Fotoğrafta, sarı bir duvara yazılmış bir şiir görüyoruz. Şiiri şöyle okuyabiliriz: Biz sokaklarda oynayan Zillere basıp kaçan Sinekarabasının peşinden Koşan Komşunun eriğine dalan Gazoz kapağı biriktiren Dertsiz Son Çocuklardık... Bu şiir, çocukluğun eğlenceli ve masum zamanlarına gönderme yapıyor. Ancak, son satırdaki "Son Çocuklardık..." ifadesi, şiirin mizahını ortaya koyuyor. Çünkü şiirde anlatılan davranışlar, çocukların yaptığı ancak yetişkinlerin yapmaması gereken eylemler. Bu yüzden son satırda, artık "Çocuk olmadığımız" ve bu davranışları artık yapamayacağımız anlamına geliyor. Başka bir deyişle, şiir çocukluk günlerini özlemle anlatan yetişkin bir kişinin bakış açısından yazılmış ve bu nostaljiyi mizahla harmanlayarak okuyucuda gülümseme yaratıyor.