Fotoğrafta, muhtemelen Ermenistan veya komşu bir bölgede bulunan, eski bir mezarlık görülüyor. Mezar taşları, üzerinde Arapça veya benzeri yazıların oyulmuş olduğu, kırmızımsı kahverengi taştan yapılmış. Mezarların düzenli bir şekilde dizilmiş olması ve çevredeki kuru çimenli arazi, eski bir mezarlığın karakteristiğini yansıtıyor. Resmin sol tarafında, mezar taşlarından birinin gölgesi oldukça belirgin. Fotoğrafta herhangi bir espri yok. Sadece tarihi bir mezarlık görseli var.

Fotoğrafta, büyük bir Mustafa Kemal Atatürk portresinin asılı olduğu bir bina duvarının önünde, insanların günlük hayatlarını sürdüğü bir şehir meydanı veya alan görünüyor. Caddede yürüyenler, bebek arabasıyla yürüyen bir aile, ve çeşitli kıyafetler giyen diğer insanlar var. Fotoğraftaki şaka, Atatürk'ün büyük portresinin arka planında, günlük yaşamın küçük ayrıntılarının görünmesiyle oluşturuluyor. Atatürk'ün, dev bir posteriyle temsil edilen muazzam önemi ve milli bir sembol olması, insanların günlük hayatlarını sürdürüyor olmalarıyla tezat oluşturuyor. Bu tezat, hayatın devamlılığını ve insanın büyüklüğü ile küçük ayrıntılar arasındaki ilişkiyi komik bir şekilde vurgulamaktadır. Yani; Atatürk'ün görkemli portresi ile, yanından geçmekte olan, bebek arabası iten bir ailenin gündelik, sıradan bir sahnenin bir arada görünmesi. "Devrimci liderin" görkemli figürü ve insanların normal aktiviteleri arasında oluşan tezat, şakayı oluşturuyor.

Görüntüde, Twitter'da bir paylaşım yer alıyor. Paylaşım, "hz. ebu cehil vol.3" kullanıcı adı ve "@lordofnthings" kullanıcı adı ile yapılmış. Metinde, "eskiden müge anlı yoktu tabii kutsal ruh diyip geçtiler" cümlesi yer alıyor. Bu, ironik ve biraz alaycı bir ifade. "Eskiden müge anlı yoktu" kısmı, geçmişte Müge Anlı'nın (Türkiye'de popüler bir TV sunucusu) bugün olduğu gibi bir şöhret veya tanınırlığın olmadığını ima ediyor. "Tabii kutsal ruh diyip geçtiler" kısmı ise, bu durumu sanki Müge Anlı'nın hiçbir önemi veya değeri yokmuş gibi görmezden gelmeyi ifade ediyor. Yani, bu tweet, Müge Anlı'nın günümüzdeki ünü ve popülerliğinin geçmişe kıyasla bir "mucize" olduğunu ve bunun bir tür alaycı bir yorumla anlatılıyor.

Fotoğrafta Leonardo da Vinci'nin "Son Yemek" tablosu bulunuyor. Instagram paylaşımı üzerinde, "Son Yemek" resminin altında "hasanmez18 #tbt" şeklinde bir etiketleme ve "1.386 beğeni" bilgisi mevcut. "#tbt" kısaltması, "tbt" ifadesinin, "geçmişe bakma" anlamına gelen "Throwback Thursday" (salı günü eski günlere bakma) ingilizce kısaltmasıdır. Bu nedenle, paylaşımda geçmişe atıf yapılmış, tablonun nostaljik bir şekilde paylaşımı, bir nevi özlemini ifade ediyor. Fotoğraftaki mizah, "Son Yemek" gibi klasik bir tabloyu günümüz sosyal medya platformunda, sıradan bir paylaşıma dönüştürerek, o klasikliğin ve değerliliğin aslında biraz da sıradanlaştırılabileceğini, güncel kullanımlarla bir araya getirebildiğini, yani bir şeye yeni bir bakış açısı getiriyor.

Görüntü, bir Twitter paylaşımını gösteriyor. Paylaşımda, pembe saten bir elbise giyen bir kadın ve elinde elma tutan diğer kadınların fotoğrafları bulunmaktadır. Fotoğraflar, "Ademi de böyle mi kandırdılar?" yazısıyla eşleştirilmiş. Tweet'in şakası, "Ademi" ismiyle anılan birinin, kadınların fotoğraflarındaki güzellik ve çekiciliğe dayalı bir şekilde, kadınları kandırmasıyla ilgili bir gönderme içermektedir. "Böyle mi" ifadesi, durumun beklenmedik veya gülünç olduğunu vurgulamaktadır. Dolayısıyla, tweet, çekici kadınlara ve romantik ilişkilerdeki olası aldatmaciliğa ile ilgili bir esprili yorum yapmaktadır.

Resimde, 11 Eylül 2001 saldırılarında Dünya Ticaret Merkezi'nin kuzey kulesinin yangın sırasında görüntüsü yer alıyor. Görüntü, kuleye çarpan uçak ve ardından başlayan yangının oluşturduğu yoğun duman ve alevleri gösteriyor. Gökyüzü açık mavi ve birinci kuleye odaklanıyor. İkinci kule ile arka planda başka binalar da kısmen görünüyor. Fotoğrafın altında yer alan "©EFSO SAHNE" kısmı, fotoğrafın olası bir haber veya belgeselden bir görüntü olduğunu ima ediyor. Bir mizah unsuru yok. Fotoğraf, trajik bir olayın gerçek bir kaydıdır ve mizah içermez.

Resimde, elin içinde tutulan, muhtemelen 1930 yılından kalma, krem rengi bir metal kutu görünüyor. Kutunun üzerinde "1930" yazısı mevcut. Bu, muhtemelen çok eski bir nesnenin (örneğin, fotoğraf filmi, kayıt bandı vb.) bulunduğu bir kutuyu gösteriyor. Şaka, nesnenin 1930'larda üretilmiş olması, yani çok eski olması ve bu nedenle nostaljik bir çağrışım yaratmasıyla ilgili. İzleyiciyi o yıllara götürüyor ve muhtemelen nesnenin tarihsel önemiyle veya eski teknolojilerle dalga geçiyor.

Fotoğrafta, İstanbul'da muhtemelen Sultanahmet veya benzeri tarihi bir bölgede bulunan, Yeniçerilerin kullandığı bir büfe görünüyor. Beyaz mermerden yapılmış, kubbeli bir yapı ve etrafında insanların hareket ettiği, alışveriş yaptıkları bir cadde var. Yapının üzerinde, "Yeniçerilerin vivident aldıkları büfe" yazısı görülüyor. Bu, "viv" kelimesinin Fransızca "canlı, hareketli" anlamına geldiği ve "Yeniçerilerin canlı bir şekilde büfeyi kullandığı" şeklinde bir ironi veya espri barındırıyor. Yeniçerilerin aslında çok da "canlı" bir şekilde bir şeyler alıp yemek yerken veya hareket halinde bir şekilde görüntülenmemesinin ironik bir tasviri bu. "Vivident" kelimesi Türkçe'de karşılığı olmayan bir kelime olduğundan, orijinal anlamlı değilse de "canlı", "hareketli" gibi bir anlam bağlamında bir espri oluşturmaya çalışıyor. Görüntü, tarihi bir yapının günümüzdeki bir bağlamda ve şakayla ele alınmasını ifade ediyor.

Fotoğrafta, açık bir arazide, atın üzerinde bir askeri personel ve gökyüzünde uçmakta olan bir uçak görülüyor. Arazinin genel görünümü, 1. Dünya Savaşı dönemine ait bir hava fotoğrafı izlenimi veriyor. Atın üzerindeki subay, yeni bir teknoloji karşısında, belki de şaşkınlık veya hayret içinde duruyor gibi görünüyor. Fotoğraftaki espri, uçağın bir askeri at ve süvarisine karşı 'modern' bir teknoloji olarak duruşunu gösteriyor. Trajikomik bir zıtlık, eski ve yeni, geleneksel ve modern arasında bir ironi, ya da teknolojik gelişmenin askerlik hayatını nasıl etkilediğini gösteriyor. Yani, uçak, at ve süvari görselleriyle, savaşın değişimine bir gönderme yapıyor.

Fotoğrafta, toprakta gömülü durumda olan, yeşil-bakır rengi bir bilezik parçası ve muhtemelen ona ait parçalar görülüyor. Çevredeki toprak ve kazı izleri, arkeolojik bir keşif alanında olduğunu gösteriyor. Bileziğin üzerindeki desenler, muhtemelen eski bir kültürün işçiliğini yansıtıyor. Fotoğrafta kullanılan bir de ölçüm cetveli var. Bu, bulguların ölçülmesi ve kaydedilmesi için arkeologlar tarafından kullanılan bir araç. Görünen bir espri yok. Sadece bir arkeolojik bulgu fotoğrafı. Fotoğrafta, arkeolojik bir kazı alanında, muhtemelen antik bir mezarın içinden çıkarılan parçalar görülüyor. Toprağın içinde, kırık bir toprak kap, muhtemelen bir kolye veya takı parçası ve küçük taş objeler bulunmaktadır. Kazı yapan bir kişinin eli ve elindeki kazma da fotoğrafta yer alıyor. Fotoğrafta bir espri yok. Sadece bir arkeolojik kazı anı gösteriliyor.

Fotoğrafta, muhtemelen erken 20. yüzyılın başlarında, sokakta kalabalık bir grup insan görünüyor. Çeşitli kıyafetler giymiş, farklı yaş ve cinsiyetlerde insanlar var. Özellikle dikkat çeken, orta alanda, beyaz elbiseler giymiş iki küçük kız çocuğu ve arkalarında, aynı beyaz elbiseleri giyen küçük bir erkek çocuğu var. Bu fotoğrafta bir "joke" (şaka) yok. Sadece bir an, bir sokak sahnesi. Eğer bir şaka veya gönderme olduğunu düşünüyorsanız, daha fazla bilgiye ihtiyaç duyulabilir. Fotoğraftaki insanların kıyafetlerinden, yaşlarından veya pozisyonlarından çıkarılabilecek bir mizah, bana göre yok.

Görüntüde, bir podcast veya benzeri bir canlı yayın ortamında, mikrofonun önünde oturan bir Asyalı adam görünüyor. Adamın üzerindeki tişört, "NEW YORK" yazısı ve "STRICTLY FUNNY BUSINESS" yazılarıyla dikkat çekiyor. Ayrıca, arkasında bir Çin imparatoru resmi olan bir duvar tablosu görülüyor. Adam "Koreans," diye bağırıyor. Potansiyel bir şaka ise, adamın Korelilerle ilgili, belki de kültürel veya toplumsal bir konuda, alaycı veya eleştirel bir yorum yapıyor olabileceği şeklindedir. Görüntüden tam olarak şakanın içeriğini anlamak mümkün değil. Koreliler ile ilgili klişeleştirilmiş bir ifade veya bir olaya gönderme olabilir. Ayrıca, Çin imparatoru resmi ile Koreliler arasında bir bağ kurmak için yapılan bir bağlantı da olabilir ki, bu bağla şaka daha anlamlı hale gelebilir. İzleyici, tam şakanın ne olduğuna ve neden söylendiğine dair daha fazla bağlam bilgisine ihtiyaç duyar.

Resimde, Güney Dakota'daki Mount Rushmore Anıtı'nın iki farklı fotoğrafı görülüyor. Üstteki fotoğraf, anıtın yapımından önce, yani heykel çalışmaları yapılmadan önceki halini gösteriyor. Alttaki fotoğraf ise, bugünkü Mount Rushmore'un, üzerindeki dört Amerikan başkanının kabartmalarıyla olan halini göstermektedir. Bu görsel, zamanın akışına ve insan müdahalesinin doğaya yaptığı etkiye gönderme yaparak bir espri içeriyor. Fotoğraflar arasındaki fark, insan eliyle taşın nasıl değiştirildiğini ve doğanın nasıl şekillendirildiğini vurguluyor. Mount Rushmore'un zaman içerisinde nasıl değişimi geçirdiği, yapılan espriyi daha anlaşılır hale getiriyor.

Fotoğrafta, muhtemelen Balkanlar'da bulunan, kemerlerden oluşan eski bir Roma su kemeri görünüyor. İki farklı açıdan, farklı noktalardan çekilmiş görüntüler. Tweet'in altındaki metin, "Drama Köprüsü Hasan, dardır geçilmez; dardır çünkü köprü değildir, Roma su kemeridir." şeklinde. Bu, bir mizah içeren yorumdur. "Drama Köprüsü Hasan" adı verilen yapının bir köprü olmadığını, Roma su kemeri olduğunu, yani su taşımak için inşa edilmiş bir yapı olduğunu vurgulamaktadır. "Dardır geçilmez" ifadesi, dar ve geçilemeyecek gibi bir köprü hissi vererek, aslında köprü olmadığı halde bir yanlış algılamayı esprili bir şekilde ele almaktadır. Tweet'in amacı, yapı hakkında bilgilendirici ve eğlenceli bir şekilde yorum yapmaktır.

Fotoğrafta Osmanlı dönemine ait, muhtemelen bir minyatür veya resim olan bir şahıs resmedilmiş. Şahıs, beyaz bir fes takmış, mor-gri bir cübbe ve kırmızı bir içlik giyiyor. Elini bir belge ya da kağıt üzerine koymuş. Resmin altındaki yazı, "Bu ne ya kervansarayı mı yedik?" şeklindedir. Bu, bir şaka. Kervansaray, yolcuların dinlenip konakladığı bir yerdi. Resimdeki figür, elindeki belgeyle, bir yönetici veya önemli bir kişi gibi görünmekte. "Kervansarayı mı yedik?" ifadesi, anlamsız ve gereksiz bir şeye çok zaman ya da kaynak harcanması anlamına gelen, günlük hayatta sıkça kullanılan bir ifade tarzını (özelleştirilmiş) kullanmaktadır. Şaka, resmin Osmanlı dönemine ait olmasına ve resmedilen kişinin dikkat çekici kıyafetlerini giymesine dayanarak, günümüzdeki zaman kaybını, gereksiz harcamaları veya anlamsız eylemleri, geçmişe (Osmanlı dönemine) benzetme yoluyla eleştiriyor. "Yedik" kelimesi, konu üzerine vurgu yaparak şakayı daha da güldürücü hale getiriyor. Kısacası, resmin nostaljik havası ile bugünün sorunlarını özlü ve komik bir şekilde karşılaştırıyor.

Resimde, muhtemelen bir mesajlaşma uygulaması üzerinden iki kişinin yaptığı bir konuşma yer alıyor. İlk mesajda biri "Yunan ben" diyor, diğeri ise "Ama İzmir'de yaşıyorum" karşılığını veriyor. Bu, kişisel bir kimliklendirmenin, bir aidiyet duygusunun, veya kökenin yanlış anlaşılmasından veya dalga geçmekten kaynaklanan bir karşılık. Daha sonraki mesajlar, birinci kişinin "Yunan olduğum söyleyince küfürler yükleniyo ahahah" diyerek, "Yunan" olmasının insanların öfkelenmesine sebep olduğunu ima ediyor. Sonraki mesaj ("belki sikerim diye yapmadım") ise oldukça kaba ve bağlamsal olarak "öfkeyle karşılaşırsam belki öyle tepki verebilirim" anlamında, bu konuşma şeklinin, sinirli ve saldırgan bir üslubu yansıttığını gösteriyor. Sonuç olarak, şaka, "Yunan" olarak tanımlanmanın, konuşma partneri için beklenmedik ve rahatsız edici bir sonuç doğurduğunu, insanların etnik köken ya da aidiyet gibi konularda hassas olabileceğini vurguluyor. Ayrıca, kullanılan dilin kaba ve saldırgan olduğunun altını çiziyor. "ATAMIN yaptığı gibi" ifadesi ise bağlam içinde bir gönderme olabilir, fakat kesinlikle anlayabilmek için daha geniş bir bağlam gerekli.

Fotoğrafta, bir araba içesinde, muhtemelen bir video veya canlı yayın anında, "Beethoven" kostümü giymiş bir genç adam görülüyor. Gencin başında, klasik müzik bestecisi Beethoven'ı çağrıştıran peruk ve kırmızı şapka var. Fotoğrafın alt kısmında, "Eğer insanlar Beethoven hayatını kaybettiğinde (veya dünyaya geldiğinde) araçlara sahip olsalardı" anlamına gelen bir yazı var. Bu, Beethoven'ın yaşadığı dönemde (1770'ler - 1820'ler) modern araçların bulunmadığını, dolayısıyla günümüzün imkanlarına sahip olmadıklarını vurgulayan esprili bir ifade. Konuya "modern araçlar" bakış açısıyla yaklaşarak, zamansal bir karşılaştırma yapıyor ve tarihsel bir bağlantıyla komik bir durum yaratıyor.

Resimde, Twitter'da bir konuşma görülüyor. Üst kısımda "Emiran" adlı kullanıcının paylaşımı ve altta "ARİN the Muhtaroğlu" adlı kullanıcının yanıtını görüyoruz. Konuşma, Nuh gemisinin karaya oturduktan sonraki durumla ilgili mizah içeren bir sohbet. "Konum nasıl Ağrı olabilir benim ya nasıl düştüm ben buraya?" ifadesi, geminin karaya oturma durumunun, konum belirlemenin zorluğunu ve beklenmedik bir şekilde Ağrı'ya düşmeyi esprili bir şekilde ifade ediyor. Ağrı şehri, muhtemelen kullanıcının bulunduğu konumla veya konuşmanın bağlamıyla ilgili bir referans olarak kullanılmış. "Gemisi karaya oturduktan sonra Nuh" ifadesi ise, bilinen İncil hikayesinden hareketle esprili bir gönderme yapıyor. Bu, gerçek anlamdaki bir olay değil, esprili bir durum yaratmayı amaçlayan bir yorum.

Fotoğrafta, yay ile hedef tahtasına ok atan bir Türk okçu görünüyor. Okçu, kırmızı bir forma ve şapka giymiş. Resmin üst kısmında "Keşke Uhud Savaşı'nda tepede Mete Gazoz olsaydı..." yazıyor. Bu, Uhud Savaşı'nda (İslam tarihinde önemli bir savaş) olanların, belki de daha keyifli bir şekilde geçebileceği, yani bir gazozun bulunmasıyla anlatılan bir mizah örneği. "Keşke..." cümlesi, bir hayal veya istenen ama gerçekleşmeyen bir durumun ifade edildiği bir üslup. Burada, savaşın zorlukları yerine, rahatlatan ve günlük hayattaki eğlenceli anıları hatırlatmak için bir gazozun varlığı vurgulanıyor.

Resimde, iki çocuk ve bir yetişkin (muhtemelen anne) arasında geçen bir çizgi roman şeridi var. Üst kısımda Rümeysa adındaki kız çocuğu, oyuncakların laikliğini sorgulamaktadır. Alt kısımda ise Rümeysa'nın annesi ona, "Hayır anneciğim. İstiklal Mahkemeleri'nde asılmak için sıra bekliyorlar" cevabını vermektedir. Bu, İstiklal Mahkemeleri'nden (Türkiye'de Cumhuriyet'ten önceki dönemlerde siyasi mahkûmların yargılandığı mahkemelerden) yola çıkarak yapılan ve laikliği sorgulamayı çocuk oyuncağıyla ilişkilendiren bir mizah örneğidir. Çocuk, oyuncakları sıraya koyarken, bu tarz mahkemelerin aslında çok ciddiye alınması gereken bir konu olduğunu, oyuncakların değil insanların hayatını etkilediğini, ve bu yüzden laikliğin oyuncakların "laikliği" ile ilişkilendirilemeyeceğini vurgular. Anne ise, ciddi bir yanıtla, durumun oyuncaklarla ilgisi olmadığını, mahkemelerdeki insanların çok ciddi ve önemli sonuçlarla karşı karşıya kaldığını anlatır. Böylece, çocuğun gözünden bakılan önemsiz bir konu olan oyuncakların "laikliği" ile, ciddiyet gerektiren olayları "sıra beklemek" benzetmesiyle ilişkilendirerek espri yapılır.