Resimde, Atina Akropolü'nün 1670, 1860 ve 2021 yıllarındaki farklı hallerini gösteren üç ayrı fotoğraf yer almaktadır. Üstteki çizim, Akropol'ün 1670'teki halini, ortadaki ise 1860'lardaki halini, alttaki ise günümüzdeki 2021 halini sergiler. Resim, Akropol'ün yüzyıllar boyunca geçirdiği dönüşümü, mimarlık ve çevresel değişiklikleri vurgulamak için kullanılmış. Görüntüler arasındaki farklar, şehrin ve yapılarının yüzyıllar içindeki değişimini, zaman içindeki gelişmeleri ve yıkımı, yenilenmeyi, ve restorasyonu sergiliyor. Bir mizah unsuru yok, yalnızca tarihsel bir karşılaştırma.

Resimde, Lübnan'daki Sur şehrinin 750 M.Ö. ve 2024 yılındaki hallerinin karşılaştırmalı görüntüsü yer alıyor. Üstteki resim, antik Sur şehrinin, duvarlarla çevrili, oldukça küçük ve kıyı şeridiyle sınırlı bir şehir olarak gösteriliyor. Alttaki resim ise, 2024 yılındaki Sur şehrinin çok daha geniş, gelişmiş ve kıyıdan iç kesimlere doğru yayılmış bir şehir olduğunu gösteriyor. Fotoğraf, medeniyetlerin zamanla nasıl değiştiğini ve geliştiğini, şehirlerin büyüme ve değişime uğradığını gösteren bir karşılaştırma sunuyor. Bu durum, insanların ve şehirlerin zaman içerisinde büyümesini ve gelişmesini vurgulamaktadır. Fark, şehirlerin modernleşmesini ve genişlemesini, tarihin, değişimin ve ilerlemenin bir göstergesi olarak yorumlamayı sağlar. Ayrıca, antik şehirlerin izlerini modern şehirlerin arasında görmek de şaşırtıcı bir karşılaştırma sunmaktadır. Bu nedenle, fotoğraftaki espri, geçmişin bugünle olan çarpıcı farkını, değişimin ve ilerlemenin bir sembolü olarak göstermektedir. Resimde, Lübnan'daki Sur şehrinin (Tyre) geçmişi ve günümüzü gösteren iki fotoğraf yer alıyor. Yukarıdaki fotoğraf, şehirdeki antik kalıntıların muhteşem bir görünümünü sunarken, alttaki fotoğraf ise 2024 yılında şehir manzarasını sergilemekte. Fotoğrafın altındaki metin, şehri "Eski Fenike şehirlerinden biri, UNESCO Dünya Mirası ve İncil'de adı geçen" olarak tanımlıyor. Ayrıca, Hz. İsa'nın burada bir iyileştirme mucizesi gerçekleştirmesi ve Zeus'un Avrupa'yı buradan taşıdığına dair bir efsanesiyle ilişkilendirilmesi vurgulanıyor. "4.000 yıldan daha eski bir geçmişe sahip" olmasının da vurgulandığı görülüyor. Sonuç olarak, gönderinin ironik/mizahi unsuru; antik güzelliğin modern dünyanın gelişmesiyle nasıl birleştirildiğini, zamanın akışını ve insanların eski mimari ve tarih ile hala bağ kurduklarını göstermeye çalışıyor. Antik çağların büyüleyici cazibesi ile 21. yüzyılın modern manzarasının karşılaştırıldığı bir karşılaştırma yapılıyor. Dolayısıyla, gönderi aynı zamanda şehre ve tarihe olan hayranlığı da yansıtıyor.

Fotoğrafta, açık bir bira kutusu üzerinde çok sayıda karınca bulunmaktadır. Kutunun üzerindeki karıncalar, "İbrahim'in ateşine su taşıyan karıncalardan Ramazan'da ulu orta bira içen karıncalara... Ne günlere kaldık, çok yazık" yazısının altındaki mesajla ilgili bir espri oluşturmaktadır. Espri, Ramazan ayında insanların oruç tutması geleneği ile, oruç tutmayanların veya oruç tutarken zorlananların yaptığı davranışlara ironik bir yaklaşım sunmaktadır. Bira kutusu üzerindeki karıncalar, Ramazan ayında oruç tutmayanlar veya uygunsuz davranışlarda bulunanlar için bir metafordur. "Ne günlere kaldık" ifadesi, durumun ne kadar kötü ve tuhaf olduğunu vurgulamaktadır. Yazının sonundaki "çok yazık", durumun üzücü ve talihsiz olduğunu gösteren bir duygu eklemektedir.

Resimde Galata Kulesi'nin farklı dönemlerdeki hallerini gösteren çizimler ve fotoğraflar yer alıyor. Yukarıda, kuleye ait çeşitli zaman dilimlerini (I. Devre, II. Devre, vs.) gösteren çizimsel tasvirler var. Alt kısımda ise, aynı dönemlere ait, muhtemelen tarihi fotoğraflar ya da eski gravürler bulunuyor. Alttaki resimler, zamanla Galata Kulesi'nin nasıl değiştiğini görsel olarak sergiliyor. Resimlerin altındaki metin ise, Galata Kulesi'nin tarihi evrimini tarihsel dönemlere göre özetliyor ve hangi yıllarda hangi yapılarının var olduğunu veya değiştiğini açıklıyor. Resimdeki mizah, "Galata Kulesi'nin tarih sürecine bakış" ile resimlerin zamanla nasıl değiştiğini gösteren görsellerin bir araya getirilmesinden kaynaklanıyor. Resimlerin zamanın akışını, kuleye yapılan değişiklikleri, mimari gelişimleri ve eski zamanların atmosferini yansıtması mizah unsurunu yaratıyor. Dolayısıyla, mizah, "Galata Kulesi, bu zamana kadar çok şey gördü" veya "Zamana karşı dayanan yapı" gibi bir anlamı vurgulamak için görsel olarak sunuluyor.

Fotoğrafta 1979 yılında, muhtemelen İran'da, plajda kadınların bikinilerle güneşlenirken ve müzik aletleri çalarken çekilmiş bir fotoğraf var. Fotoğrafın altındaki yorumlar, İran'daki İslam Devrimi'nin kadınların giyim tarzı ve özgürlükleri üzerindeki etkisini ele alıyor. "İsa Buhari KILIÇ" isimli kullanıcı, eskiden kadınların daha özgür ve açık giyimli olduğunu, Devrim sonrası ise giyim tarzlarının değiştiğini, kısıtlandığını ve bu durumun üzücü olduğunu belirtiyor. Bu durum, toplumsal normlarda ve geleneklerde olan büyük bir değişikliği ve kaybı temsil ediyor. "Lona" isimli kullanıcı ise plajla ilgili bir yanıt vererek konuya farklı bir açıdan bakıyor. Özetle, espri; 1979 öncesindeki İran'daki sosyal özgürlüğün, devrimle birlikte nasıl kısıtlandığına ve bu değişimin getirdiği kayıplara odaklanıyor. Fotoğraf, bu sosyal değişimin bir simgesi olarak kullanılıyor.

Fotoğrafta, 120 yılından Londra'nın (Roma İmparatorluğu dönemi) ve 2023'teki Londra'nın havadan görünüşleri karşılaştırılıyor. Üstteki 120 yılındaki Londra, daha küçük, surlarla çevrili bir yerleşim alanı olarak tasvir ediliyor. Alttaki 2023 yılındaki Londra ise, büyük, modern bir metropol olarak gösteriliyor. Bu görsel, şehirlerin ve medeniyetlerin zamanla nasıl değiştiğini, büyüdüğünü ve geliştiğini vurgulamak için kullanılan bir mizah türü. Eski Londra'nın sınırlı, küçük yerleşim yerleşim tarzıyla günümüz Londra'sının büyüklüğü ve gelişmişliği arasındaki fark, komik bir karşılaştırma yaparak; tarih boyunca insan topluluklarının nasıl evrim geçirdiğini ironik bir şekilde gösteriyor.

Bu fotoğraf, 600. yılda Avrupa'nın çeşitli bölgelerinde konuşulan dilleri gösteren bir haritayı içeriyor. Haritada, o dönemde Avrupa'da konuşulan dil aileleri ve bunların coğrafi dağılımları renkli bölgelerle işaretlenmiş. Örneğin, "Slavic", "Old Norse", "Celtic" gibi farklı dil gruplarının isimleri haritanın üzerinde yer alıyor. Haritanın altındaki metin, haritanın tam doğruluğunun %100 olmadığını, tahminlere dayandığını belirtiyor. Bu, haritanın sadece bir tahmin olduğu ve kesin bilgilerden uzaklaştığını vurgulayan bir mizah örneğidir. Dolayısıyla, harita, o dönemdeki dil yapısını ve dağılımını genel olarak gösteren bir görselleştirmeden öteye geçmiyor. Bir nevi, tarihin ve dilbilimin karmaşıklığını, tam doğru bilgiler yerine tahmin ve kestirimlere dayalı bir yaklaşımla ele aldığı bir "mizahi" sunum.

Fotoğrafta, Mısır'daki Giza piramitlerinin iki farklı zaman diliminde (M.Ö. 2400 ve 2023) görünüşünü gösteren bir karşılaştırma var. Üstteki görüntü, piramitlerin çevresinde daha az yapılaşma ve bir kanalın bulunduğu, daha az yoğun bir yerleşim gösteriyor. Alttaki görüntü ise, piramitlerin bulunduğu alanda şehri saran yoğun bir modern yapılaşma gösteriyor. Bu, insan yapımı çevrenin ve şehirleşmenin zamanla nasıl değiştiğini ve hatta tarihi yapıların modern dünyanın bir parçası haline geldiğini vurgulayan bir ironi/zıtlık örneği. Eski görkemli yapılara modern kentsel dokunun örtülmesiyle, zamanın nasıl ilerlediğini ve insanlığın nasıl dönüştüğünü bir şekilde mizahlaştıran bir gönderme.

Fotoğrafta, Irak'taki Ur şehrinin iki farklı dönemini gösteren, muhtemelen bir tarih dersi veya benzeri bir kaynak parçası görülüyor. Üstteki resim, MÖ 2100'deki Ur şehrinin, geniş ve kalabalık bir şehir manzarasıyla, kalın surlarla çevrili, düzenli yapılmış bir kentsel görünümü. Alttaki resim ise 2023 yılındaki aynı şehrin, çölleşmiş ve oldukça boş bir arazide, eski yapıların izlerinin halen görülebildiği ama şehirleşmenin neredeyse yok olduğu bir görünüm. Farklı zamanlardaki şehir imajı arasında ironik bir zıtlık var. Eski şehir, ihtişam ve gelişmişlik izlenimi verirken, modern dönemdeki şehir, zamanın ve doğanın tahribatına maruz kaldığını gösteriyor. Bu karşılaştırma, şehirlerin zaman içindeki değişkenliğine ve tarihin kaybolan ihtişamına dair bir şaka veya bir eleştiri içerebilir. Özetle zamanın ve değişen şartların izleri, kültürel mirasın ne denli hassas ve savunmasız olduğunu vurguluyor.

Fotoğrafta, İsa'nın doğum yeri olarak bilinen Betlehem şehrinin 1200 yıl öncesine ve 2024 yılına ait iki farklı görünümü görülüyor. Üst kısımda, 1200 yıl önce Betlehem'in, bugün olduğundan çok daha küçük ve daha az gelişmiş bir yerleşim merkezi olarak canlandırıldığı görülüyor. Bir su kemerinin ve çevresindeki tarım arazilerinin olduğu, daha doğal bir ortam var. Alt kısımda ise 2024 yılına ait Betlehem şehri, çok daha büyük ve yoğun bir yapılaşma gösteriyor. Modern binalar, yollar ve şehrin daha yoğun bir nüfus merkezine dönüştüğü anlaşılıyor. Fotoğrafın ironisi, Betlehem'in bugün 1200 yıl öncekinden çok daha fazla büyümesine ve gelişmesine karşın, bölgenin yaşadığı çatışmalar ve siyasi tartışmalar nedeniyle bu gelişmenin hala huzursuzluk kaynağı olarak kalmasıdır. Böylelikle, geçmişin sakin görünüşüyle bugünün karmaşıklığı arasında bir karşılaştırma yapılıyor ve bununla ilgili bir yorum yapılıyor. Fotoğraf, Betlehem'in tarihini ve gelişimiyle ilgili bir fıkrayı veya ironik yorumu yansıtıyor.

Resimde, 70 M.Ö. tarihli Ai Khanoum şehrinin bir illüstrasyonu ve günümüzdeki aynı bölgenin fotoğrafı karşılaştırılıyor. Üstteki resim, o dönemde gelişmiş ve kalabalık bir şehir olan Ai Khanoum'un, nehir kıyısında, geniş bir alana yayılmış mimari yapılarla betimlendiği görülüyor. Alttaki resim ise, aynı bölgedeki Ai Khanoum'un 2024 yılındaki halini gösteriyor. Burada şehir tamamen kaybolmuş, yerine çöl ve dağlık bir alan yerleşmiş. Fotoğraftaki mizah, zamanın, medeniyetlerin ve uygarlıkların geçici olduğunu, hatta yok olabileceğini vurguluyor. Ai Khanoum'un geçmiş ihtişamı ile günümüzdeki halinin arasında bir kıyaslama yaparak insan yapımı yapılarla çevre arasında nasıl bir değişim yaşandığını gösteriyor.

Resimde 1820 yılında çeşitli Avrupa devletlerinin ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ordularının büyüklükleri görülüyor. Grafikte her ülkenin bayrağı ve karşısındaki sayı o ülkenin ordusunun büyüklüğünü temsil ediyor. En büyük orduya sahip ülke Rusya İmparatorluğu, yaklaşık 646.040 kişilik bir orduya sahip. Resmin altındaki metin ve görsellerin kombini, ordu büyüklüğüyle ilgili bir mizah içeriyor. Ordu büyüklükleri, ülkenin gücü, nüfusu ve siyasi yapısıyla bağlantılı olabilir. Bu büyük orduların, o dönemin siyasi ve askeri ortamını yansıtan bir göstergesi olduğunu düşünebiliriz. Resimde askeri kişilerin yanında "Ordu Boyutu 1820" yazısı, grafikteki verilerin hangi yıla ait olduğunu vurgulamaktadır. Mizah, grafikte görsel olarak temsil edilen devasa ordu büyüklükleriyle olası bir gülünçlük veya önemsizliğin ifade edilmesinden kaynaklanabilir. Bu, bir anlamda, o dönem için dev orduların günümüz perspektifimizden bakıldığında abartılı olduğunu gösteriyor olabilir.

Görselde, 1900 yılındaki ve 2022 yılındaki aynı yerin fotoğrafları karşılaştırılıyor. Yukarıdaki gri tonlu fotoğrafta, büyük bir tepecik/yığın görülüyor. Alttaki fotoğrafta ise, aynı yerde, taştan yapılmış, muhtemelen antik bir piramit olan büyük bir yapı görülüyor. Fotoğraf, insanların ve çevrenin zamanla nasıl değiştiğini vurgulamak için, doğal bir görünümden, turist dolu modern bir manzaraya geçişi gösteriyor. Şakası, 1900'de bir tepenin, 2022'de ise ziyaret edilen, turistlerle dolu bir tarihi yapıya dönüşmüş olmasını göstermekle ilgili. Bu, çevrenin, insanların etkisinin zamanla nasıl değişebileceği konusunda bir yorum olarak görülebilir. Bir nevi, insan etkinliğinin doğaya, kültürel miras eserlere ve benzer yerlere yaptığı etki üzerine bir yorumdur.

Fotoğrafta iki farklı panelden oluşan bir meme görülüyor. Sol panelde, 300 yıl önceki bir köpeğin, yani bir kurt benzeri canlının güçlü ve korkutucu bir şekilde tasvir edildiği görülüyor. Alttaki metinde ise "Bütün kurtları yendim ve evimden yiyecek çalmak isteyen bir tilkinin ciğerini yedim" ifadesi yer alıyor. Bu ifade, o dönemde köpeklerin/kurtların avcı ve güçlü varlıklar olduğunu, kendilerini savunmak ve ihtiyaçlarını karşılamak için mücadele ettiklerini ima ediyor. Sağ panelde ise günümüz köpeklerinden birinin, yüz ifadesi ve duruşu ile tembel, umursamaz ve hatta biraz da şikayetçi bir tavır sergilediği görülüyor. Alttaki metin ise "Yemeğimi değiştirdiğin için ishal oldum" ifadesini içeriyor. Bu ifade, günümüz köpeklerinin beslenme alışkanlıklarının ve yaşam biçimlerinin geçmişe kıyasla daha rahat ve kolay olduğunu, ayrıca modern köpeklerin insanlardan yiyecek almak için mücadele etmek yerine, yemeğin değişmesi durumunda rahatsızlanabileceklerini gösteriyor. Sonuç olarak, meme, geçmişle günümüz arasında bir karşılaştırma yaparak, insanların ve hayvanların yaşam tarzlarının ve ihtiyaçlarının zaman içinde nasıl değiştiğini mizah yoluyla ele alıyor. "Güçlü ve acımasız" olan eski köpeklerin modern, "tembel ve şikayetçi" köpeklerle karşılaştırılması, toplumdaki, özellikle de beslenme ve yaşam alışkanlıklarındaki değişiklikleri ironik bir şekilde yansıtıyor.

Resimde, iki ayrı panelde, aynı köpek figürü (muhtemelen Doge meme formatında) kullanılmış iki farklı meme görseli var. Soldaki panelde, kaslı ve ciddi bir ifadeyle, bir kasa makinesini tutan köpek 20 yıl önceki bir durumu temsil ediyor. Sağdaki panelde ise, fes takmış, daha düşük ve umutsuz bir ifadeyle oturan köpek, günümüzdeki ekonomik sıkıntıları ve hatta belki de bir isyanı temsil ediyor. Metinler, bu meme formatındaki durumun gönderdiği mesajı açıklıyor. Sol tarafta, "Ekonomi kötü olduğu için bu yazar kasayı başbakana atacağım" yazısı, bir isyan veya öfke ifadesi. Sağ tarafta ise "Ekonomi nasıl kötü, telefonu çıkra" yazısı, ekonomik sıkıntıların ve muhtemel çözümsüzlüğün vurgulanması. Özetle, meme, 20 yıl öncesinin daha güçlü ve üretken bir ekonomi beklentisini, günümüzün ekonomik sıkıntılarının getirdiği umutsuzluğa karşıtlıkla gösteriyor. Komiklik, bu karşıtlığın abartılı ve esprili şekilde sunulmasından kaynaklanıyor.

Resimde İstanbul'daki Ayasofya'nın iki farklı zaman dilimindeki halini gösteren bir karşılaştırma var. Üst kısımda 575 yılına ait, muhtemelen dijital olarak eski haline getirilen bir görüntü, daha sonraki 2024 tarihli güncel bir görüntüyle yan yana yerleştirilmiş. Görünüşe göre, Ayasofya'nın tarihi boyunca yaşadığı farklı kullanımlar (ilk olarak kilise, sonra cami, şimdi müze) ve mimari değişiklikler vurgulanıyor. Farklı zamanlarda aynı tarihi yapının farklı görünümünü sergileyerek, zamanın ve değişimi vurgulamak için esprili bir karşılaştırma yapılıyor. Bu, Ayasofya'nın tarihsel ve kültürel önemini hatırlatırken, aynı zamanda yapının zamana meydan okuması ve değişimini yorumluyor.

Fotoğrafta, çeşitli Olimpiyat Oyunları'nın logoları ve o oyunların yapıldığı stadyumların havadan çekilmiş görüntülerine yer verilmiş. Her bir logo, ilgili Olimpiyat Oyunlarının yılını ve şehrini gösteriyor. (Roma, Melbourne, Helsinki, Londra) Şaka, farklı Olimpiyat Oyunları'nın tarihleri ve yerleri arasındaki ilişkiyle ilgili. Görseller, tarihi Olimpiyat Oyunları'nın izini sürüyor.

Fotoğrafta, Brezilya'nın Rio de Janeiro şehrindeki bir dağın 1986 ve 2019 yılları arasında nasıl değiştiğini gösteren iki hava fotoğrafı yer alıyor. Üst kısımda, 1986'da dağın oldukça çıplak ve ağaçsız olduğu görülüyor. Alt kısımda ise, 2019'da dağın çok daha fazla ağaçlık ve yoğun nüfuslu bir çevreye sahip olduğu, yani çok fazla ev ve bina inşa edildiği görülüyor. Fotoğraf, şehirleşmenin ve insan faaliyetlerinin çevreye olan etkisini, orman alanlarının kaybını ve yerleşmelerin genişlemesini vurgulamak için kullanılıyor. Dolayısıyla mizah, hızlı şehirleşme ve kentsel gelişimin doğanın tahribatına yol açtığı gerçeğinde saklı.

Resimde, 1548 yılında giyilen kıyafetler ve 1948 yılında giyilen kıyafetler karşılaştırılıyor. Solda, dönemin zengin ve karmaşık erkek giyiminin bir örneği olan, kabarık giysilerle, büyük şapkalı bir figür görülüyor. Sağda ise, daha sade ve modern bir tarz olan 1940'ların erkek giyimine sahip bir kişi yer alıyor. Mizah, erkek giyiminin zaman içinde nasıl evrildiğini, 1548'deki karmaşık ve süslemeli kıyafetlerden, 1948'deki daha sade ve pratik tasarımlara geçişin ironik ve eğlenceli bir şekilde gösterilmesiyle oluşturuluyor. "Men, what the hell happened?" sorusu, bu dönüşümün neden olduğunu sorgulamakta ve giyim tarzındaki bu keskin değişime karşı bir şaşkınlık duygusu yaratmaktadır. Özetle, giyim tarzlarındaki aşırı değişikliğe ve farklı zamanlarda insanların farklı tarzları tercih etmesine bir gönderme yapıyor.

Resimde, 1548 yılında ve 1948 yılında erkek giyim tarzlarının karşılaştırıldığı bir meme görseli bulunuyor. Soldaki resim, 1548 yılında giyilmiş zengin ve detaylı bir kıyafet tasvir ederken, sağdaki 1948 yılına ait, daha sade ve modern bir erkek kıyafeti sergiliyor. Mizah, erkek giyiminin yüzyıllar içinde nasıl değiştiğine ve bu değişimi ironik bir şekilde vurgulamaktadır. 1548'deki karmaşık ve gösterişli kıyafetlerle, 1948'deki daha basit ve işlevsel kıyafetler arasındaki fark, "erkekler, ne oldu?" sorusuyla ifade ediliyor. Dolayısıyla espri, giyim tarzlarındaki dönüşümün bir alaycı ve ironik bir şekilde ele alınmasıdır.