Resimde iki kişi var. Biri "Okur Temsilcisi" yazan bir tabela takmış diğer kişi ise onu izliyor. Diğer kişi ise "Seni G.tün Sağolsun Abi... Kırılımıyo Rum Ben Artık...Alış Kınıım..." diyerek ağlıyor. Şaka, okuma temsilcisinin diğer kişiden bir okuma isteğini yerine getirmediği için, diğer kişinin buna üzüldüğünü göstermektedir. Okuma temsilcisinin "Bunu duydu, güna sevindim. Zira tam sıkarken oku. Malik eserler üretiyorsunuz. Neyse hadi ben kaçtım..." demesi, diğer kişinin okuma isteğini görmezden geldiğini ve "beni takmıyor" demek istediğini gösteriyor.

Fotoğrafta Aşık Veysel'in bir fotoğrafı bulunmaktadır. Altında ise "Yüzü güzel olana kırk günde doyarsın da, gönlü güzel olana kırk yılda doyamazsın. -Aşık Veysel" yazmaktadır. Bu sözde, Aşık Veysel, dış görünüşün geçici olduğunu, ancak güzel kalbinin ve kişiliğinin uzun süre takdir edileceğini anlatıyor. Dolayısıyla, dış görünüşün zamanla solup gidebileceğini, ancak iç güzelliğin ve karakterin sonsuza dek kalıcı olduğunu vurguluyor.

Resimde farklı isimlerle adlandırılmış ve içerikleriyle birlikte fiyatları belirtilen farklı çeşit tostlar sunulmaktadır. Görselde esprili bir durum yok.

Fotoğrafta İstanbul'un silüeti, Galata Kulesi ve Sultanahmet Camii'nin gece manzarası görünüyor. Tweet'in şakası, şehrin güzelliği ve estetiğiyle şiirin arasındaki bağlantıya işaret ediyor. "Şehir değil şiir." sözü, şehrin güzelliğinin bir şiir gibi olduğunu ve kelimelere dökülemeyecek kadar etkileyici olduğunu ifade ediyor.

Fotoğrafta, iki farklı Twitter kullanıcısının birbirlerine gönderdiği mesajlar görülüyor. İlk mesajda, Celal Baggins adlı kullanıcı, kitabını çalan birine tepki gösteriyor. İkinci mesajda, ihsan adlı kullanıcı, kitabın çalındığı bir ortamda kitap okuyan kişi sayısının azlığına atıfta bulunarak, "Kitap çaldırmak nedir amk ülkede kitap okuyan 5 kişi var zaten" şeklinde esprili bir cevap veriyor. Bu mesajlar, Türkiye'de yaygın bir sorun olan kitap hırsızlığı ve kitap okuma alışkanlığının azlığına gönderme yaparak, hem esprili hem de eleştirel bir ton kullanıyor. İhsan'ın cevabı, kitap hırsızlığının, kitap okuma alışkanlığının azlığı nedeniyle yaşanan bir problem olduğuna işaret ediyor.

- Abi dediğin gibi eserlerinin hepsini yaktık,közünde de patates pişirdik. Canın çekmiştir diye sana da getirdik!. bakma öyle...

Resimde, "Makyaajsız gelin olur. Çalgısız düğün olur. Bol gelinlik olur. Sade ev olur. Güzel ahlak ve kalbe şifa kitaplar çeyiz olur. "İnsanlar ne der?" diye kahrolası bir put vardır diyor ya İsmet Özel, eğer o putu baltayla yıkarsak her şey olur." yazısı var. Bu mizah, İsmet Özel'in "İnsanlar ne der?" sözüne gönderme yaparak, onun "put" olarak tanımladığı toplumsal normlara karşı çıkmayı ve kendi yolunu çizmeyi savunduğu yorumuyla oluşturulmuş. Yani, İsmet Özel'in "İnsanlar ne der?" sorusuyla, toplumun beklentilerine uyma zorunluluğunun altını çizdiğini, ancak bu beklentilere karşı çıkmanın, kendi özgür yolunu çizmenin daha önemli olduğunu vurgulayan bir espri.

Resimde iki kadın karakter var. İlk kadın, "Parayı kazanın kendinize ait ayrı bir oda ve zaman yaratın" sözünü düşünürken "peki kazandığım parayla kaşarlı dürüm mü yesem tost mu yutsam?" diye düşünerek ikileme düşüyor. Bu da, Virginia Woolf'un "kendinize ait bir oda" metaforunu, günlük hayattaki sıradan ve pratik sorunlarla ilişkilendiren bir mizah yaratıyor.

Resimde iki adam konuşuyor. İlk adam, ikinci adamın her gün cebine Marlboro koyup, arkadaşlarının yanında ezilmemek için günde 20 YTL harçlık verdiğini söylüyor. İkinci adam ise, kendisinin Lara Özentip'in romanını okuduğunu ve kötü bir yazar olduğu için kötü bir şekilde eleştirerek espri yapıyor. Esprinin asıl noktası, ilk adamın, ikinci adamın yaptığı eleştiriyi tam olarak anlamadığını düşünmesi ve espriyi kaçırması.

lçine kapanık ve karamsar bir yazara yakışmayacak derecede iyi yüzerim. Edebiyat dünyası olarak Sarıyer sahiline insek, diğer...

Resimde iki adam var. Sağdaki adam, soldaki adama "Beni nasıl tanıdınız hiç bir edebiyat dergisine fotoğraf vermem ben" diyor. Sol taraftaki adam ise "Pardon siz marjinal şair başri özkinci değil misiniz?" diyor. Fıkra, sol taraftaki adamın "marjinal şair başri özkinci" olarak tanınan bir şahıs olmasıyla, sağdaki adamın ise edebiyat dergilerine fotoğraf vermeyen bir şahıs olmasına dayanıyor. Bu durum, ironik bir şekilde, sol taraftaki adamın bir şair olarak tanınmasıyla, sağdaki adamın ise fotoğraf vermeyen bir şahıs olmasını çelişkili hale getiriyor. Bu durum, mizahı ortaya koyuyor.

Fotoğrafta, bir Twitter kullanıcısının "canım kızım, bir kitapta gördüğün "acı" kelimesini, ıstırap olarak değil de yediğin ilk acı biber olarak hatırlaman için her şeyi yapacağım." yazdığı tweet görünüyor. Bu tweet, "acı" kelimesinin gerçek anlamının aksine, kişisel deneyimlerle ilişkilendirilmesinin komikliğini ifade ediyor. Özellikle, "ilk acı biber deneyimi" gibi spesifik bir deneyime bağlanması, "acı"nın soyut anlamını daha somut ve komik bir şekilde gösteriyor.

Fotoğrafta, iki kişi görüyoruz. Bir kadın ve bir erkek. Kadın, açık renkli bir kürk manto giymiş ve kırmızı bir bere takmış. Erkek ise gri bir palto giymiş. Şaka şu ki, kadın "Yıkılmak sadece binalara mahsus değil ki Züleyha. Bir insanın bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben." diyerek, kendisini "yıkılmış" hissettiğini ifade ediyor. Bu, bir insanın sözlerinin ne kadar güçlü olabileceğini ve bir kişinin duygusal olarak yıkılmasına neden olabileceğini gösteren bir şekilde esprili bir şekilde ifade edilmiş.

Resimde "hastası olunan sözler" başlığı altında Kafka'ya ait "Olmamasına razıyım, oluyormuş gibi olmasın yeter" sözü paylaşılmış. Bu söz, bir şeyin olması istenmeyen ama zaten olmuş gibi davranılması durumunda ortaya çıkan bir çelişkiyi komik bir şekilde ele alıyor. Resimde, sözü paylaşan kişinin "alamk2" kullanıcı adını kullanması ve paylaşımın 28 beğeni alması da paylaşımı daha da komik hale getiriyor. Bu mizah, günlük hayatta sıkça karşılaşılan ve aslında rahatsız edici olan durumları, absürt ve komik bir şekilde ele alarak insanların dikkatini çekiyor.

Bu fotoğraf, Twitter'dan bir ekran görüntüsü. Siyah Edebiyat adlı hesabın paylaştığı bir tweet'i gösteriyor. Tweet'te Mayakovski'nin hayatının en hüzünlü anını anlatan bir sözü paylaşılıyor. Bu söz, "Kışın bahçesinde açabilecek bir çiçek olmadığını anladığın an" şeklinde. Sözün altında ise "çok vurucudur değil mi?" sorusu soruluyor. Bu tweet'in espri anlayışı, Mayakovski'nin sözünün ironik bir şekilde gerçek hayattaki bir durumla ilişkilendirilmesinden geliyor. Yani, sözde bahsedilen "kışın bahçesinde açabilecek bir çiçek olmadığını anladığın an"ın aslında kişisel ilişki veya hayallerle ilgili hayal kırıklıklarını ifade ettiğine vurgu yapılıyor.

Fotoğrafta bir siyasi tartışma sırasında bir adam elini havaya kaldırıp konuşmacıya "O eli indir diye bağırdı" diyor. Alttaki açıklama ise "Raskolnikov, parlak turuncu her yanı işitli koltuğundan kızgındı Nietzsche sadece durdu ;))" diye yazıyor. Bu şaka, konuşmacının elini indirerek bir tartışmaya veya bir konuya müdahale etmeye çalışmasını, Raskolnikov'un bir karakter olduğu ve bu durumun gerçek hayatta mümkün olmadığını ima eden komik bir yorum yaparak eleştiriyor. Ayrıca, Nietzsche'nin felsefesine bir gönderme yaparak, bu tartışmanın felsefi bir konuyu ele alıyor gibi göstererek mizah katıyor.

Fotoğrafta, Turgut Uyar ve Tomris Uyar arasında geçen bir diyalogun görseli yer alıyor. Turgut, Tomris'e sabah ne zaman uyandığını soruyor. Tomris ise neden sorduğunu sorarak Turgut'u cevaplıyor. Turgut ise daha sonra Güneş'in ne zaman doğduğunu merak ettiğini söyleyerek alaycı bir şekilde Tomris'i cevaplıyor. Bu durum, Türk edebiyatında bilinen iki önemli şairin, birbirlerine yöneltilen alaycı sorularla dolu bir diyaloğu olarak sunuluyor.

Fotoğrafta Türk Edebiyatı ders kitabından bir sayfa görünüyor. Sayfada Muammer Lütfi'nin portresi ve kısa bir biyografisi var. Biyografide "Pek eser yazmamıştır.", "Topluluk dağılınca da edebiyatı bırakmıştır.", "Canım benim ya kıyamam" gibi cümleler yer alıyor. Bu, Muammer Lütfi'nin edebiyata yaptığı katkıları abartarak, ironik bir şekilde eleştiren bir espri. Muammer Lütfi'nin Türk edebiyatında çok önemli bir yeri olmadığını, eser sayısının az olduğunu ve etkisinin sınırlı olduğunu ima eden bir şaka.

Resimde, "Künde Yayıncılık" adlı bir yayınevinin farklı bölümlerinden oluşan bir çizgi roman bulunuyor. * **İlk karede:** "Künde Yayıncılık" sahibi, bir yazarı "Mak istiyorum efendim. Adı da 'Bütün Şiirler' olacak" diyerek yeni kitabını yayınlamaya ikna etmeye çalışıyor. * **İkinci karede:** İki yazar, "Denenemeyen kitaplar var" ve "Denenemeyen... Ben denedim güzel olmuyo" diye tartışıyorlar. * **Üçüncü karede:** Bir yazar, "Roman yazsam?" diye sorarken, diğeri "Benimle birlikte tekrar et... Roman roman roman" diye cevaplıyor. * **Dördüncü karede:** Bir yazar "Çocuk kitabı fendeyeyim?" derken, bir diğeri "Kay ıger mı sin" diye soruyor. * **Beşinci karede:** Bir yazar "Bılyrun.." derken, diğeri "Aaannn.. Güneş miydi bu doğan yok.. Sa hayati.. Ara landı.. Tausan kanı mi elindeki.. Yolsa elin mi yaralandı" diye soruyor. * **Altıncı karede:** Bir yazar "Yavaş len yavaş.. Yazamıyorum" derken, diğeri "Al bakalım. Şimdi bütün şiirlerin oldu. Götür dizgiye yazsın. Sonra da basınlar" diye cevap veriyor. **Şaka:** Bu çizgi roman, yayıncılığın zorluklarını ve yazarlar ile yayıncılar arasındaki ilişkiyi mizahi bir dille ele alıyor. Çizgi romanın temel şakası, yazarların ve yayıncının birbirlerini anlamadığı ve sürekli olarak iletişim sorunları yaşadığıdır. Yazarlar, eserlerini yayınlatmak için zorlanırken, yayıncılar da yazarların isteklerini anlamakta zorlanırlar.