Resimde, bir Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımda, kullanıcı "nico" adlı bir hesap tarafından paylaşılan ve Kurtuluş Savaşı sırasında cephede büyük bir hamburger yediğini iddia eden bir yorum yer alıyor. Bunun ardından, kullanıcı "Boşnak" adlı bir hesap tarafından, eski McDonald's ve Burger King'lerin bulunmadığını ve bunun yerine ekmeğe salça sürülüp yenildiğini belirten bir yanıt yer alıyor. Ayrıca, "Ekmeğe Salça Sürüp Yenir di" demekten yola çıkarak "Perşembe" hashtag'i kullanılmış. Son olarak, ekmek üzerine kırmızı salça sürülmüş bir fotoğraf görülüyor. Bu, zamanların ve yiyeceklerin değişimi, özellikle savaş zamanlarının nostaljik ve komik bir şekilde ele alınmasıyla ilgili bir espri. "Cephede büyük hamburger yiyor sanıyordum" ifadesi, savaşın zorlukları ve eski yaşam tarzıyla ilgili ironik bir gönderme. Ekmek üzerine salça sürme alışkanlığının ise nostaljik bir referans olduğuna dikkat edilmeli.

Fotoğrafta, Berlin Duvarı'nın bir kısmı ve aynı bölgenin günümüzdeki hali yan yana gösteriliyor. Yukarıdaki kısımda, Berlin Duvarı'nın yıkılmamış, üzerinde graffiti'ler bulunan hali görünüyor. Alttaki kısımda ise duvarın yıkılmış ve bölgenin yeniden inşa edilmiş hali görülüyor. Eski haldeki dar cadde, şimdi genişletilmiş bir sokak haline gelmiş ve modern binalar yükseliyor. Özellikle, "Engelbecken-Hof" yazısı olan bina, duvarın yıkılmadan önceki ve sonrasındaki görünüşteki farkı vurgulayan bir örnek. Fotoğraf, Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla birlikte meydana gelen dönüşümü ve toplumsal değişimleri gösteriyor. Ayrıca, eski çağların izlerini, yenilikle birleştirmenin bir tarzını da yansıtıyor. Görsel olarak bu karşılaştırma, buradaki "şaka"yı, yani ironiyi oluşturuyor. "Engelbecken-Hof" gibi bir işletmenin yıkılmış duvarların arasında kalması, eski durumdan yeni duruma geçişi, yeni başlangıçları ve eski zamanların hatırlatıcı unsurlarını ortaya koyuyor. Bu, Berlin'deki tarihsel geçiş hakkında bir yorumdur.

Fotoğrafta, sol tarafta 1940'lı yıllarda, muhtemelen İkinci Dünya Savaşı'nda, bir köy sokaklarında Amerikan askerlerinin poz verdikleri gri tonlarda eski bir fotoğraf var. Sağ tarafta ise aynı evin günümüzdeki hali görülüyor. Ev, gri taştan yapılmış ve klasik Fransız tarzında. Fotoğraf, zamanın nasıl geçtiğini ve tarihsel olayların günümüzde ne gibi değişikliklere sebep olduğunu vurgulamak için bir mizah unsuruna sahip. Askerler eski fotoğrafa aitken, günümüz fotoğrafında evde hala aynı evde yaşayan kimseler var. Bu, eski bir anın günümüzle karşılaştırılmasından oluşan bir zıtlık ve dolayısıyla bir mizah unsuru oluşturuyor. "Zamanın nasıl geçtiği" ve "geçmişle günümüzün karşılaştırılması" gibi kavramları ele alarak mizahı oluşturuyor.

Fotoğrafta, bir şehrin meydanında, bir anıtı gösteren iki farklı görüntü görülüyor. Solda, günümüzdeki meydan, sağda ise siyah beyaz bir fotoğraf, muhtemelen savaş zamanında aynı meydanın bir görüntüsü. Siyah beyaz fotoğrafta, meydanda savaşan askerler ve patlamalar var. Fotoğrafın şakası, geçmişin bugün ile karşılaştırması ve savaşın bıraktığı izleri vurgulamasıdır. İki görüntü, neredeyse aynı yere, aynı anıta referans vererek geçmiş ile bugünün bir araya getirilmesiyle, geçmişin hala hissedilen etkisini ortaya koyuyor. Görsel bir çelişki ve ironi yaratıyor. "Geçmişe bak, bugünü anla" veya "Savaşın izleri hala meydanda" gibi mesajlar veriyor.

Fotoğrafta, Mısır'daki Giza piramitlerinin iki farklı zaman diliminde (M.Ö. 2400 ve 2023) görünüşünü gösteren bir karşılaştırma var. Üstteki görüntü, piramitlerin çevresinde daha az yapılaşma ve bir kanalın bulunduğu, daha az yoğun bir yerleşim gösteriyor. Alttaki görüntü ise, piramitlerin bulunduğu alanda şehri saran yoğun bir modern yapılaşma gösteriyor. Bu, insan yapımı çevrenin ve şehirleşmenin zamanla nasıl değiştiğini ve hatta tarihi yapıların modern dünyanın bir parçası haline geldiğini vurgulayan bir ironi/zıtlık örneği. Eski görkemli yapılara modern kentsel dokunun örtülmesiyle, zamanın nasıl ilerlediğini ve insanlığın nasıl dönüştüğünü bir şekilde mizahlaştıran bir gönderme.

Resimde, Pakistan'ın Taxila şehrinin 100 M.Ö. ve 2024 yıllarındaki hallerinin uydan çekilmiş görüntülerini görüyoruz. Üstteki görüntü, surlarla çevrili ve gelişmiş bir şehrin kalıntılarını gösterirken, alttaki görüntü modern dönemde, eskisi kadar geniş ve kalabalık olmayan, ancak yine de tarihi izleri taşıyan bir yerleşim yerini gösteriyor. Fotoğrafta yer alan mizah, Taxila'nın zaman içindeki değişimini, yani, geçmişteki ihtişamının, günümüzde hala izleri bulunan, ancak o eski büyüklüğünü koruyamayan bir yerleşim olarak varlığını vurgulamak. "100 BC" ve "2024" tarih bilgileri de zamanın akışına ve uygarlıkların değişimine bir gönderme yapıyor. Görsel, aynı isimli tarihi yerin geçmiş ihtişamıyla günümüzdeki hali arasındaki farkı, bu da bir miktar nostaljik ve huzursuz edici his yaratıyor.

Fotoğrafta, 780 yılında muhtemelen Bağdat'ın, günümüzdeki Bağdat şehrinin bulunduğu bölgede, dairesel bir şehrin planı ve 2024'teki Bağdat'ın bir hava fotoğrafı karşılaştırılıyor. Altta yer alan 780 tarihli şehrin planı, düzenli, neredeyse dairesel bir yapıya sahip. Çevresini çevreleyen bir kanal veya nehir gibi bir su yolu görülüyor. Üstte ise 2024 yılındaki fotoğraf, oldukça farklı bir görünüm sunuyor. Dairesel planın yerini, nehrin kıyısında yayılmış, modern binalarla ve düzensiz bir yapılaşma ile dolu bir şehir almış. Bu karşılaştırma, şehir planlamasının, zaman içinde nasıl değiştiğini, modern yaşamın, eski şehir planlamalarının yerini nasıl aldığını ve şehirlerin gelişimini ironik bir şekilde gösteriyor. Eski düzenin, modern hayatın kaosuna, düzensizlik ve karmaşıklığa karşı bir zıtlık olarak sunuluyor. Joke ise bu zıtlığın ve gelişimin ironisi.

Fotoğrafta, 24 saatlik bir çocuk programı görülüyor. Bir saatin kadranı şeklinde tasarlanmış ve her saat diliminde bir etkinlik (oyun, yemek, okula gitme, uyuma, vs.) gösteriliyor. Saat dilimlerine karşılık gelen etkinliklerin isimleri de Türkçe yazılmış. Bu, bir çocuğun günlük programının sıkışık ve detaylı olduğunu, her aktivite için çok az zaman ayrıldığını gösteren mizah içeren bir görsel. "Saatlik" kelimesiyle de, günlük yaşama ve özellikle çocukluk dönemine dair bir zaman baskısı ve yoğun programın abartılı bir şekilde sunulduğu anlatılıyor. Dolayısıyla, espri çocukların yoğun programlarındaki sıkışıklığı ve zaman darlığını hicveder nitelikte.

Resimde, antik bir şehir olan Afrodisias, Türkiye'nin günümüzdeki hali ve 140 yılında muhtemelen nasıl göründüğü karşılaştırılıyor. Üst kısımda, 140 yılında Afrodisias'ın muhtemelen canlı ve kalabalık bir şehir olarak canlandırılmış bir görüntüsü var. Alt kısımda ise, 2024 yılına ait, yerleşimin şimdiki halinin görüntüsü; harabeler ve çevresindeki doğal alan göze çarpıyor. Fotoğrafta yer alan espri, tarihsel bir şehri günümüzdeki haliyle karşılaştırıp, zamanın ve insan faaliyetinin nasıl etki ettiğini vurgulamaktır. Eski görkemli şehri, şu anki haliyle kıyasladığımızda, zamanın getirdiği değişimi, kaybı ve tarihsel mirasın korunma çabasını göstermektedir. Resmin alt kısmındaki "Afrodisias, Turkey" yazısı bu karşılaştırmayı daha da belirgin hale getirmektedir.

Fotoğrafta, bir kişinin Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımda, kişinin 2010 yılında üniversite okuduğu ve 2020 yılında da üniversite okuduğu bilgisi yer alıyor. Resmin altında, ikiye bölünmüş şekilde, dolu mıknatıslarla kaplı iki buzdolabı görüntüsü var. Mizah, buzdolabı mıknatıslarının sayısı ve çeşitliğinden kaynaklanıyor. Buzdolabı mıknatıslarının çokluğu, özellikle üniversite yıllarında oluşan anıların ve gezilerin yoğunluğunu temsil ediyor. 2010 ve 2020'de üniversite okuyan kişi, muhtemelen çok yoğun ve dolu geçen üniversite yıllarına işaret ediyor. Dolayısıyla bu mizahi paylaşım, üniversite yıllarının yoğunluk ve anıların birikimi anlamına gelen, abartılı bir ifade kullanımıyla yapılmış bir espri.

Resimde, muhtemelen bir sosyal medya platformunda, bir kişinin yayınladığı bir aile fotoğrafı ve eski bir fotoğrafı görülüyor. "BGY : DİRENİŞ AGAIN 3" yazısı, muhtemelen bir video oyunu, dizi veya benzeri bir medya içeriğine referans olabilir. Resmin altındaki metinler, gönderinin görüntülenme sayıları, beğeniler, yorum sayıları gibi sosyal medya platformlarındaki etkileşim sayılarıdır. 2024 tarihli fotoğrafta, bir aile portresi var. 2018 tarihli fotoğrafta ise aynı aile benzer bir pozisyonda, ancak farklı bir ortamda. Fotoğrafların altındaki numaralar ve tarihler, bu iki fotoğrafın zaman çizelgesindeki farkı vurgulamak için kullanılmış olabilir. Potansiyel bir mizah unsuru, 2018 fotoğrafı ile 2024 fotoğrafı arasındaki zaman farkının, "Direniş" kelimesini tekrarlayan bir şekilde vurgulanması ve hayatın nasıl değiştiğini veya nasıl devam ettiğini göstermek olabilir. Ayrıca ailenin büyümesi ve zaman içindeki değişimlerine de dikkat çekmek amaçlanmış olabilir. Özetle, mizahın temelini oluşturan şey, aile fotoğraflarının zaman çizelgesi ve sosyal medyada paylaşılma şekliyle bağlantılı olabilir.

Resimde, bir masa başında bilgisayarına sinirlenen, ağlayan bir çocuk görülüyor. Çocuğun yüz ifadesi, bilgisayar ekranıyla ilgili yaşadığı bir rahatsızlığı veya hayal kırıklığını yansıtıyor. Çocuğun gözlerinin çevresinde, sanki ağlıyormuş gibi çizilmiş damlalar var. Fotoğrafın esprili tarafı, çocuğun yüz ifadesi ve durumu ile, arka plandaki tarihi portrenin çelişkili birleşmesinde yatıyor. Tarihi figür, sakin ve ciddi bir ifadeyle resmedilmişken, çocuk, bilgisayarın neden olduğu rahatsızlıktan dolayı öfkeli ve üzgün. Bu zıtlık, günümüz çocuklarının, teknolojinin getirdiği sıkıntı ve zorluklara, geçmişin sakinliğine kıyasla nasıl tepki verdiğini, yani geçmişe karşı şimdiki zamanın çelişkilerini, esprili bir dille ortaya koyuyor. Kısacası, çocukların bugünkü hayatın zorluklarına karşı tepkilerinin, eski devirlerin sakin görüntülerinden farklı olduğunu esprili bir şekilde vurguluyor.

Resimde, iki farklı zaman dilimini gösteren bir meme var. Yukarıdaki kısımda, çizgi film karakteri Spongebob'un denizcilikle ilgilenen bir sahnesi görülüyor. Bu, modern, teknolojik bir dönemi temsil ediyor. Alt kısımda ise, orta çağlarda, kuvvetli bir teokratik kilise döneminde yaşayan bir kişiyi görüyoruz. Bu kişi, kovalarla su taşıyor; bu, o dönemdeki teknolojinin basitliğini ve modern teknolojiyle karşılaştırıldığında ne kadar geri olduğunu gösteriyor. Meme, "zamanın en iyi teknoloji devrinde sen" diyerek, modern dönemle, ortaçağın çok daha basit olan teknolojisi arasında bir karşılaştırma yapıyor. Teokratik kilisenin hüküm sürdüğü orta çağlardaki yaşamın, modern teknolojiyle karşılaştırıldığında ne kadar ilkel ve zahmetli olduğunu vurguluyor. "m.s 631'de teokratik kilise önderliğinde yaşayan Alfred" ifadesi, bu dönemin ve Alfred'in durumunun bu basitliği ve zahmeti vurguluyor. Meme, bu farklı zaman dilimleri arasında komik bir karşılaştırma yaparak, insanların geçmiş dönemlerdeki yaşam koşullarını ve günümüzün teknolojisini karşılaştırmalarını sağlıyor.

Görselde, eski bir fotoğraf veya video görünümüyle, bacacı olarak çalışan küçük bir çocuğun bir sokakta yürüdüğü görülüyor. Tweet, 1800'lerde yaşayan bir çocuğun süt intoleransı ve sosyal kaygı gibi modern sorunlarla nasıl başa çıktığını sorgulamaktadır. Tweet'in esprili tarafı, bu eski bir fotoğraf veya videonun modern sorunları sanki o dönemde mevcutmuş gibi göstermesi ve bu durumun gerçek olmadığını ortaya koyan ek yorumlarla gelen eleştirilere cevap vermektir. Tweet, süt intoleransı ve sosyal kaygının eski zamanlarda da mevcut olduğunu, ancak o dönemde fark edilmediğini ima ediyor. Bu, döneme ait gerçek dışı bir imaj kullanarak, modern sorunların geçmişe ait sorunlar gibi algılanabileceği ve tarihsel bağlamın önemsenmemesiyle ortaya çıkabilen bir yanlış algılama örneğidir.

Fotoğrafta iki ayrı kısım var. Üst kısımda, 1915 yılında, muhtemelen Çanakkale Savaşı'ndan bir deniz savaşı sahnesi mevcut. Alt kısımda ise, ızgara üzerinde pişmiş etler (muhtemelen biftek) görülüyor. Yazıların ikisi de "Boğazımızdan geçemeıyor" ifadesini kullanıyor. Fotoğrafta kullanılan ifade, 1915 yılında Çanakkale Boğazı'nın düşmana kapalı olmasını ve bugün (2023) ise, muhtemel günlük hayat problemlerinin de çözülemeyen zorluklar olarak, "Boğazımızdan geçemeıyor" şeklinde karşılaştırma yaparak, komik bir üslupla anlatıyor. "Boğazımızdan geçemeıyor" ifadesi, geçmişte deniz yoluyla geçmenin engellenmesine benzetilerek, güncel yaşam zorluklarını da anlatan bir mizah örneği. Yani, 1915'te Boğaz'ı geçmek mümkün değilken, bugün (2023) de bazı zorlukların aşılması yine mümkün olmayabiliyor; bu durum, yemek yemeye, dinlenmeye kıyaslanarak esprili bir şekilde işleniyor.

Fotoğrafta, "geceye z kuşağının bilmediği bir bilgi bırak" başlığıyla, 90'lı yıllarda yaşanan hayatla ilgili bir yazı yer alıyor. Yazıda, o dönemde elektrik faturalarının, eğitim sisteminin, iş imkanlarının, tüketici fiyatlarının, yaşam tarzının ve sosyal normların günümüzden farklı olduğu anlatılıyor. Yazının genel anlatımından anlaşıldığı kadarıyla, "90'lı yıllar"ın yaşanabilirlik ve özgürlük açısından daha kolay bir dönem olduğu, günümüzle kıyaslandığında "cennet" gibi göründüğü, ancak "modern" ve "medenî" şartlar açısından günümüzün gerisinde kaldığı esprili bir şekilde vurgulanıyor. Özetle, yazıda nostaljik bir bakış açısıyla, geçmişin bazı yönlerinin günümüzden daha iyi olduğu (veya daha özgür olduğu) fikri, ironik bir şekilde eleştiriliyor veya aksi bir mesaj taşıyor. "Bilmediği bir bilgi bırakmak" ifadesi, günümüz insanının geçmişe dair bazı hususları farkında olmaması veya takdir etmemesiyle ilgili ironik bir yorum olarak anlaşılıyor.

Resimde, 16 yaşında olan bir adamın ve 16 yaşında olan torununun fotoğrafları bulunmaktadır. Soldaki, eski zamanlarda çekilmiş, çerçeveli bir fotoğraf. Sağdaki ise günümüzde çekilmiş bir fotoğraf. Fotoğraflar, büyükbaba ve torununun yüzlerinin oldukça benzer olduğunu gösteriyor. Mizah, büyükbabanın gençliğindeki fotoğrafının, günümüzdeki torununun fotoğrafına olan benzerliğinde yatıyor. Bu durum, zaman geçse bile bazı özelliklerin ailede nasıl nesilden nesile aktarıldığını esprili bir şekilde gösteriyor. "Büyükbabam 16'da ben de 16'da" şeklindeki başlık, bu benzerliği vurgulamak için kullanılmış. Kısaca, genetik benzerliğin ve aile benzerliğinin esprili bir yansıması.

Resimde iki ayrı panel bulunmakta. Üst panelde, 2020 yılında esrar kullanan bir kişinin endişe krizi geçirdiğini, alt panelde ise 1520 yılında yaşayan insanların ayahuasca kullanarak bir çocuğu kurban etmeyi düşündüğünü gösteren karikatürler var. Mizah, farklı dönemlerdeki "stoner" (esrar kullanan) grupları ve bunların farklı psikolojik ve kültürel tepkilerinin, ya da davranışlarının karşılaştırılmasına dayanıyor. 2020'de esrar kullanan kişinin endişe içindeyken, 1520'deki karakterler daha vahşi ve ilkel bir yaklaşımla ayahuasca'yı kullanıyorlar. Bu, toplumsal ve kültürel değişimin, yani insan zihninin ve davranışının zaman içinde nasıl evrildiğini inceliyor, daha da önemlisi, kullanılan maddelerin potansiyel etkileri hakkında ironik bir yorum yapıyor. Mizah, bu iki farklı grubun davranışının abartılmış ve karikatürize edilmiş bir şekilde sunulması ve insanların kültürel ve psikolojik farklılıklarını vurgulamasıyla ortaya çıkıyor.

Fotoğrafta iki farklı sahne var. Üst kısımda, muhteşem bir Nordik manzara, muhtemelen Norveç, İsveç veya Danimarka'da bir yer. Bir kadın turist, muhteşem manzarayı fotoğraf çekiyor. Alt kısımda ise, Viking Çağı'ndan bir savaş sahnesi resmedilmiş. Köyler yanıyor, insanlar kılıç ve mızraklarla savaşıyor. Fotoğraf, bir mizah anlayışını yansıtıyor. "İskandinavya'yı ziyaret ettiğinizde" harika güzellik ve sakinlik, "İskandinavya sizi ziyaret ettiğinde" ise kaos ve savaş görülüyor. Bu, İskandinavya'nın imajının ve kültürel algısının zaman içindeki çeşitliliğiyle alay eden bir espri. İskandinav ülkelerinin sakin ve güzel bir algısı varken, eski Viking dönemi de şiddetli ve savaşçı bir geçmişe işaret ediyor. Resim, bu iki zıt imgenin çelişkisini komik bir şekilde sergiliyor.

Resimde, karikatür çizimleri ile oluşturulmuş bir meme görseli var. Üst kısımda, 23 yaşında olan anne ve babanın, çocukları için daha iyi fırsatlar arayarak başka bir ülkeye göç etme fikrini destekleyen bir konuşma balonuna sahip çizimleri var. Alttaki bölüm ise aynı yaştaki bireyin, "Bu hava fırınına her şeyi koyabilirsiniz" sözüne sahip bir yorumuyla, hayattaki pratik zorluklar veya hedeflerin az önemini ifade ediyor. Bu meme, anne ve babaların genellikle gençken "idealist" planlar yaparken, genç bireylerin ise bu planların hayattaki gerçeklerle uyumsuzluğunu vurgulamayı amaçlıyor. "Anne baba tarzı" idealizmin, gerçek hayatın zorlukları karşısında "çok idealist" veya "pratik olmayan" gelebileceğini eleştiriyor.