Resimde Avatar: The Last Airbender dizisinden Zuko karakteri, bir tür lütle (örneğin bağlama benzeri bir müzik aleti) çalıyor. Zuko'nun yüzünde yanık izleri var ve stili, diziye özgü olarak çizilmiş. Şaka, Zuko'nun klasik bir müzik aletiyle, geleneksel bir şekilde çalıyor olmasına dayanıyor. Avatar dizisinde ateş ustası olarak güçlü bir karakter olan Zuko'nun böyle bir enstrümanla uğraşması, beklenmedik ve dolayısıyla komik bir durum yaratıyor. Beklenmedik bir aktiviteyi, beklenmedik bir karaktere uygulayarak şaka yapılıyor. Zuko'nun genellikle öfkeli ve savaşçı görüntüsüyle, bu sakin, müzikle iç içe olan duruşu, ironi ve kontrast yoluyla mizah yaratıyor. Resimde, hafif mint yeşili renkte kıyafetler giyen, topuz yapmış, bir saz çalan genç bir erkek figürü görülüyor. Sazı, klasik bir ortaçağ/doğu tarzı ud veya benzeri bir enstrüman. Çevrede, hafif pastel tonlarda, bir iç mekan dekoru ve diğer insanlar var. Görüntünün tarzından yola çıkarak, çizgi film veya animasyon dizisine ait bir sahne olduğu anlaşılıyor. Bir espri yok, sadece karakterin bir saz çalarken resmedilmiş bir sahnesi var. Resimde Avatar: The Last Airbender dizisinden Katara karakteri görülüyor. Soğuk bir ortamda, üzgün ve düşünceli bir ifadeyle duruyor. Saçları beyaz, kıyafetleri morumsu bir tonda ve karakteristik Avatar aksesuarlarını taşıyor. Resmin altında bulunan "GULDUм.NET" ise, muhtemelen bir internet sitesi ismi. Joke, yani espri, bu resmin popüler bir internet ortamında paylaşılmış ve resmin duygusal ifadesi ve site adının komik bir şekilde alakasızlığı üzerinden kuruluyor. Bir tür "ilginç buluşma" veya "ilginç bir şekilde karşılaşılan" gibi bir espri. Katara'nın üzgün ifadesi ve sitenin "GULDUм" adının eğlenceli bir şekilde ona hiç uymaması, espriyi oluşturuyor.

Resimde, Özgürlük Heykeli'nin güzel bir görüntüsü ve altında, Jesse Kelly adlı bir kişinin Twitter paylaşımı yer alıyor. Paylaşımda, Avrupa sanat ve mimarisinin Amerika'ninkini geride bıraktığı yönündeki iddialara karşılık, Amerika'nın sanat ve mimarisinin üstünlüğünü vurguluyor. Tweet'in altındaki ek bilgi ise, Özgürlük Heykeli'nin Fransızlar tarafından Amerika'ya bir hediye olarak nasıl tasarlandığını ve yapım hikayesini anlatıyor. Dolayısıyla şaka, Amerika'nın Avrupa'nınkine göre daha iyi olduğunu iddia etmek ve ardından bunun tarihi bir gerçekle (Fransızların bir hediye olarak heykeli yapması) desteklendiğini göstermekten oluşuyor. Tweet'in mesajı, Avrupa'yı taklit etmek yerine, kendi değerlerini ön plana çıkarma fikrini savunuyor.

Resimde, Twitter'da bir paylaşım görülüyor. Özer Tezli isimli kullanıcının paylaşımı, "Göt lalesi" ifadesiyle başlıyor. Bu, "pislik" anlamına gelen, kaba ve çirkin bir ifade. Paylaşımda, "çok iyi küfürdü, unutuldu" diyor. Bu, aslında kötü sözün, zamanla olumsuzluğunu kaybettiğini ve hatta güzel, şairane bir ifadeye dönüşebileceğini ima ediyor. Ardından "Cinsiyetsiz, imgesel, lirik ve absürd, çarpıcı" ifadeleriyle, "göt lalesi" kavramının beklenmedik bir şekilde şiirsel bir nitelik kazandığı vurgulanıyor. "Götte bir lale açmış ve o lale sensin" cümlesi ise bu metaforu daha da güçlendiriyor. Son olarak, "Gerçekten şiirsel" şeklinde paylaşımına bir son nokta koyuyor. Özetle, espri, kaba bir ifade olan "göt lalesi"ni beklenmedik bir şekilde şiirsel ve anlamlı bir ifadeye dönüştürmekle oluşturuluyor. "Gerçekten şiirsel" ifadesiyle ise ironi ve abartı kullanılarak efekt artırılıyor.

Fotoğrafta, Salvador Dalí'nin 1947 yılında, Venedik'te, suyun üzerinde yüzerek resim yaparken çekilmiş bir fotoğrafı görünüyor. Dalí, resim yapmak için bir iskele üzerinde resim tahtasını hazırlamış ve resim yapmaktadır. Fotoğraftaki mizah, ünlü sürrealist ressam Dalí'nin oldukça sıra dışı ve absürt bir şekilde, suyun üzerinde resim yapmasına dayalı. Dalí'nin yaratıcılığının ve farklı bakış açısının vurgulanması, fotoğrafın mizah unsuru. "Önce Dalí sonra resim çizi" şeklinde ifade edilen kısım ise, Dalí'nin bu sıra dışı yöntemini vurgulamaya çalışıyor. Özetle, Dalí'nin tuhaf ve yaratıcı doğasının "resim çizerken bile farklı" bir yaklaşım sergilediği fikriyle espri yapılıyor.

Resimde, bir Twitter gönderisi görülüyor. Gönderinin sahibi "oya" kullanıcı adı ile tanımlanmış ve gönderide bir edebiyat hocasına yönelik bir ifade yer alıyor. "Fuzuli: yarranı yalarım ha" kısmı, Fuzuli adlı şairin bir şiirinden veya eserinden alıntılanmış bir cümle. Bu cümle, şairin aşk acısını veya bir duygu durumunu ifade ediyor olabilir. "edebiyat hocam: burda da allah aşkından bahsediyor" kısmı ise, hocanın bu durum hakkında konuştuğunu ve bunun Allah aşkına bağlı bir durum olduğunu ima ediyor. Genellikle, gönderi bir şairin aşkına dair sözleriyle, hocanın konuya bu şekilde yaklaşmasını ilişkilendiren, hafif ironik bir mizah içeren bir ifade. Bu tarz ironik ve biraz da nostaljik bir gönderi. Joke, şairin duygularının edebiyat hocası tarafından dini bir bağlamda yorumlanmasının tuhaflığına odaklanıyor.

Fotoğrafta, farklı dönemlere ve muhtemelen farklı müzik türlerine ait, Türk sanatçıların portreleri yer alıyor. Görünen isimlerden bazılarının, müzik kariyerleri boyunca farklı dönemlerdeki ve farklı stildeki görünümlerini yansıttığı anlaşılabiliyor. Altta, "Hermèsbet" yazısı ve bir internet adresiyle, fotoğrafa potansiyel olarak bir reklam niteliği de kazandırılmış. Fotoğraftaki mizah, olasılıkla Türk halkının ve özellikle müzikseverlerin farklı kuşakları ve müzik tarzlarını hatırlatan, sanatçıların farklı kıyafet ve duruşlarla gösterilmesinden kaynaklanıyor. "Hermèsbet" logosunun bu isimlerle bağlantısı veya bağlantısızlığı, dikkat çeken bir ironi oluşturuyor. Dolayısıyla, fotoğrafın mizahı, farklı dönemler ve tarzlar arasında bir bağlantı kurmaya ve belki de bir nostalji yaratmaya dayanıyor.

Resimde, Sümela Manastırı'nın kar altında, beyaza bürünmüş hali görülüyor. Manastır, dik kayalık bir yamaçta yer alıyor ve etrafı karla kaplı. Fotoğraf, muhteşem bir kış manzarası sunuyor. Tweet'te kullanılan ifade, "böylesine inanılmaz bi atmosferde çekilecek film sümelanın şifresi temel miydi cidden aq" manzaraya hayranlık duyarak, aynı zamanda biraz da ironik bir şekilde, Sümela Manastırı'nın bu kadar muhteşem bir kış manzarasına sahip olmasının, belki de bir film çekmek için mükemmel bir ortam olacağını ima ediyor. "Şifresi temel miydi cidden?" ifadesi, manzaranın gerçekten çok etkileyici olduğunu, filmin de harika olacağını, ancak bu güzelliğin "temel" ya da önemsiz bir şey olmadığını vurgularak hafif bir şaşkınlık ve ironi içeriyor. Kısacası, görsel güzelliğin bir film çekme potansiyelini ve muhtemelen bu manzaranın değerini vurgulamak için kullanılan ironik bir espri.

Resimde, klasik bir sanat eserinden (muhtemelen bir melek figürü) alıntı yapılmış bir meme görseli var. Meleğin ağlayan ve üzgün bir ifadeyle, kollarını üstüne kapatmış bir hali var. Resmin alt kısmında ise Türkçe bir yazı mevcut: "beni her yer paylaşan kültürlü gibi gözükönz - düşmüş melek". Bu, "düşmüş melek" ifadesinin ironik kullanımıyla kurulan bir espridir. "Her yer paylaşan kültürlü gibi gözükmek" ifadesi, söz konusu kişinin, aslında sahip olmadığı bir kültür ve bilgi düzeyine sahipmış gibi davranma çabasını vurgular. Düşmüş melek ise, yüce bir varlıktan, yere düşmüş, üzgün ve belki de sahte bir kimlik altında gizlenen bir varlığa dönüşmüş bir durum sembolize eder. Dolayısıyla, espri, sahte kültür ve bilgiye sahipmiş gibi davranan, gerçekte ise bu konuda eksik olan ve üzgün/düşmüş bir insanın durumuna göndermede bulunuyor.

Resimde, Buda heykeli ve etrafında meditasyon yapan rahipler tasvir ediliyor. Manzara, sakin bir kırsal bölgeyi gösteriyor. Altta, "Rahip: Buda, bizi insan yapan nedir?" ve "Buda: Trafik ışıklarıyla tüm resimleri seçmek" şeklinde bir diyalog var. Bu, insan olmanın temel özelliklerini esprili bir şekilde trafik ışıklarıyla seçme eylemiyle ilişkilendiren bir internet memesi. Trafik ışıkları, günlük hayatımızda otomatik ve çoğunlukla bilinçsizce yaptığımız seçimleri temsil ederek, insan davranışlarının karmaşıklığına gönderme yapıyor. Dolayısıyla şaka, "insan olmanın" karmaşıklığını basit bir günlük eylemle, yani trafik ışıklarıyla seçmekle ilişkilendiriyor.

Resimde, bir Buda heykeli ve etrafında diz çökmüş rahipler tasvir ediliyor. Arka planda ise, ağaçlar ve bir manzara görünüyor. Resmin altındaki yazı, bir rahibin Budaya "insanı insan yapan nedir?" diye sorması ve Buda'nın "trafik ışıklarıyla tüm fotoğrafları seçmek" cevabını vermesiyle ilgili bir espri içeriyor. Espri, trafik ışıklarıyla tüm fotoğrafları seçmenin, aslında insan davranışı için anlamlı bir şey olmadığını, belki de belirsiz veya karmaşık bir davranış olduğunu ima ediyor. İnsan doğası ile ilgili yüzeysel ve anlamsız davranışları eleştirel bir şekilde konu alıyor. Bu anlamda, insani davranışların derinliğini ve karmaşıklığını vurguluyor.

Resimde, Buda heykeli ve etrafında meditasyon yapan rahipler tasvir edilmiş. Alt kısımda "Rahip: Buda, bizi insan yapan nedir?" ve üstte "Buda: Trafik ışıklarıyla tüm resimleri seçmek." yazıyor. Bu bir internet mizahı. Trafik ışıklarıyla tüm resimleri seçmek, bir insanın olağanüstü bir becerisi değil, basit ve kolay bir şey. Buda'nın cevabı, insan olmanın özünü vurgulamaya çalışarak, insan eylemlerinin bazen basit ve mantıksız olabileceğini, değerli olanın ise daha derin bir anlam taşıyabileceğini anlatıyor. Bu, zihnin boşluğa odaklanmasının veya öznel seçimlerin önemsizliğinin bir mizah örneği. Yani, "insan olmak" ile ilgili klişe bir cevap yerine, sıradan ve önemsiz bir eylemle dalga geçiliyor.

Resimde, ortada oturan Buda heykeli ve etrafında meditasyon yapan rahipler tasvir edilmiş. Görüntünün arka planında, doğa manzarası var. Alt kısımda, "@artmemescentral" ve "GULDUM.NET" etiketleri mevcut. Metin, Buda'nın rahiplerine "insan olmayı ne tanımlar?" sorusuna verdiği ilginç ve ironik cevabı yansıtıyor. "Trafik ışıklarıyla tüm resimleri seçmek" cevabı, insanların ne kadar günlük ve basit şeylere odaklandığına, insanın özünün karmaşıklığını kavrayamadığına bir gönderme yapıyor. Trafik ışıklarıyla ilgili basit bir eylemin, gerçek insani düşünce ve özlemin yerini aldığı komik bir benzetmedir. Görüntü, insan doğasının karmaşıklığını ve zaman zaman önemsiz şeylerle nasıl meşgul olduğumuzu esprili bir şekilde ele alıyor.

Resimde bir seramik atölyesinde, ham seramikten yapılmış, ilginç bir şekle sahip, muhtemelen bir saksı veya vazo olan bir objenin üzerinde çalışıldığı görülüyor. Objenin yüzeyi, pullu bir sürüngene benzeyecek şekilde işlenmiş, kabaca dokulu. Çalışma alanında, seramik aletler, ham seramikler, mavi bir araç kutusu ve diğer seramik objeler bulunuyor. Fotoğrafın altında yatan potansiyel bir espri, objenin tuhaf, belki de biraz "garip" şekliyle ilgili olabilir. Seramik sanatının, belirli bir amaç veya estetik izlenimi takip etmek yerine, yaratıcının özgürce farklı formlar ve şekiller oluşturmasına imkan sağlayan bir alan olduğu düşünülürse, bu espri, beklenmedik şekil ve dokulara odaklanan bir yaklaşımı ele alıyor olabilir. Esasen, "garip" veya "tuhaf" olanın da sanatın bir parçası olabileceği mesajı veriliyor olabilir.

Resimde, açık hava'da, çiçekli bir çimenlik alanın üzerinde, kırmızı şemsiye altında oturan iki kadın tasvir edilmiş. Kadınlardan biri, "Ne yıl bu?" diye soran, bir baloncukla ifade ediliyor. Diğer kadın ise "Kızım, Ocak ayı" diye yanıtlıyor. Bu, yaz aylarının ortasında, kış aylarının olduğunu ima eden bir espri. "Ne yıl bu?" sorusu, görünüşe göre uygun olmayan hava koşullarına olan şaşkınlığı ifade ediyor. "Kızım, Ocak ayı" cevabı, kışın yaz mevsiminde olması gerektiğinin bir paradoksu. Görseldeki ifade, klasik bir görüntüden oluşturulan bir göndermeye dayalı bir espri.

Resimde, 19. yüzyıl tarzında çizilmiş, açık havada dinlenen iki kadın resmedilmiş. Kadınlar, çiçekli bir alanda, kırmızı şemsiyenin altında, desenli elbiseler giymişler. Resmin üzerindeki baloncuk metinlerden biri "Ne yıl, ha." diyor ve diğeri "Kız, Ocak." yazıyor. Şaka, resmin tarzı ve konularının modern bir bakış açısıyla zıt düşmesini vurguluyor. "Ne yıl, ha." sözü, resmin 19. yüzyıldan kalma olduğu halde, "Kız, Ocak" sözüyle güncel bir bilgi vererek ve tarz/çağ farkını komik hale getiriyor. Özetle, resmin tarihi ile metnin içeriği arasında bir zaman çelişkisi var ve şaka bu çelişkiden doğuyor.

Resimde, Buda heykeli ve onun etrafında meditasyon yapan rahipler tasvir edilmiş. Bir manastır sahnesi gibi, huzurlu bir atmosfer var. Altta ise bir diyalog, "Rahip: Buda, bizi insan yapan nedir?" ve "Buda: Trafik ışıklarıyla tüm görüntüleri seçmek." şeklinde. Bu, insan davranışlarının absürt yanını vurguluyor. Trafik ışıklarıyla ilgili görüntüler seçmek, çok basit bir davranış ve insan mantığıyla ilişkilendirilemeyecek kadar temel bir eylem. Buda'nın cevabı, hayatın anlamını ve karmaşık insan doğasını bir trafik lambasıyla ilişkilendirildiğinde oldukça absürt ve esprili bir şekilde anlatıyor. "İnsan olmak" ile "Trafik ışığıyla görüntü seçmek" arasında bağlantı kurularak, insan davranışlarının karmaşıklıklarından uzaklaşıp, çok basit bir şekilde ele alınması amaçlanıyor. Dolayısıyla espri, insan davranışlarının karmaşıklığına bir gönderme yaparak absürtlüğü vurgular.

Resimde, altın sarısı rengiyle ve aura ile tasvir edilen Buda, öğrencilerinin etrafında oturmuş bir şekilde tasvir edilmiş. Altın renkli kıyafetleri ve çevresindeki manzara, Budizm'e ait bir sahneyi temsil ediyor. Alttaki metin, bir rahibe (keşiş) ile Buda arasındaki bir diyaloğu gösteriyor. Rahip, "Bizi insan yapan nedir?" diye soruyor. Buda ise, "Trafik ışıklarında tüm görüntüleri seçmek." cevabını veriyor. Bu, trafik ışıklarında otomatik olarak görüntüleri seçen bir algoritma veya uygulama ile dalga geçen bir espri. İnsanın kendi kararlarını vermesi, seçme yeteneği gibi kavramların önemi ile trafik ışığı davranışının otomatizm ve insansı yetenekleri yeterince kullanamama durumu arasındaki tezat, espriyi oluşturuyor. Buda'nın bu ilginç cevabı, modern teknolojiye ve günlük hayatımızdaki otomatikleşmeye karşı bir yorum yapıyor.

Resimde, bir Buda heykeli ve etrafında meditasyon yapan rahiplerin bulunduğu bir sahne tasviri var. Manzara, güneşli bir kırsal alanı gösteriyor. Altta yazılan metin, bir şaka içeriyor. Bir keşiş, "Buda, bizi insan yapan nedir?" diye soruyor. Buda ise "Trafik ışıklarıyla tüm resimleri seçmek." yanıtını veriyor. Bu, insanların zaman zaman önemsiz ve yüzeysel şeylere odaklanma eğilimini, gerçek anlamda insan olmanın derinliklerine dalmaktan ziyade, günlük rutin işler ve küçük detaylarla meşgul olmayı eleştiren bir yorum olarak algılanabilir. Buda'nın cevabındaki "trafik ışıkları" kavramı, bu yüzeysel odaklanmayı, aslında çok daha önemli konuların varlığına karşın, anlamsız detaylar arasında kaybolmuş olmayı simgeliyor. Şaka, günlük yaşamın inceliklerini, derin düşünmeyi ve manevi anlam aramayı önemsizleştiren algılamalarımıza değiniyor.

Resimde, açık yeşil bir alanda, çiçekler ve çimenler arasında, kırmızı şemsiye altında oturan iki kadın resmedilmiş. Kadınlardan biri, hafif desenli bir elbise, diğeri ise kareli bir elbise giymiş. Resmin üstünde "What a year, huh." yazan bir balon var. Resmin altında ise "Girl, it's January." yazan bir balon bulunuyor. Bu, kışın ortasında bahar havası ve çiçeklerin arasında oturan iki kadın resminin, zaman algısının çarpık olduğunu ve dışarıda beklenmedik bir hava durumu yaşandığını vurgulayan bir mizah. "Ne yıl, ha!" ifadesi, kadının şaşkınlığını ve bu durumun beklenmedik bir durum olduğunu vurguluyor. "Kız, ocak ayı." cümlesi ise, olayın aslında kış ortasında olduğunu, yani beklediği bahar havasıyla ters düştüğünü belirtiyor. Dolayısıyla, resim zaman algısına ve beklenmedik durumlara dair bir mizah içeriyor.

Resimde, açık havada, çiçekli bir tarlada, kırmızı şemsiye altında oturan iki kadın tasvir ediliyor. Kadınlardan biri, şemsiye altında, hafifçe eğilmiş ve bir çiçek tutarken, diğer kadın ise ona bakıyor. Kadınların giysileri, kareli ve pastel tonlarda. Manzara, 1900'lerin başlarında bir resim tarzını andırıyor. Resmin altındaki, şemsiye altındaki kadının diyalog kabarcığıyla "Ne yıl, ha!" ifadesi, diğer kadının kabarcığıyla "Kızım, Ocak ayı." şeklinde cevap veriyor. Mizah, mevsimlerin uygunsuzluğundan kaynaklanıyor. Yaz kıyafeti ve kırsal ortam, Ocağın soğuk havasıyla zıtlık oluşturuyor ve "Ne yıl, ha?" sorusu, durumu ironik bir şekilde vurguluyor. "Kızım, Ocak ayı" cevabı ise, kadının şaşkınlığını ve bu durumun gerçekliğini belirtiyor. Dolayısıyla, resim mevsimsel farklılıkları ve bu farklılıklardan doğan ironi üzerine bir mizah içeren bir yorum yapıyor.