Fotoğrafta, Albert Einstein'ın, muhtemelen bir toplantıda veya kalabalık bir ortamda, etrafındaki kadınlarla birlikte, bir şeyler hesapladığı bir anı gösteren siyah beyaz bir tarihsel fotoğraf görünüyor. Einstein'ın elini, yanında oturan bir kadın tuttuğu görülüyor. Fotoğrafın üstünde ise "Albert Einstein'ın nasıl bazı kazançlar elde edeceğini hesaplaması" gibi bir başlık var. Bu, bir şakadır. Einstein'ın bilime ve fiziğe yaptığı katkılar, "kazanç" kelimesini kullanan mizahın amaçladığı şekilde "booty" (ganimet/kazanç) ile ilişkilendirilemez. Başlık, "booty" kelimesinin popüler kültürdeki cinsel ve maddi bir anlamıyla Einstein'ı ilişkilendirip, durumun komikliğini ortaya koyuyor. Görsel, Einstein'ın imajını günlük bir şakaya dahil ederek hafifletici ve ironik bir şekilde kullanıyor.

Resimde, Pandora adlı bir kadının, muhtemelen eski Yunan mitolojisinden, portresini gösteren bir tablo var. Kadın kırmızımsı kahverengi bir giysi içinde, elinde altın gibi görünen bir kutu tutuyor. Tablonun üst kısmında, "Hey, it's me- Pandora. Welcome to my new unboxing video." yazıyor. Bu bir mizah örneği. Pandora, Yunan mitolojisinde, kutuyu açtığında dünyaya kötülük ve hastalık gibi sorunları salan bir figür. "Unboxing" ise, kutuyu açma eylemini ifade eden günümüzde yaygın bir terim. Dolayısıyla, Pandora'nın bir "unboxing" videosu çekmesi, mitolojik hikâyesinin, modern bir bağlamda ve aksi bir şekilde, "açtığında kötülük çıkarttığı" kutuyu göstererek, komik ve ironik bir şekilde sunulmasını sağlar.

Görüntü, 17. yüzyıl tarzında resmedilmiş, olasılıkla tarihten bir sahne. Resimde, rahip kıyafetleri giymiş bir grup kişi var. Ortadaki kişiye, "Kendinizi nasıl tanımlarsınız?" sorusu yöneltiliyor. Kişi, "Sözlü olarak, ama ayrıca bir dans da hazırladım..." diye yanıtlıyor. Bu, bir mizah türüdür. Resimdeki kişi, kendisini sözlü olarak değil, fiziksel güç ya da eylemle, yani "dans"la ifade etmeyi tercih ettiğini esprili bir şekilde vurguluyor. Sözlü olarak tanımlamayı seçen diğer kişilerin aksine, bu kişi eylemi, belki de tartışma veya savunma yoluyla da bir tepki olarak ima ediyor. Dolayısıyla espri, beklenmedik bir cevap ve "sözlü" ile "fiziksel" cevap biçimleri arasında bir tezat üzerine kurulu.

Resimde, 17. yüzyıl Hollanda ressamlığı tarzında, muhtemelen bir kadın portresi olan bir tablo görülüyor. Kadın, masa başında kalemle yazı yazarken, pelerin gibi bir kürkle kaplı bir kıyafet giymiş. Resimdeki mizah, "autocorrect" (otomatik düzeltme) kavramını kullanarak, bu otomatik düzeltmenin hatalı veya komik sonuçları üreten bir insan tarafından icat edildiğine dair bir espri yapıyor. "I hope that the guy who invented autocorrect burns in hello..." (Umarım autocorrect'i bulan adam cehenneme gider) ifadesi, autocorrect'in bazen yanlış kelimeler veya anlamsız cümleler üretmesinden dolayı bu kişinin cezalandırılmasını umduğu anlamına geliyor. Burada, resmin eski üslup ve autocorrect'in modern teknolojik kavramının ironik bir karşılaşması var.

Resimde, klasik bir resim tarzında, masanın başında, elinde kalem veya mürekkep kalemiyle, notlar alıyor gibi duran, bir kadın tasvir ediliyor. Kadın, zarif bir kıyafet ve saç stiliyle, geçmiş yüzyıllardan bir portreye benziyor. Resmin altında, "Oh, özür dilerim. Hayatım ve nasıl yaşamalı olduğum konusunda uzman olduğunuzu fark etmemiştim. Lütfen devam edin, ben notlar alırken" yazısı var. Bu, bir kişinin, bir konuda uzman olmadığını, ama dinleyicinin o konuda uzman olduğunu ve konuşmaya devam etmesini istediğini ifade eden bir espridir. Eski resim tarzı, konunun ciddiyetini ve hatta biraz "kendini bilmez" tarafını vurgulamak için kullanılmış. "Notlar alırken" ifadesi, konuşanın, anlayıp anlayamadığını veya gerçekten ilgilenip ilgilenmediğini kontrol etmesine olanak tanıyor. Bu ironik ve biraz alaycı bir durum yaratıyor. Özetle, eski sanat eserinin modern bir espriye nasıl kullanıldığına dair bir gönderme.

Fotoğrafta, siyah beyaz çekilmiş, J. Robert Oppenheimer'ın portresi ve onun söylediği bir alıntı yer alıyor. Alıntı, "Hepimizde biraz Barbie var... çünkü mikroplastikler." şeklindedir. Bu, mikroplastiklerin insanların vücudunda var olmaları ve yaygınlıkları sebebiyle yapılan, ironik ve biraz da ürkütücü bir espridir. "Barbie" oyuncak bebeği, popüler kültürde genellikle kadın güzelliği ve yüzeyselliğin sembolü olarak görülür. Oysa mikroplastiklerin vücutta bulunması, insanların çevre kirliliği nedeniyle toksik maddelere maruz kaldığını ve dolayısıyla doğanın yüzeysel görünümüyle insanın bağlantısını vurgular. Alıntı, durumu hem hafifleten hem de ciddiyetini hatırlatan, bize bu bağlantı ve çevresel sorunun öneminden bahseden bir mizah kullanmaktadır.

Resimde, 16. veya 17. yüzyıldan kalma, muhtemelen bir rölyef veya resim gibi görünen, koyu tonlarda, gerçekçi bir tarzla çizilmiş iki figür yer alıyor. Arkadaki figürün gözünden bir ok geçiyor. Resmin üzerinde "You're fine! You're fine... don't say anything to mom" yazan bir metin var. Resmin alt kısmında da "@artmemescentral" ve "GULDUM.NET" gibi etiketler yer alıyor. Bu, bir mizah türü olan "meme" olarak adlandırılan internet kültüründe yaygın bir şakaya dayanıyor. Çocuklar, annelerine yalan söyleyip "iyiyim" derlerken, aslında ciddi bir sıkıntının olduğu ama bunu sakladıkları durumları ifade eden bir durum resmini ifade ediyor. Anneleri, bu durumu fark edecek veya sorgulamaktan kaçınacak şekilde yalan söylüyor oldukları mesajı veriyor. Resimdeki anlatım, figürün gözünden geçen ok ile, çocuğun anne babasına karşı gizlediği gerçeği vurgulanmaktadır. O halde, bu meme, "yeterince iyi göründüm ama aslından farklı" durumunu ifade eden bir şakadır.

Resimde, 18. yüzyıl tarzında, muhtemelen İspanyol ressam Francisco Goya tarafından yapılmış bir tablo var. Tablonun konusu, bir insan figürü, bir örtünün üzerinde, diğer üç kadın figür tarafından tutulan halde, havada asılı duruyor. Kadınlar hafif bir telaş ve heyecan içinde, örtüyü tutuyorlar. Resim, "Fiziksel ve zihinsel sağlığınız berbatken ama yine de iyi bir gün geçiriyorsanız" durumunu esprili bir şekilde temsil ediyor. İnsanın havada asılı durması, hayatın beklenmedik ve bazen kaotik yönlerini, sıkıntılara rağmen iyi günlerin yaşanabileceğini vurgulayan bir metafordur. Bu durumdaki insanların "çalışmaya" veya hayata "tutunmaya" veya iyi bir günden yararlanmaya çalıştıkları gibi bir anlam taşıyor. Resmin esprili yönü, fiziksel/ruhsal sıkıntılarla boğuşurken iyi bir gün geçirme durumunun ironik ve absürt bir şekilde canlandırılması.

Görüntüde, 1800'lerin başlarında veya sonlarında, açık havada, muhtemelen bir bahçede, sofrada oturan iki kişiyi gösteren bir resim/tablo var. Erkek, klasik giyimli, gözlüğünü takmış, kadın ise zarif bir elbiseyle, o döneme özgü saç stiliyle. Resim, bir sanat eserini mizahla birleştiren bir meme formatında kullanılmış. Resmin altındaki baloncuklar ise şu şekilde: * **"So, what do you do for a living?" (Öyleyse, ne iş yapıyorsun?)** sorusu, tabloya konu olan kişilere yöneltiliyor. * **"My best, I do my best." (En iyimi yapıyorum, elimden gelenin en iyisini yapıyorum.)** cevabı ise oldukça ironik bir şekilde "en iyisini yaptığımı söylüyorum" anlamını taşıyor. Aslında, "en iyimi yapıyorum" derken yetersizlik ve çaba gösterme duygusu yansıtılıyor. Bu, yaptıkları işin zor veya yeterince iyi olmadığı veya kişisel becerilerinin kısıtlı olduğuna dair bir ima içeriyor. Resimdeki insanlar, bir sanat eseri olmasına rağmen, sanki gerçek kişilermiş gibi sorulara ve cevaplara maruz bırakılıyor. Özetle, espri, resimde tasvir edilen insanlar ve zamana özgü giyim tarzı ve onların "en iyi çabalarını" gösteren ironik cevabı üzerine kurulu.

Resimde, 19. yüzyıl tarzı iki kadın portresi görünüyor. Üstteki baloncuk içinde "Aklım mı başımdan gitti?" diye soran bir kadın var. Alttaki kadın ise "Hayır, sadece düşünme konusunda çok şanssız olduğunuzu düşünüyorum..." diye yanıtlıyor. Bu, düşünme becerisiyle ilgili bir mizah. "Aklım mı başımdan gitti?" diyen kadın, kendi aptallığını sorgulamaktadır. Diğer kadın ise, bu konuda çok şanssız olduğunu ima ederek, dolaylı bir şekilde onun aptal olmadığını belirtmekte. Bu, "senin düşünme becerilerin gerçekten çok kötü" şeklinde bir alaycı ve ince bir mizah yaratıyor.

Resimde, ortaçağ tarzı bir minyatür görülüyor. Kanlı bir sahne; muhtemelen bir idam veya cezalandırma sahnesi. Başına bir tür kesici alet tutan iki kişi var. Görüntünün üst kısmında "Modern yaşam çok sıkıcı, geçmişte yaşamak isterdim..." diye bir yazı var. Altta ise "Geçmiş" yazısı bulunuyor. Mizah, "modern yaşamın" sıkıcı veya sorunlu olduğunu düşünerek geçmişin daha iyi olduğunu ima eden bir klişeye dayanıyor. Ancak aynı zamanda, geçmişte yaşamak istemenin, gerçekten o dönemin zorluklarını ve vahşetlerini bilmemekten kaynaklanabileceğini gösteren, ironik ve biraz karanlık bir bakış açısı sunuyor. Ortaçağ'da hayatın modern hayatın rahatlığından ziyade, idam ve şiddet içerebileceğini vurguluyor. Dolayısıyla, "geçmiş"in daha iyi olduğu iddiası, ironi kullanılarak sorgulanıyor.

Resimde, şapkalı, çay fincanı tutan, hafif gri tonlarda, bir kadın portresi var. Resim, bir sanat eserinin, muhtemelen 20. yüzyıl başlarından bir portre olduğu izlenimini veriyor. Resim altındaki metin ise, "Hayatım, sadece wtf anların ardı ardına gelen, ara sıra atıştırmalıklarla ayrılmış bir dizi olaydan ibaret." şeklinde bir mizah içeren bir cümle. Bu, hayatın çoğu zaman anlamsız, tuhaf veya şaşırtıcı olaylardan oluştuğunu, ancak bu olayların arasında sürekli atıştırmalıklar (veya ara vererek dinlenme) olmasının da hayatı çekici hale getirdiğini ifade eden bir espri.

Resimde, 1900'lü yılların başında çekilmiş gibi görünen, klasik bir portre tarzında bir terapi seansının, muhtemelen bir resimden alınmış, bir memeleştirilmiş versiyonu bulunuyor. Resmin altındaki metin, bir kişinin ruh sağlığı terapistiyle yaptığı bir diyaloğu anlatıyor. Terapist, kişinin kaygısının gelecekte, depresyonunun ise geçmişte yaşadığını söylüyor. Kişi ise buna "Vay be, zaman yolcusu muyum yani, süper!" diye karşılık veriyor. Terapistin "Ne saçmalıyorsun!" anlamında bir tepkisi var. Bu, gerçek hayatta zaman yolculuğu yapma imkanının olmadığı bir noktaya vurgu yaparak, kaygı ve depresyonun getirdiği zihinsel ve duygusal durumu, bir zaman yolculuğu benzetmesiyle komik bir şekilde ele alan bir espri. Zihinsel durumları, zaman içinde yolculuk ediyormuşçasına algılamanın ironisini ve absürtlüğünü vurguluyor.

Görselde, Cennet Bahçesi'ni konu alan, muhtemelen 19. yüzyıl sonrası bir resimden bir kesit var. Adam ve kadın figürleri, ağaç altında çıplak ve doğal bir pozisyonda. Resmin alt kısmında, "The trouble didn't start after I ate the apple. It was after I ate the mushrooms- that's when the snake started talking." şeklinde bir yazı var. Bu, bilinen bir hikayenin, yani Adem ve Havva'nın hikayesinin komik bir yorumu. Orijinal hikayede, yılanın Adem ve Havva'ya yasak meyve olan elmayı yedirmeleri konusunda kışkırtması ve bunun sonrasında başlarına gelen olaylar anlatılır. Fotoğraftaki yazı, bu klasik hikayeye mantıklı olmayan bir olay ekleyerek mizah yaratıyor. "Mantarlar" yılanın konuşmaya başlamasına sebep oluyor. Bu, hikayedeki sıra dışı ve beklenmedik bir durum ve bununla alay ediyor. Kısacası, resim ve yazı, klasik hikayenin modern bir yorumu, komik bir şekilde değiştirilmiş bir senaryo sunarak gülmece yaratmaya çalışıyor.

Resimde, Vladimir Lenin'in bir portresi ve onunla ilgili bir söz yer alıyor. Sözün kendisi, dil farklılıkları ve anlayış eksikliği üzerine ince bir ironi taşıyor. Lenin'in sözleri, kendisiyle konuşan kişinin İngilizce konuşması gerektiğini, çünkü kişinin bildiği tek dilin İngilizce olduğunu vurguluyor. Ardından Lenin, kendi İngilizce konuşmasının, karşı tarafın bilmediği başka dillerden dolayı olduğunu belirtiyor ve "aynı olmadıklarını" ifade ediyor. Temel olarak, "Siz İngilizce konuşuyorsunuz çünkü bildiğiniz tek dil o. Ben de İngilizce konuşuyorum çünkü sizin bildiğiniz tek dil o, bu yüzden aynı değiliz" gibi bir anlam taşıyor. Joke, Lenin'in belki de çok sayıda dil bilmediğini, ama yine de İngilizce konuşmak zorunda olduğunu ima ediyor ve bunu karşı tarafın anlayışına bir yorum olarak sunuyor. Bu nedenle, Lenin'in İngilizce konuşma zorunluluğunun, "aynı" oldukları anlamına gelmediğini, aksine, farkları vurgulayan bir durum olduğunu anlatıyor. Bununla, kültürel farklılıklar ve iletişim bariyerleri dolaylı bir şekilde ele alınıyor.

Resimde, iki kadının tasvir edildiği, klasik bir resim tarzında bir kompozisyon görülüyor. Resim, bir sanat eserinin parodisi olarak kullanılmış ve bir internet meme'i formatına dönüştürülmüş. Sol taraftaki genç kadın, "Vücudum bir tapınak" diye konuşuyor. Sağ taraftaki kadın ise "Kilisem şarap, ekmek ve suçlulukla dolu" diyor. Bu, Katolik Kilisesi'ndeki ayinle ilgili bir mizah. "Vücudum bir tapınak" söylemi, Hristiyan ayinindeki anlamını yansıtıyor. Diğer kadın ise bu söylemin, sadece fiziksel bir mekan değil, aynı zamanda manevi bir ağırlık, pişmanlık ve suçluluk duygusu içeren bir deneyim olduğunu ima ediyor. Komiklik, bu klasik resmin, dini bir inanca dair modern, belki de biraz eleştirel bir yorumu sunmasından kaynaklanıyor.

Görüntüde, Vlad Tepes (Vlad İmpaler) olarak bilinen tarihsel figürün bir portresini ve onunla ilişkilendirilen bir sözü görüyoruz. Söz, "Hayvanı asla öldürmem. Daha çok insanlarla ilgiliyim." şeklinde. Bu, Vlad Tepes'in imajını, acımasız ve vahşi bir savaşçı olarak değil, daha insani bir karakter olarak sunmak için kullanılan bir mizah örneğidir. Gerçekte, Vlad Tepes'in zulümlerle ilgili bilinen tarihi kayıtlar ışığında, bu söz ironik ve çelişkilidir. Bu, tarihsel gerçekliğiyle çelişen, komik bir karşıtlık yaratmaktadır.

Resimde, 19. yüzyıl tarzında, oturan iki kadının resminin üzerine eklenmiş bir mizah metni görülüyor. Üst kısımda, "Devletin insanlara çip yerleştiriyor" şeklinde bir baloncuk var, bu da bir komplo teorisine gönderme yapıyor. Alt kısımda ise, "Doritos isterim" ifadesi yer alıyor. Bu, devletin insanlara çip yerleştirmesi fikrinin, insanların istediği gerçek olan basit bir yiyeceğe (Doritos gibi) karşılık nasıl olduğunun ironik bir yorumu olarak sunuluyor. Resimdeki kadınların kıyafetleri ve genel atmosfer, mizahı daha da belirginleştiriyor. Joke, devletin insanların kişisel bilgilerini, düşüncelerini ve hatta bedenlerini kontrol etmesiyle ilgili endişelerle ilgili abartılı ve ironik bir yorum.

Resimde, İsa'nın marangozluk yaptığı bir sahne canlandırılmış. Bir baloncukta "Çalışırken o incecik sandaletleri giymeyi bırakın. Çivi ayağınıza takılabilir." şeklinde bir uyarı var. İsa'nın altındaki baloncuk ise "Haklısın baba... işte bundan sonra böyle bir şey yaşanacakmış gibi görünüyor." diyor. Şaka, İsa'nın, çalışırken giydiği sandaletlerin çiviyle ilişkilendirilerek, çalışırken dikkatli olmasının gerektiğini vurgulayan bir uyarıya karşılık vermesiyle ilgili. "O incecik sandaletler" ifadesi, çalışırken dikkatsizliğin tehlikelerini komik bir şekilde vurgulamakta.

Resimde, Isaac Newton'ın, 1670 yıllarında, dışarı çıkmanın eşcinsel olduğunu gösteren bir deney yapıyor gibi tasvir edildiği bir mizah görseli bulunmaktadır. Görsel, Newton'ın ışığı prizmadan geçirerek renk tayfını ortaya çıkardığı ünlü deneyine referans vererek, oldukça abartılı ve absürt bir şekilde, dışarı çıkmanın eşcinsellikle ilişkilendirilmesini mizah konusu yapmaktadır. Aslında, görsel, toplumsal normlara karşı çıkmayı ve farklı görüşleri mizah yoluyla ele almaya çalışmaktadır. Tarihsel bir figür olan Newton, modern zamanların mizahıyla ilişkilendirilerek, gülünç bir şekilde eşcinsellikle bağdaştırılıyor. Joke, Newton'ın deneyi ile eşcinsellik kavramının ilişkisinin tamamen uydurma ve mantıksız olmasından kaynaklanmaktadır.