Resimde çay içen ve bir lokma kek yiyen bir adam var. Adamın yüz ifadesi ve kek lokmasının boyutu, kekin "bir lokma" değil de çok küçük bir parça olduğu izlenimini veriyor. Türkçede bu durumla ilgili bir şaka, "Bu kadar mı lokma?" şeklinde olur. Bu şaka, adamın lokmasının boyutunun aşırı küçük olmasıyla dalga geçmeyi amaçlar.

Resimde eski bir tiyatro sahnesi ve onun yerine yapılan bir cami görünüyor. Bu, Türkiye'de eski tiyatroların camiye çevrildiği ve bu durumun şaka konusu olduğu bir referanstır. Bu nedenle paylaşımda "Eski TR'de bugünlerde Rumelihisarı konserleri olurdu şu rada. Sahneye mescit yaptılar" yazılmış. Yani bu paylaşım, Türkiye'de eskiden tiyatroların varlığını ve günümüzde bu tiyatroların yerine camilerin yapıldığını esprili bir şekilde ele alıyor.

Fotoğrafta iki adam görünüyor. Sağdaki adam, başında büyük bir şapka ve uzun bir cübbe ile duruyor ve solundaki adama el sıkışıyor. **Fıkra:** Şapka takan adam, cübbesiyle ve başındaki şapkasıyla, kendisinin çok önemli birisi gibi davranıyor. Ancak, sol taraftaki adam onu tanıdığı için gülüyor. Bu fotoğrafta, şapka takan adamın, aslında önemli birisi olmadığı, sadece kendini önemli sanarak böyle giyindiği ve bu durumun komik olduğu ima ediliyor.

Fotoğrafta, "zihinselorgazm" adlı bir Twitter hesabının paylaştığı bir tweet görünüyor. Tweet, Fransa'da hayatın normale döndüğünü ve Macron'un 18 yaşındakilere kültür ve sanat harcamaları için 300 Euro vereceğini söylüyor. Tweet'in son cümlesi ise "Bir de Türkiye'deki gençlerin düşürüldüğü hale bakın: İşsiz, aç, umutsuz" şeklinde. Bu tweet, Fransa'daki durumu idealize ederek Türkiye'deki durumu olumsuz bir şekilde karşılaştırıyor. Tweet'in ironik yanı, Fransa'da da ekonomik ve toplumsal sorunlar olduğunu, ancak Macron'un bu sorunları görmezden gelerek gençlere 300 Euro verdiğini ima etmesi. Aynı zamanda, Türkiye'deki gençlerin gerçek sorunları görmezden gelinerek sadece olumsuz durumları vurgulanıyor. Yani tweet, gerçekçi olmayan bir karşılaştırma yaparak durumu aşırı abartıyor ve okuyucuyu güldürmeyi amaçlıyor.

Fotoğrafta, Twitter'da bir kullanıcının paylaştığı bir gönderi görülüyor. Gönderi, Fransa'da mekanların açılıp hayatın normale dönmesinin ardından, 18 yaşındaki herkese kültürel ve sanatsal harcamalar için 300€ verilmesini duyuran bir haberi anlatıyor. Ardından, Türkiye'deki gençlerin "işsiz, aç, umutsuz" durumda olduklarını belirtiyor. Bu gönderinin amacı, Fransa'da gençlere yapılan bu iyiliği, Türkiye'de yaşayan gençlerin durumuyla karşılaştırmak ve Türkiye'deki gençlerin durumuna dikkat çekmek. Bu da bir mizah yoluyla eleştiri yapma örneği olarak kabul edilebilir.

Fotoğrafta, kırmızı kapaklı bir Türk pasaportu görünüyor. Tweet'te ise "Bariş Manço'nun hatrına 50 yıl idare etti adamlar bizi" yazıyor. Bu tweet, Türkiye'nin Japonya'ya vize zorunluluğu getirmesine gönderme yapıyor. Barış Manço'nun "50 Yıl Sonra" şarkısının sözlerine gönderme yaparak, Türkiye'nin Japonya ile 50 yıl boyunca vizesiz seyahat hakkına sahip olmasına rağmen, artık vize zorunluluğu getirildiğini ima ediyor. Kısacası, tweet, Türkiye'nin Japonya'ya vize zorunluluğu getirmesini "Bariş Manço'nun hatrına 50 yıl idare etti adamlar bizi" şeklinde esprili bir şekilde eleştiriyor.

Fotoğrafta Bee Haber isimli bir Twitter hesabının bir tweet'i görünüyor. Tweet'te, Fransa'da gençlere sinema, müze, konser gibi kültürel harcamaları için 300 euro ödeneceği belirtiliyor. Tweet'in ironik ve esprili yanı, Fransa'nın gençlerin kültürel harcamalarını teşvik etmek için para verdiğini iddia etmesi, ancak gerçekte Fransa'nın gençlerin bu harcamalar için para ödemek zorunda kaldığı bir ülke olmasıdır. Bu nedenle tweet, Fransa'nın kültürel politikaları hakkında eleştirel bir yaklaşım sergiliyor ve aynı zamanda ironik bir üslup kullanıyor.

Fotoğrafta ünlü yönetmen Quentin Tarantino bir saz çalıyor. Alttaki yazı ise "Quentin Tarantino - Soğukdün Erenleri" diye geçiyor. Bu espri, Soğukdün Erenleri'nin Türk müzik kültürüyle ilişkilendirilmesi ve Quentin Tarantino'nun bu kültürü temsil etmesi üzerine kurulu. Bu ikili, aslında birbirine zıt iki şey, bu zıtlığın komik bir şekilde bir araya getirilmesiyle espri oluşuyor.

Resimde, Twitter'da bir haber paylaşımı ve bir kullanıcı yorumu ile Google'da "300 euro kaç tl" araması görülüyor. Haber Fransa'da 18 yaşından küçük gençlere 300 Euro değerinde kültür kartı verileceğini söylüyor. Kullanıcı yorumu "yutkunuldu" şeklinde. Şaka, Fransız hükümetinin gençlere sunduğu bu fırsatın Türkiye'deki gençleri "yutkunmasına" yani imrendirmesine dayanıyor. Fotoğrafta, Twitter'dan alınan dört ayrı tweet görülüyor. İlk tweet, "melike" adlı bir kullanıcının Fransa vatandaşlarının Türk lirası ile mi gecindiklerini sormasını içeriyor. İkinci tweet ise "tedevlynn" adlı bir kullanıcının Türkiye ve Avrupa ülkeleri arasında et tüketimine ilişkin bir karşılaştırma yapıyor. Üçüncü tweet, "Can L.L.M." adlı bir kullanıcının Almanya'da et tüketmediğini söylüyor ve bu durum üzerine "tedevlynn" tweetinin sahibi "Soyadım Emre, ismim Şafak" yazarak espri yapıyor. Espri, "Soyadım Emre, ismim Şafak" cümlesinin "Soyadım Emre, ismim Şafak (Şaka)" anlamına gelmesinden kaynaklanıyor. "Şafak" kelimesinin sonuna "şaka" eklenmesiyle, "Şafak" kelimesinin bir şaka olduğunu anlıyoruz. Bu da "Can L.L.M."in Almanya'da et tüketmediği hakkındaki açıklamasının bir şaka olduğunu gösteriyor.

Fotoğrafta, 1950'li yıllarda Robert Koleji'nde öğrencilerin prova için dışarı çıktığı bir an görülüyor. Resimde, günümüzün Türkiye'sini, bir zamanlar hayallerde kalan, ancak bugün gerçekleşen bir durumla karşılaştırıyor. Şaka, 1950'li yıllarda Robert Koleji'nin öğrencilerinin tiyatroya ilgi duymasını, günümüz Türkiye'sinde bu ilgiyi gerçekleştirmenin mümkün olmasını ve bunu bir araya getirerek bir ironi yaratmayı hedefliyor.

Fotoğrafta, Robert Kolej'in önünde 1950'lerde giyimli öğrenciler var. Kadınlar, o zamanlar modaya uygun olan kabarık etekler giyiyor. Fotoğraf, 1950'li yılların Türkiye'sinde hayallerin gerçeklerinden çok farklı olduğunu ima eden bir espriye dayanıyor. Resimdeki kadınlar, o zamanın moda trendlerini yansıtırken, günümüzde bu tarz giyinmek oldukça nadirdir. Bu fotoğraf, o döneme ait bir nostaljik bakış açısı sunarken aynı zamanda o dönemin estetiğini günümüzle karşılaştırmamızı sağlıyor.

Fotoğrafta iki büyük el heykeli var. El işaretleri, "Allah'ın selamı olsun" anlamına geliyor. Ancak ellerin heykel olduğu ve selam vermeleri imkansız olduğu için bu bir espri. **Espri şudur:** Elleri selam verir gibi göstermek için kullanılmış, ancak elin konuşamaması ve hareket edememesi nedeniyle espri ortaya çıkmış.

Resimde bir kitapçıda "Her gün 11-13 arası kitap okuyana çay ikram" yazan bir tabela var. Bu espri, Türkçede "Kitap okumak için çay içmek" ifadesinin bir deyim olarak kullanılmasıyla ilgili. Bu deyim, kişinin kitap okumaya zaman ayırması için çay içerek vakit geçirmesi anlamına gelir. Tabela, bu deyime gönderme yaparak, çayın bedava olduğunu ancak kitap okuma şartını koyarak esprili bir yaklaşım sergiliyor.

Bu fotoğrafta, "Diana" adlı bir Twitter kullanıcısının bir gönderisi görüyoruz. Gönderide, Türkiye'de yemek, içmek ve barınma haricinde her şeyin lüks olarak görülmesinin eleştirisi yapılıyor. Terapiye gitmeyi, hobi edinmeyi, güzel kokulu bir parfüm kullanmayı, sinemaya, tiyatroya veya konsere gitmeyi lüks olarak nitelendiren bir espri yapılmış. Yani, Türkiye'de temel ihtiyaçlar dışında bir şey yapmak lüks olarak kabul ediliyor.

Fotoğrafta, Diana Kahramankaju adlı kullanıcının bir Twitter gönderisi görülüyor. Gönderi, "Türkiye'de yeme içme barınma dışındaki her şey lüks, insanın terapiye gitmesi bir hobi edinmesi hoş bir parfüm kullanaması sinemaya tiyatroya konsere gitmesi lüks olmamalı ya" şeklinde. Gönderi, Türkiye'de günlük ihtiyaçların dışında kalan her şeyi lüks olarak nitelendirerek, bunların herkes için erişilebilir olması gerektiğini ironik bir şekilde ifade ediyor. Bu espri, Türkiye'deki ekonomik koşulları ve temel ihtiyaçlar dışında kalan şeylerin lüks olarak algılanmasını ele alıyor.

Resimde İstanbul'un ilk elektrik santralinin iç mekanı ve önünde park edilmiş eski bir araba görünüyor. Twitter mesajında, santralin artık bilim müzesi olduğu ve girişlerin ücretsiz olduğu belirtilerek, sanki müzeyi ziyaret edenlerin bu arabayı görmek için ücret ödemesi gerektiği gibi bir espri yapılıyor. **Espri şu şekilde anlaşılabilir:** "İstanbul'un ilk elektrik santralinin artık bilim müzesi olduğunu ve girişlerin ücretsiz olduğunu biliyor muydun? İçeride eski bir araba sergileniyor ama sanırım o için ücret ödenmesi gerekiyordu" Espri, santralin geçmişte önemli bir yer olduğu ve bu nedenle de eski arabanın değerli bir parça olarak kabul edilebileceği fikrinden yola çıkarak yapılmış. Resimde, iki kişiyle eski bir araba var. Arabada 34 KN 256 plaka numarası var. Bu numaranın 34'ü, 34'lük büyüklüğe sahip bir beden olduğunu ima ediyor. Arabanın eski olması da "eski" bir bedenle ilişkilendirilerek, bir espri oluşturuyor. Arabanın sahibi de büyük bir araba olduğunu göstermek için eski beden numarasını tercih etmiş gibi görünüyor. Espri, 34'ün bir beden numarası olduğunu, "34"lu bir arabayı çağrıştırarak, "eskinin güzelliği" veya "büyük beden" gibi ifadeler kullanarak komedi yaratıyor. Resimde, eski bir elektrik santralinin kontrol odasının fotoğrafı var. Duvarlarda, "2-3", "23-28" ve "26" gibi numaralı paneller görülebiliyor. Duvarlarda ve panellerde kırmızı ışıklı alarm lambaları var. Kontrol odasının zemini, siyah ve beyaz karolarla kaplı. Şaka: Bu resmin bir elektrik santralinin kontrol odası olması, ancak odada sadece 3 panel olması ve bunlardan birinin "2-3" numaralı olması, diğerinin ise "23-28" numaralı olması, bu da panellerin numaralandırılmasında bir hata olduğunu ima ediyor. Bu da kontrol odasının işlevsel olmadığını veya eski olduğunu düşündürüyor. Fıkra: Fotoğrafta elektrik santralinin kontrol odası görünüyor, ama sadece 3 panel var ve bunlardan biri 2-3, diğeri 23-28 numaralı. Bu da, panellerin numaralandırılmasında bir hata olduğunu gösteriyor. Galiba kontrol odasında kafa karışıklığı var, elektriklerin kesilmesine az kaldı!

Neyse. #pudrasekeri https://t.co/Kbisav1Cje

Fotoğrafta, "İran Sineması Bulunur" ve "DVD Konser Çekimi Bulunur" yazan bir tabela görüyoruz. Bunun altında ise çeşitli yönetmenlerin isimleri ve filmlerinden sahneler var. Şaka ise, İran Sineması'nın, sanki bir DVD dükkanıymış gibi, "DVD Konser Çekimi" gibi bir şey satıyormuş gibi gösterilmesinde yatıyor. Bu durum, İran sinemasının Batı'da nasıl algılandığına ve onun gerçekliğinin çok az bilinmesine bir gönderme olabilir.

Fotoğrafta, Roland adlı bir Twitter kullanıcısının, "İlker Canikligil hala kendisini dengeleri değiştiren ve anlayamayan süper sanatçı falan sanıyor. Fazla film izlemiş bir üniversite mezunu ANAP'lı o kadar." şeklinde bir tweet attığı görülüyor. Bu tweet, İlker Canikligil'in, "dengeleri değiştiren ve anlayamayan süper sanatçı" olma iddiasını, kendisini "fazla film izlemiş üniversite mezunu ANAP'lı" olarak niteleyerek alaycı bir şekilde eleştiriyor. Tweet'te, İlker Canikligil'in ideolojisi ve sanat anlayışı hakkında ironik bir yorum yapılıyor.

Resimde "Doğum" adlı sanat eseri, "Stendhal Sendromu" olarak bilinen bir durumun etkisiyle bayılan insanların bir grubunu gösteriyor. Dolayısıyla espri, resme bakarken bayılan kişinin güllü gülistan bir hayat yaşamadığını, tam tersine, sanat eserinin güzelliği karşısında adeta "öldüğünü" ima ediyor. Bu, bir "gülü ödüm kopuyor" sözüyle komik bir şekilde ifade edilmiş.