinin "yararkçıyl" (burada muhtemelen bir mekan veya işletme adı veya başka bir bağlamdaki bir kişi veya kurum) ziyaret ettiğini ifade ediyor. "sıktı" kelimesi ise, bir tür esprili abartıya işaret ediyor, belki de ziyaretin beklenenden daha yoğun, daha sıradan, daha resmi veya beklenmedik bir şekilde gerçekleştiğini vurguluyor. Bu, "cahît" in ziyaretinden ne beklediğini, veya ziyaretin sonucunu esprili bir şekilde ifade ediyor. Özetle; espri, ziyaretin beklendiği gibi veya resmi bir şekilde geçmediğinin veya abartılı bir şekilde anlatıldığının ifadesi.

Fotoğrafta, bir meydanda veya tarihi bir yerde, muhtemelen Türkiye'de, bir çeşmenin etrafında duran, güneş gözlüğü takmış bir adamın özçekimi görünüyor. Özçekimin altına Türkçe olarak "cahit sıklı yarakçıyl ziyaret ettik" yazıyor. Bu, bir şakanın/alayın ifadesidir. "Cahit Sıklı Yarakçı" muhtemelen, Türkiye'de bilinir veya "yarakçı" (hırsız, dolandırıcı) bir şekilde olumsuz veya komik bir imajı olan bir kişi ismidir. "Ziyaret ettik" ifadesi ise, adeta şaşırtıcı ve beklenmedik bir durum olduğunu, ya da "sıklı yarakçı"yla beklenmedik bir yerde buluşulduğunu vurgulamak için kullanılmış. Dolayısıyla, şaka veya alay, "cahit sıklı yarakçı" adlı kişinin beklenmedik bir yerde olmasını ya da bu kişinin ziyaret ettikleri yerin garip oluşunu vurguluyor.

Fotoğrafta, Beyoğlu'ndaki Sent Antuan Kilisesi'nin dış cephesinin bir kısmı görülüyor. Kırmızı tuğladan yapılmış, gotik mimari özellikler taşıyan bir kilise. Resmin altındaki metinler, kilisenin satışa çıkarıldığını duyuruyor. Tweet'te "rahibinden.com" adresinin yer alması, Tweet'in yazarının "rahibe" nin veya "rahiplerden" gelen bir bilgi olduğunu veya bir dini kurumla alakalı bir iş olduğunu vurgulamayı amaçlıyor. Bu durum, kilisenin satışa çıkarılmış olmasıyla birlikte, biraz ironik bir çelişki oluşturuyor. "Rahibe" (ya da rahipler) ile bağlantılı olması ve kilisenin satılıyor olması, sadece dini kurumlarla ilgili bir satış olduğunun altını çiziyor ve biraz esprili bir durum yaratıyor.

Resimde, Dr. Sinan Oğan'ın Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımın alt kısmında, "OKUYUCULAR ÜZÜLMESİN: Çünkü: Bozkurtlar dirilecektir!" yazılı, sarımsı bir arka plan üzerine siyah yazıların olduğu, eski bir belge veya form benzeri bir görsel yer alıyor. Bu, bir mizah türü olan ironi kullanarak hazırlanmış bir gönderi. "Okuyucular üzülmesin" ifadesi, okuyucuları rahatlatmak veya onların endişelerini hafifletmek gibi bir anlam taşıyor. Ancak, devam eden kısımda "Bozkurtlar dirilecektir!" ifadesi, bir korku ve endişe duygusu yaratacak şekilde, durumun beklenmedik bir şekilde kötüleşeceğini veya olumsuzluğun devam edeceğini ima ediyor. "Bozkurtlar" ifadesi, ideolojik bir grup veya siyasi bir gruba gönderme yapıyor olabilir. Dolayısıyla, gönderi okuyucuları rahatlatmaya çalışırken, tersine bir etki yaratıyor ve aslında endişeli bir beklentiyi vurguluyor. Mizah, bu beklenmedik, zıtlık oluşturan ifadelerden kaynaklanıyor.

Fotoğrafta, orman bitkileriyle kaplı, harap olmuş, muhtemelen terk edilmiş bir saray veya büyük bir bina görülüyor. Binanın cephesi üzerindeki heykelsi figürler, yıpranmış duvarlar ve dışarıya çıkmış ağaçlar dikkat çekiyor. Bina, zamanın ve doğanın etkisiyle neredeyse tamamen doğaya teslim olmuş bir halde. Görüntü, terk edilmiş ve doğanın ele geçirdiği bir yapıyı sergilediği için, "**doğa hakimiyeti**" veya "**zamanın geçiciliği**" temalarını çağrıştırıyor. Burada bir espri yok, sadece doğal süreçler hakkındaki bir gözlem var.

Görüntü, Yerebatan Sarnıcı'nı gösteren bir fotoğraf ve sosyal medya tweetlerini içeriyor. Birinci tweet, "sivribiber" adlı kullanıcı tarafından yazılmış ve bir "enigma" (bilmece) ve "sadelik" (Victoria's Secret defileleri) ile ilgili bir gönderi. Ortadoğu'nun algısını nasıl etkileyeceği gibi bir tartışma barındırıyor. Bu tweet esprili bir şekilde, belki de sıradan bir konuyu (Victoria's Secret defileleri) farklı bir bağlama (Ortadoğu algısı) taşıyarak ciddiyetsiz ve ironik bir anlatım sunuyor. İkinci tweet ise "Büyükşehir Çalışıyor" adlı kullanıcının bir paylaşımı ve Yerebatan Sarnıcı'nın restorasyonu hakkında. Sarnıcı'nın haftalık ziyaretçi sayısını 70.000 olarak belirtiyor. Görünen espri ise ilk tweetin abartılı ve ironik yaklaşımı ile ikinci tweetin ciddi ve olumlu yaklaşımı arasındaki tezatlıkta. Birincisi anlamsız bir konu üzerine espri yaparken ikincisi önemli bir tarihi mekanın restorasyonu ve ziyaretçi sayısı hakkında bilgi veriyor. Bu, esprili bir karşılaştırma yaparak iki farklı konuyu ve farklı haber türlerini bir araya getiriyor. İronik yaklaşım sosyal medyada sıkça kullanılan bir üslup.

Fotoğrafta, tarihi bir sit alanında bulunan bir kaya oyma mezar görüyoruz. Mezar, kaba ve sade bir şekilde oyulmuş olup, giriş kısmında büyük bir açıklık var. Bu açıklığın üzerinde, belirgin bir şekilde göze çarpan bir çıkıntı var. Bu çıkıntı, mezarın girişini koruyan bir taş kemer veya sundurma olarak düşünülebilir. Ancak, bu çıkıntının konumu ve şekli, onu bir mezarın girişine uygun olmaktan çok, bir evin çatısından taşan bir dam gibi görünmesini sağlıyor. Şaka şu ki, bu mezarın mimarları, mezarın girişine "dam" eklemeyi düşünmüşler, ancak işlemi tam olarak tamamlayamamışlar. Bunun sonucunda, "dam" mezarın girişini tam olarak kapatmak yerine, sanki bir taş parçası kopmuş gibi, yarım kalmış bir şekilde duruyor. **Türkçede Şaka:** "Bu mezarın mimarları, 'bir dam daha yapalım' diye düşünmüşler ama işi yarım bırakmışlar." Bu şaka, mezarın mimarisindeki eksikliklere ve işin yarım kalmasına gönderme yaparak, eğlenceli bir yorum yapıyor.

Bu fotoğraf, 1999 yılında Türkiye'de meydana gelen yıkıcı depremin ardından yaşananların bir fotoğrafıdır. Fotoğrafta yıkılmış binaların arasında yardım çalışmaları yapan insanlar görülüyor. Bu fotoğrafta Türk mizahına uygun bir espri bulmak mümkün değil. Çünkü bu fotoğraf ciddi bir olayın sonucunu gösteren bir belgedir.