Resimde, Roma İmparatoru Julius Sezar ve Kleopatra'nın bir film sahnesinden kare görülüyor. Sezar, Kleopatra'nın güzelliği konusunda tarafsız bakış açısına sahip değil. Alt yazı ise, "Herkes Kleopatra'nın güzel olduğunu düşünmüyor, ama Julius Sezar'ın düşündüğü bu şekilde" diyor. Bu, Sezar'ın Kleopatra'nın güzelliğine karşı öznel ve olasılıkla abartılı bir görüşe sahip olduğunu ima ediyor. Komiklik, Sezar'ın güzellik algısının ironik ve abartılı oluşunda yatıyor.

Resimde, İsa'nın sudan şarap yaptığına dair bir tarihi sahne resminin, mizahî bir şekilde, "İsa bir zamanlar suyu viskiye çevirmişti" başlığıyla bir meme haline getirilmiş hali görülüyor. Resmin konusu, İncil'de anlatılan İsa'nın sudan şarap yaptığı mucize olayı. Fakat memede, başlıktaki "whisky" kelimesi, orijinal olayın yerine, modern bir içki olan viskiyi koyarak, olaya ironik bir bakış açısı getiriyor. Joke, İsa'nın mucizesinin, modern anlamda daha "lezzetli" bir içecek üretmesiyle ilişkilendirilmesinden kaynaklanıyor. Dolayısıyla, dinsel bir olaya, modern bir ve mizahî bir yorum getirilmiş.

Resimde, Alice Harikalar Diyarı'ndan bilinen bir sahne yer alıyor. Ağaç dalında oturan, gülümseyen bir kedi ve onunla konuşan, şaşkın bir ifadeyle bakan Alice resmedilmiş. Kedi, "Burada herkes deli" diye konuşuyor ve Alice de "Benim mi?" diye soruyor. Bu, popüler bir meme (internet esprisi). Orjinal hikayede deliliğe gönderme yapan bir replik. Görüntü, Alice'in durumunu, veya herhangi bir zor durumun, çok absürt veya akıl dışı bir ortamda olduğumuz hissini ifade ediyor. Joke, Alice'in ve diğer karakterlerin yaşadığı deliliğe, komik ve ironik bir bakış açısı sunuyor. Görsel olarak da oldukça güzel ve bilinen bir hikaye ile bağlantılı olduğu için dikkat çekici.

Fotoğrafta gece dışarıda eğlenen, görünüşe göre alkollü bir grup insan görünüyor. Bir park bankında, birbirlerinin üzerine binmiş, sarhoş ve garip pozisyonlarda oturmuşlar. Bu durum, Rönesans döneminde sıklıkla görülen, dramatik ve hareketli figürlere sahip resimlere benzetiliyor. Fotoğrafın esprili yanı, sarhoş insanların hal ve hareketlerinin, klasik bir Rönesans resminin karmaşık ve dramatik kompozisyonuna olan benzeşiminden kaynaklanıyor. Sarhoşluk nedeniyle garip pozisyonlarda olmaları ve birbirleriyle olan etkileşimleri, resmin anlatımını taklit ediyor. Dolayısıyla espri, aşırı içkinin insanları Rönesans tablolarının karakterlerine nasıl dönüştürdüğüyle alakalı bir mizah.

Resimde, mozaik sanatıyla yapılmış İsa'nın bir ikonografisine ait iki ayrı bölüm görülüyor. Soldaki bölümde İsa, elinde kitap tutarken tasvir ediliyor. Sağdaki bölüm ise aynı ikonografiden, İsa'nın elinin ve omuz bölgesinin daha yakın bir görüntüsünü içeriyor. Mizah, "Annemler kiliseye gidiyor, ama ben hala metal(müzik grubu) taraftarıyım" ifadesinden kaynaklanıyor. Bu ifade, dini bir zorunlulukla karşı karşıya olan ama bu durumda hala rock veya metal gibi müzik türlerine bağlı kalan bir genç/genç yetişkinin tutumunu temsil ediyor. İsa'nın tasviri, bu dini "zorunluluk" ve bu durumla çelişen (yani metal gibi bir müzik türü tutkusu) karşılıklı tutumun komik bir şekilde resmedildiği ortamı sağlıyor. Kısacası, dindarlık zorunluluğu ile genç birinin müzik tutkusu arasındaki uyumsuzluğun komik bir yorumu.

Resimde, klasik bir portre tarzında boyanmış, muhtemelen 18. veya 19. yüzyıla ait bir insan yüzünün yakın çekimi var. Yüz ifadesi, hayal kırıklığı, üzüntü veya belki de beklenmedik bir durumla karşılaşmış bir insanı yansıtıyor. Gözler hafifçe yaşlı ve dolu bir ifadeye sahip. Metin ise "Sizin sonunda öldüğünüzde, ama sonra orada bir öbür dünya var..." diyor. Bu, ölümden sonraki yaşamla ilgili bir beklenmedik hayal kırıklığına veya ironik bir duruma gönderme yapan bir mizah içeren bir ifade. Görüntünün ifadesiyle birlikte, sonucu beklenen öbür dünyanın hayal kırıklığı yaratan bir durum olduğu mesajını veriyor. Yani, öbür dünyada beklenmedik bir şeyle karşılaşmanın, insanı üzebileceği, beklenen huzursuzluktan farklı bir sonuca yol açabileceği esprili bir şekilde anlatılıyor.

Fotoğrafta, eski bir gravür veya baskı görünüyor. Eski bir dönemde, muhtemelen 1700'lü yıllarda, bir şehir manzarası ve kalabalık bir grup insan resmedilmiş. Ortada, çok katlı, muhteşem bir pastanın taşınıyor olması dikkat çekici. İnsanların giydiği giysiler, o döneme özgü kıyafetleri gösteriyor. Mizah, şu anda çok yaygın olarak kullanılan internetin o dönemde olmadığını vurgulamakla ilgili. Böylece, o dönemde fırında harika bir pasta pişirirseniz bile, bugün olduğu gibi sosyal medyada paylaşamayacağınız, fotoğrafını çekip paylaşamayacağınız, haber yapamayacağınız anlamına geliyor. Pasta muhteşem olsa bile, o zamanlar internetin olmadığı için bu haberin yayılmayacağını, bir nevi nostaljik bir şekilde gösteriyor.

Görselde, İsaac Newton'ın portresine ait bir resim bulunuyor. Resim, oldukça büyük bir perukla ve klasik bir kıyafetle tasvir edilmiş. Resmin altında, "Sıkıldığını mı düşünüyorsun? İsaac Newton veba sırasında Kalkülüsü icat etti. Kalkülüs'ü icat etmek için ne kadar sıkılmış olmalısın diye bir fikir edinmeye çalışıyor musunuz?" yazılı bir metin bulunuyor. Bu, sıkıldığımızda yapacağımız şeyleri icat etmiş olan büyük insanların bir esprili yorumu. Newton'ın vebanın olduğu bir dönemde Kalkülüs'ü icat etmiş olması, olağanüstü zekâsının ve aziminin bir göstergesi olarak öne çıkıyor. Metin, sıkılan bir kişinin Newton'un bu keşfi kadar büyük bir başarı elde edemeyeceğini, yani Newton'un dahilik seviyesinde sıkılmış olması gerektiğini ima ediyor. Komiklik, "Sıkıldığımızda ne yapabiliriz?" sorusuna, "Büyük bir bilimsel keşif yapabiliriz" cevabını vererek sıkıcı bir durumun da olağanüstü bir yaratıcılığa yol açabileceği tespitine dayanıyor.

Görselde, ortaçağ tarzında bir minyatür resim, muhtemelen bir el yazması kitabından veya benzeri bir ortaçağ eserinden. Resimde, bir kralın portresinin olduğu bir oda ve bir yatakta bir ejderha ile bir kadın figürü yer alıyor. Kadın çıplak ve ejderhanın üzerinde oturuyor. Şaka, bu beklenmedik ve biraz rahatsız edici görüntünün ortaçağ sanat eserlerindeki konu ve sembolizmle ilgilidir. Ortaçağ resimlerinde genellikle dini temalar, kraliyet yaşamları ve mitolojik yaratıklar yer alırdı, ancak bu tür "acayip" ve şaşırtıcı sahneler, modern bir gözlemci için tuhaf ve beklenmedik bir kontrast yaratmaktadır. Görsel, ortaçağ sanatının, günümüzde algıladığımız anlamdan farklı bir estetik ve anlatıma sahip olduğunu, o zamanlar için "normal" olanın bugün bizim için şaşırtıcı veya rahatsız edici olabileceğini vurgular. "Gerçekten mi? Ejderha ile mi?" sorusu, bu tuhaflığın ve beklenmedik içeriğin vurgulanmasıdır.

Resimde, elinde yüzükler ve mücevherler bulunan bir elin, ortaçağ zırhlı ve kılıç taşıyan bir kurbağaya bir çeşit tören yapması tasvir ediliyor. Görüntünün üstünde "When she knights you as Lord of the Memes" (Ona seni Memelerin Efendisi olarak şövalye ettiği zaman) yazısı var. Bu bir internet meme'si. Ortaçağ şövalyeliği teması, genellikle "memes" (internet kültüründe önemli olan espriler ve paylaşımlar) kavramıyla bağdaştırılıyor. Resim, birinin internetteki popülaritesini veya bir şeyin internette ne kadar "özgün" olduğuna dair bir mizah içeren bir karikatür. Özetle, kurbağayı şövalye yapan kişi, bu kişiyi meme kültürünün efendisi olarak kabul ediyor, bu da meme kültürünün gücünü ve etkisini vurguluyor.

Resimde, eski bir tablonun iki farklı kısmı görülüyor. Solda, bir Aziz'i at sırtında tasvir eden bir tablo parçası var. Sağda ise aynı tablonun, atın yalnızca baş ve göğüs kısmını gösteren bir yakınlaştırılmış hali. Şakanın özü, tablonun atının oldukça tuhaf ve gerçekçi olmayan bir yüz ifadesine sahip olmasında yatıyor. İnsanlara alışkın olduğumuz bir at görüntüsü değil, bu yüzden mizah kaynağı. Başlık "Ressam: Evet, elbette bir at gördüm" ise, resmin gerçekçi olmayan yönünün ressamın atı gerçekten gördüğünü ima ediyormuş gibi görünmesiyle alay ediyor. Ressam atı nasıl görüyorsa görebileceği, resmettiği manzaralara, figürlere, yüz ifadelerine bakılarak anlamlandırılabilir. Ressamın becerisi ve yeteneği ile atın gerçek hayattaki karşılığı arasında bir tezat oluşturuluyor ve bu da mizah kaynağı oluyor. Aslında gördüğüyle, çizdiği arasında bir çelişki var ve bu çelişki komik bulduğumuz durum.

Resimde, ortaçağ tarzında bir minyatür veya el yazması gibi görünen, kırmızı ve beyaz çapraz çizgili bir arka plan üzerinde, bir şeytanı veya canavar benzeri bir varlığı ve onunla kucaklaşan bir insan figürü tasvir ediliyor. Şeytanın sarımsı-kahverengi, insanın ise yeşil kıyafetli olduğu görülüyor. Resmin altındaki metin, "Bir gün, seni delice seven birini bulacaksın. Muhtemelen şeytan olacaktır, ama işte bu." şeklinde. Bu, ironik bir şekilde, aşırı takıntılı veya kontrolcü bir ilişkinin, korkutucu bir olasılığın altından çıkabileceğini esprili bir şekilde vurgulamaktadır. "Şeytan" ifadesi, aşırı bağlılık veya olumsuz bir ilişkinin tehlikeli yönünü temsil etmektedir. Ortaçağ sanat stilinin kullanımı, espriyi tarihsel bir bağlamda yerleştiriyor ve espriyi daha da ilginç kılıyor.

Resimde, 1900'lü yıllara ait, muhtemelen bir portre ya da tablo örneği görülüyor. İki kişi, koyu renkli, klasik bir salonda, kanepede oturmuş şekilde resmedilmiş. Erkek figür, başını elleriyle kavuşturmuş, üzgün bir ifadeyle oturuyor. Kadın figür ise daha sakin ve biraz mesafeli bir ifadeyle duruyor. Resmin altındaki metin, "ilişki içinde değilsiniz ama ilişki problemleriniz var" şeklindedir. Bu, ilişki içinde olanların bile mutsuz olabileceğini ve hatta ilişki problemleri yaşayabileceklerini ifade etmek amacıyla, ilişki dışı problemlerin de ilişki problemleriyle aynı acı verici olabileceğine vurgu yapıyor. Tablo, ilişkinin karmaşıklığını, içinde olunmasa bile sıkıntı yaşanabileceğini mizahla anlatıyor. "İlişki içinde değilseniz ama ilişki problemleriniz var" ifadesi, aslında durumu daha da absürt ve komik hale getiriyor.

Resimde, dışarıda, bir kafe veya benzeri bir mekanda oturan iki yetişkin kişi görünüyor. Açık, muhtemelen öğle ya da akşam saatlerinde gündüz ışığı altında, hafif pastel tonlarda bir ortam var. Kadın ve erkek, masa başında oturmuş sohbet eder gibi görünüyorlar. Manzara, iç mekânın sakin ve huzurlu bir havasını yansıtıyor. Resmin altındaki metin, "Yetişkin dostlukları zor çünkü herkes gerçekten yorgun..." şeklinde. Bu, yetişkinlerin, özellikle arkadaşlıkları sürdürmede, zamanlarını ve enerjilerini daha fazla şeylere ayırmaları gereken ve bu da zaman zaman zorluk yaşayabilecekleri anlamına gelen bir gerçekliğin esprili bir şekilde ifade edilmesidir. "Herkes gerçekten yorgun" ifadesi, arkadaşlıklara veya sosyal ilişkilerle ilgilenmeye zaman ayırmanın zorluklarını vurgulamaktadır. Dolayısıyla, espri, yetişkinlerin hayatlarının, zaman ve enerji gerektiren arkadaşlıkların kurulmasını ve korunmasını zorlaştıran diğer taahhütlerle dolu olduğunu ele alıyor.

Resimde, 16. yüzyıl tarzında, muhtemelen bir dini tabloya benzeyen, bir grup insan tasvir edilmiş. Merkezde, kırmızı bir cübbe giymiş, elini kaldırmış bir figür olan İsa görünüyor. Çevresinde, farklı yaş ve giyim tarzlarındaki insanlar var; bazıları zırhlı, bazıları klasik giyimli. Arkalarından bir kadın da görülüyor. Resmin altındaki metin, "Onu taşlayın" dediğimde, bunun kastettiğim şey olmadığını vurguluyor. Bu, İsa'nın etrafındakilerden birinin, muhtemelen kadın olan birini taşlamaya çalıştıkları bir sahneyi karikatürize eden bir mizah. Ancak İsa'nın bu cümleyi söylüyor gibi görünmesi ve bir taşlama olayının gerçekleşmemesinin beklenmedik/komik yönüne vurgu yapıyor. Tablodaki kişilerin ve durumların gerçek bir olaydan ziyade, bir espri için kullanılmasının ironisini ve komedisini vurguluyor.

Resimde, bir kanepede oturan ve bir gazete veya oyun kartı ile ilgilenen bir kadın ile, onun arkasında başını elleriyle kavuşturmuş bir şekilde uzanan başka bir kadın görünüyor. Kadınların açık renkte kıyafetler giymeleri ve olayın gizemli/acı dolu bir şekilde boyanması, resmin bir tablo olduğunu ve muhtemelen 20. yüzyılın başlarına ait bir sanat eseri olduğunu düşündürüyor. Resmin alt metni olan "Birisi şu anda senin eski sevgilinle, neden onu terk ettiğini fark ediyor..." cümlesi, espriyi oluşturuyor. Eski sevgiliyle birlikte olan yeni bir ilişkinin, eski sevgilinin değerini fark etmesini sağlayan bir durum olarak sunuluyor. Bu, eski sevgili ile olan ilişkinin sebebinin yeni kişiye "açıklanmadığı" veya yeni kişi tarafından anlaşılmadığı imajını kuvvetlendirerek, ironik ve acı bir durum yaratıyor. Yani eski sevgili, o kişinin neden terk edildiğini yeni ilişkisinde fark ediyor.

Resimde, iki farklı sahne gösteriliyor. Üst kısımda, 1950'ler veya 1960'lar tarzında çizilmiş, "Savaş Gemisi" adlı bir masa oyununun kutusu ve oyuncuları görülüyor. Adam, oyunu oynarken, kadın ise evin içinde ev işleriyle uğraşıyor. Alt kısımda ise yine aynı tarz çizimlerde, ev işleriyle uğraşan kadınlar, birlikte masa başında oyun oynayan aile üyeleri görülüyor. Resimde yapılan espri, oyunun eğlenceli bir aile aktivitesi olmasına rağmen, hayatın gerçekte daha pratik ve ev işleriyle dolu olabileceğini vurguluyor. "Bütün aile için eğlence" sloganının, oyunla uğraşırken, ev işleri yapan kadınların da göz ardı edilmemesini vurgulaması, espriyi oluşturuyor. Bir nevi ailedeki rol dağılımı ve kadınların ev içi görevlerine olan vurgusuna komik bir bakış açısı getiriyor. Görsel olarak, oyun kutusu ile ev içi senaryoları bir araya getirilerek, zıtlık ve esprili bir durum ortaya konuluyor.

Resimde, Marie Antoinette'in portresi ve onun sözde bir alıntısı görülüyor. Marie Antoinette'in, "Çok fazla iyileştirdim, artık kimse gibi değilim" dediği söylenmekte. Bu, bir mizah örneği. Marie Antoinette'in gerçekte böyle bir şey söylediği bilinmiyor. Alıntı, onun, saray hayatı ve sorumlulukları nedeniyle kendiyle ilgili gerçekleri gizlemek zorunda kalmış olabileceği imajına dayanıyor. Hatta bir biçimde, aşırı hassasiyet ve dikkat çekmek istememe ile ilişkili, abartılı bir tavır sergileyebilmiş olabileceğiyle dalga geçiliyor. Dolayısıyla, espri, Marie Antoinette'in karakteri ve o dönemin toplumsal beklentileri üzerinden yapılan bir ironi.

Görselde, eski usul bir portre tarzında resmedilmiş, pembe tenli, kızıl saçlı küçük bir çocuk bir kediyle kucaklaşmış şekilde tasvir edilmiş. Çocuğun elinde tuttuğu kedi, aşırı korkmuş, gözleri korku dolu, grotesk bir ifadeyle çizilmiş. Resmin üst kısmındaki metin, bir müşterinin ressama "Kedileri boyayabilir misiniz?" diye sorduğunu, ressamın da "Kediler benim tutkum." cevabını verdiğini söylüyor. Bu, ressamın aslında "kedi" konusundaki tutkusunu vurgulamak için, gerçekten de korkutucu ve abartılı bir şekilde resmedilmiş kediye ihtiyaç duyduğu imajında bir espridir. Resimdeki kedinin korkutucu hali, ressamın söylediği sözlerle, "kedileri boyaması gerektiğini", ancak bunun yerine bir "korku kedi" resmettiğini ironik bir şekilde vurguluyor. O halde espri, ressamın kediyi beklenmedik bir şekilde canlandırmasının tuhaflığına dayanmaktadır.

Resimde, 15. yüzyıl veya 16. yüzyıl tarzında, muhtemelen bir ressam tarafından boyanmış, oldukça stilize edilmiş bir resim var. Ormanlık bir alanda, şapkalı, uzun sakallı, dini kıyafetler giyen bir figür (muhtemelen bir rahip veya keşiş) görülüyor. Etrafında ise çeşitli tuhaf, fantastik yaratıklar var. Birisi, kuş gagalı ve garip bir maske takmış gibi görünüyor. Resim, bir sürrealist veya grotesk tarzla çizilmiş. Resimdeki garip yaratıklar ve genel atmosfer, hayali bir dünyayı temsil ediyor. Resmin altındaki yazıda, "Dude, am I tripping or is that Mark Zuckerberg behind me?" sorusu yer alıyor. Bu, internet kültüründen bir ifade. "Tripping" (trip yapmak), genellikle uyuşturucu etkisi altında olan birinin yaşadığı ruh hali değişimini, yanılsamaları anlatır. Soru, kişinin önündeki fantastik/garip varlıklar yüzünden gerçeklik duygusunu kaybettiğini, yanılsama yaşadığını ima ediyor. Zuckerberg ise son derece başarılı ve modern bir iş adamı. Bu, resmin eski, hayali dünyasıyla modern dünyanın arasında ironik bir karşılaştırma yaparak komik bir durum yaratıyor. O halde şaka, bu hayali/fantastik dünyanın gerçeğe ve modernliğe karşı bir zıtlık kurması, modern bir figürü (Zuckerberg) hayali bir ormanda bulmanın absürtlüğü ve uyuşturucu etkisi altında görülen yanılsamalara benzetilmesi üzerinden geliyor.