Fotoğrafta Sıla adlı bir kullanıcının mimarlık hocaları ve onların acımasız yorumları hakkındaki bir gönderisi yer alıyor. Gönderide, Sıla'nın WhatsApp konuşmaları ekran görüntüleri paylaşılmış. Konuşmada, mimari proje üzerinde çalışırken "mutfak koymayı unuttum eve" şeklinde bir ifade yer alıyor. Ardından, hocaların bu duruma yönelik sert bir tepki verdiği ve "zıkkım mı yiyecek bunlar diyo bana" şeklinde bir yorum yaptığı görülüyor. Sıla ise "eve gidip ağlicam" diyerek duruma olan üzüntüsünü dile getiriyor. Esprinin temelini, mimarlık öğrencilerinin projelerinde yaptıkları hatalara karşı hocalarının acımasız ve alaycı yaklaşımları oluşturuyor. "Zıkkım mı yiyecekler" ifadesi, öğrencilerin projedeki bir eksiklik nedeniyle olası sonuçlarını mizahi bir dille ifade ediyor. Öğrencinin "eve gidip ağlıcam" şeklindeki tepkisi ise, hocaların yorumlarından dolayı yaşadığı hayal kırıklığını ve çaresizliği gösteriyor. Bu durum, mimarlık öğrencilerinin yaşadığı yaygın bir deneyime gönderme yaparak mizah yaratıyor.

Fotoğrafta, Sıla isimli bir kullanıcının mimarlık hocaları ve acımasız yorumları üzerine yaptığı bir paylaşım yer alıyor. Paylaşım, WhatsApp ekran görüntüsü şeklinde. Ekran görüntüsünde şu diyaloglar geçiyor: * "mutfak koymayı unutmuşum eve" * "zıkkım mı yicek bunlar diyo bana" * "eve gidip ağlicam" **Espri:** Espri, mimarlık öğrencilerinin tasarım ödevlerinde karşılaştıkları zorluklara ve hocaların eleştirel tutumlarına odaklanıyor. Öğrenci, bir ev projesinde mutfak kısmını unutuyor. Diğer bir kişi (muhtemelen bir hoca veya danışman), "zıkkım mı yiyecek bunlar" diyerek öğrencinin tasarımındaki eksikliği alaycı bir şekilde eleştiriyor. Son olarak, öğrenci bu durum karşısında çaresiz kalıp ağlayacağını belirtiyor. Bu durum, mimarlık öğrencilerinin tasarım hataları ve hocaların sert yorumları karşısında yaşadığı zorlukları ve çaresizliği mizahi bir dille anlatıyor.

Fotoğrafta, mimarlık hocalarının öğrencilere karşı acımasız yorumlarını konu alan bir Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşım, bir mimarlık öğrencisi ile hocaları arasındaki bir WhatsApp yazışmasını içeriyor. Öğrenci, bir ev projesinde mutfak eklemeyi unuttuğunu belirtiyor. Bunun üzerine hocalarından biri, "zıkkım mı yiyecek bunlar?" şeklinde alaycı bir yorum yapıyor. Öğrenci ise "eve gidip ağlayacağım" diyerek duruma tepki gösteriyor. Espri, mimarlık öğrencilerinin projelerinde yapılan hatalar karşısında hocalarının genellikle acımasız ve mizahi bir yaklaşımla öğrencileri eleştirmesi üzerine kurulu. Öğrencinin mutfak eklemeyi unutması gibi bir hata, hocaların alaycı yorumlarıyla birleşerek eğlenceli bir duruma dönüşüyor.

Fotoğrafta, bir sosyal medya platformunda (Twitter gibi muhtemelen) bir kullanıcının (Sıla) yaptığı bir paylaşım görünüyor. Paylaşımda mimarlık hocaları hakkında şikayetçi olduğu, onların yorumlarının acımasız olduğu ve mutfak eşyasını evde unuttuğunu belirttiği görülüyor. Ayrıca, hocaların onu eleştirmelerinin sebeplerini sorgulayan bir cümle ve sonra eve gidip ağlamak istediğini ifade eden bir mesaj daha var. Bu, mimari öğrencilerinin sık sık karşılaştığı, zorlu ve eleştirel hocalar tarafından verilen yorumların, öğrencilerde can sıkıcı ve stresli hislere yol açtığına dair bir esprili şikayet. "zıkkım mı yicek bunlar diyo bana" cümlesi, hocaların yorumlarının çok sert ve anlamsız olduğuna dair bir tepkiyi ifade ediyor. Özetle, paylaşım mimarlık öğrencilerinin karşılaştığı zorluklardan ve hoca-öğrenci ilişkilerinden eğlenceli bir şekilde bahsediyor.

Resimde, Eren Tümer adlı kullanıcının Twitter'da paylaştığı bir mesaj görülüyor. Mesajda, bir mimarlık öğrencisinin okulda karşılaştığı zorlukları ve bu zorluklar karşısında bir iç mimara ulaşma cesareti konusunda merak duyduğunu dile getiriyor. "Bir mimarlık ofisini arayıp 'okulda çok zorlanıyorum da çizimlerimi yaptırabileceğim bir iç mimarınız var mı?' sorusunu sordurtabilecek cesaretin (....) bir öğrenciye nasıl aşılanmış olabileceğini merak ediyorum" cümlesinde ironi var. Bir öğrencinin, profesyonel bir iç mimarlık ofisine böyle bir soru yöneltmesi, normal bir durum olmayabilir. Bu cümle öğrencilerin karşılaştığı zorlukları, belki de öğrencilik sürecindeki cesaretsizliklerini ve belirsizliklerini, dolaylı yoldan ele alıyor. Öğrencinin böyle bir talebi dile getirebilme cesareti, belki de zorluklarla yüzleşmek için gerekli olan öz güveni ve kararlılığı ifade ediyor. Özetle, tweet'in şakası, "mimarlık öğrencilerinin nasıl bu kadar korkak ve çaresiz olabileceği" konusunda bir sorgulama veya yorum değil, öğrencilerin problemlerine dikkat çeken bir üzüntü ve bir nebze de ironik bir yaklaşım.

Fotoğrafta, bir kadın mimarın tweet'i ve tweet'e ilişkin iki fotoğraf görülüyor. İlk fotoğrafta, bir inşaat alanında, muhtemelen bir bina projesinde, sarı koruyucu yelekli ve beyaz kasklı bir kadın çalışmaktadır. Kadının elinde, harç veya benzeri bir malzemeyi uygulayan araç var. Bu inşaat alanındaki fotoğraf, mimarın tweet'inde bahsettiği, ofisinde şarap içip çizim yapacağını düşünmesiyle zıtlık oluşturuyor. İkinci fotoğrafta, aynı kadın, inşaat alanında, merdivenlerde oturmuş ve elinde bir içecek tutuyor. Bu fotoğraf, mimarlık işinin tahmin edilenden daha farklı ve daha pratik olduğunu ve beklediğinin aksine inşaat alanında olduğunu gösteriyor. Tweetin şakası, mimarın, çalışırken yaptığı işte şarap ve rahatlık beklediği ancak gerçeğin inşaat alanında olduğunu anlamasıyla ilgilidir. Tweet, gerçekçi olmayan beklentileri ve işin beklenmedik yönlerini esprili bir dille vurguluyor.

Fotoğrafta, inşaat alanında çalışan bir kadın mimar ve onun iş yeri ile ilgili bir tweet görülüyor. Kadın, mimarlık çizimleri yaparken ofisinde rahatlayıp şarap içeceğini düşünmüş ancak şimdi şantiyede, inşaat alanında sarı kola içiyor. Bu, mimarlık mesleğinin zorluklarını ve beklentilerle gerçeklik arasındaki farkı esprili bir dille gösteriyor. "Yudumlayıp fular takıp çizim yapacağımı sanmıştım" ifadesi, mimarlık pratiğinin idealleştirilmiş imajını, şantiyede gerçekleşen zorluklarla karşılaştırıyor. Yani, kariyerin beklentisi ile gerçekliğinin arasındaki fark espriyle anlatılıyor.

Fotoğrafta, bir Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşım, okul kıyafetleri satan bir iş yerinde çalışan bir kişinin yaşadığı bir olayı anlatıyor. Müşterinin çocuğuna, okumazsa o kadınlar gibi olacağı konusunda tehdit ettiğini ve kişinin kendisini mimarlık fakültesi öğrencisi olarak tanıtıp, müşteriye ev yapıp tuvalet koymamayı tercih ettiğini söylüyor. Sonuç olarak, kişinin şikayetçi olduğu ve bu ülkede geçimini sağlayan herkesin zor durumda olduğu vurgulanıyor. Jest, kişinin yaşadığı haksız muamele ve bu ülkede yaşayan insanların sıkıntıları üzerinden yapılan ironik bir mizah. Müşterinin tehditkar yaklaşımı, çalışan kişinin durumuna olan duyarsızlığı ve "ekmeğini kazanan adamın bile boklandığı" ifadesi ironik bir eleştiri olarak yorumlanıyor. Özetle, paylaşım, Türkiye'deki çalışma koşullarının zorluklarına ve toplumdaki adaletsizliğe bir gönderme yapıyor.

Resimde, bir karikatür görülüyor. Karikatürde, bir mimarlık öğrencisi (veya belki de bir grup öğrenci) bir tezgahın üzerinde yığılmış kağıtları taşıyor. Bir diğer kişi, bir işçi veya yetkili, bu durumu eleştirel bir bakış açısıyla değerlendiriyor ve "Ne lan bu elde karton oyuncak gibi..." diye düşünüyor veya söylüyor. Karikatür, mimarlık öğrencilerinin yeterince bilimsel olmadıkları, işbirliğine yanaşmadıkları ve söylemciler tarafından suçlandıkları mesajını veriyor. Sözelciler, yani söz yetkisi olanlar, mimarlık öğrencilerini, onların "oyuncak" gibi önemsiz veya yetersiz olduğunu ima ederek, hedef alıyorlar ve bu da eğitim sisteminin işleyişine dair eleştirel bir görüş sergiliyor. Resim, eğitim sistemindeki sorunlara veya söz konusu meslek grubunun (mimari, akademik vs.) algılanan yetenek ve prestij yetersizliğine dair esprili bir eleştiri içeriyor. "Karton oyuncak" ifadesi, mimarlık eğitiminin yetersizliği ve bunun sonuçlarının abartılı bir şekilde gösterildiği absürt bir ifade. Resimde, mimarlık ve inşaat sektörüne dair bir karikatür var. Bir mimar, inşaatın konforu bozulmadan yapılmasına rağmen, haksızlığa göz yumuyor. Karikatürde, bir kişi "Yavşaksiniz oğlum siz!" diye bağırarak mimarı eleştiriyor. Diğer kişiler ise "Abi biz de sayısal-cıyız." diye savunma yapıyorlar. "Aman hacı..." diye bir yorum da eklenerek konu daha da absürt hale geliyor. Karikatür, mimarların ve inşaat sektörünün, kamuoyu çıkarlarını göz ardı ederek konfor ve estetiği öne çıkarması ve bunun karşılığında haksızlığa göz yummasını eleştiriyor. "Sayısal-cıyız" kısmı ise, muhtemelen, mimarların ve müteahhitlerin matematiksel yeteneklerine ve hesaplama becerilerine dayalı, ama toplumun çıkarlarını göz ardı eden çıkarcı bir tavır sergilemelerini vurgulamaktadır. İşin özünde, karikatür, insanların çıkarlarını koruma ihtiyacı ve bunun yasal olarak nasıl sağlanması gerektiği konusunda bir eleştiri yapmaktadır. Resimde, bir anne ve çocuk arasında geçen bir çizgi roman sahnesi yer alıyor. Anne, çocuğun mühendislik okuma zorunluluğundan memnun ve derslerden sıkılmaması için çocuklarının nasıl şükretmesi gerektiği konusunda tavsiyede bulunuyor. Çocuk ise trigonometri okumaktan artık sıkıldığını ve 8 yaşında olduğunu söylüyor. Çizgi romanın şakası, çocukların zorunlu eğitimin getirdiği yükün ve özellikle akademik zorlukların, özellikle de erken yaşlarda, yetişkinler tarafından çok fazla önem verildiğini ve çocukların sıkıntılarının yeterince dikkate alınmadığını eleştiriyor. Çocukların duygusal ve gelişimsel ihtiyaçlarının ihmal edildiği, sadece akademik başarıya odaklanıldığını vurguluyor. Ayrıca, anne figürünün bu konuda da çok fazla kaygı duyduğu ve zorunlu akademik eğitimin yol açtığı sorunlara çocuklarının şükretmesi gerektiğini söylemesi esprili bir şekilde eleştiriliyor. Resimde, kalabalık bir hapishanede, sayısız suçlu ve inşaat işçileri, endüstri mühendisleri de dahil, gözaltına alınmış ve polis arabasına doluşturulmuş bir sahne var. Bir adam, polis aracının kapısına sıkıca yapışmış ve bir elinde el radyosu var. Bu durum, insanların sayısalcı faşizm içinde, her an suçlu olabilecekleri bir ironiyi ve absürtlüğü vurgulamaktadır. Resim, hapishanelerin ve toplumsal baskıların aşırı kapasiteye ulaştığı, hukuk dışı ve siyasi baskıların herkesi tehdit ettiğini göstermeye çalışıyor. "Sayısalcı faşizm" sözü ise, sayısal veriler ve kitleler üzerindeki kontrolcülüğü eleştirel bir şekilde ele alıyor. Özetle, karikatür, toplumsal baskılar ve güce karşı bir eleştiri taşıyor.

Bilemediğiniz parselleri boş bırakarak giriyorsunuz MİMARLIK BÖLÜMÜ Kaynak

Resimde iki farklı dönemde yaşamış iki kişiyi görüyoruz. Üstteki resimde soğuk bir yerde kalın giysilerle bir adam ve alttaki resimde sıcak bir yerde ince giysilerle bir adam bulunuyor. Alttaki adam üstteki adama "Dede amına koyayım neden mimaride gelişmiyorsun?" diye soruyor. Bu espri, iki farklı dönemde yaşayan insanların yaşam şartlarını ve teknolojik gelişmeleri karşılaştırarak yapılıyor. Sıcak yerde yaşayan adamın, soğuk yerde yaşayan adamın yaşamakta olduğu zorluklara değinmesiyle ortaya çıkan bir mizah anlayışı.

Fotoğrafta iki farklı yerde aynı kız var. Birinde inşaatta çalışıyor, diğerinde ise şantiyenin merdiveninde oturup düşünceli düşünceli kolalı içecek içiyor. Şakada, kız inşaat yapmak yerine, kolalı içmeyi tercih ettiği ve işini yaptığı için üzülüyor. "Ben mimarlık yazarken ofisime şarabımı yudumlayıp fular takıp çizim yapacağımı sanmıştım, şimdi şantiyede sarı kola içiyorum..." sözleri de bunu ima ediyor.

Fotoğrafta, iki farklı yerde görünen aynı kadın var. Sol tarafta, kadın inşaatta çalışıyor ve elinde harçla bir duvara sıva yapıyor. Sağ tarafta, kadın bir merdiven üzerinde oturmuş düşünceli bir şekilde görünüyor. Şaka, mimari tasarımlar ve inşaat yapmakla uğraşmak yerine, kadının sarı kola içtiğini ve inşaatın tozlu ortamlarında olmasıyla ilgili. Yani, kadın, daha önce hayalini kurduğu mimari tasarımlarla uğraşmak yerine, daha basit bir şekilde zaman geçiriyor.

Fotoğrafta İstanbul'un silüetini görüyoruz. Arkaplanda Süite Plaza binası ve ön planda bir cami görünüyor. Şaka, camiinin arkasında bulunan Süite Plaza'nın manzarayı engellediğini ve "İstanbul'un en güzel manzarasını" göremeyeceğimizi söylüyor.

Fotoğrafta, küçük bir çocuk, kendi inşa ettiği, gerçek bir eve benzeyen büyük bir oyuncak ev modelinin yanında duruyor. Bu ev, minik pencereleri, kapıları, merdivenleri ve balkonuyla gerçek bir ev kadar detaylı olarak yapılmış. Fotoğraftaki espri, çocuğun inşa ettiği oyuncak evin gerçek bir ev gibi büyük ve detaylı olmasına rağmen, aslında onun yanında minik bir oyuncak olarak durması. Bu durum, çocuğun yaratıcılığını ve azmini vurgularken aynı zamanda gerçeklik ve hayal gücü arasındaki farkı da gösteriyor.

Raskolnikov Follow @vaybebune Mimarlık Bölümü MİMARLIK BÖLÜMÜ Kaynak

Resimde, iki ayrı sahne var. İlk sahnede, yünlü bir giysi giyen sakallı bir adam, yoğun bir kar fırtınasının ortasında duruyor. İkinci sahnede ise, bir adam, aynı adamın, bir çölün ortasında, minik bir çadırla duruyor. Şaka, birinci sahnedeki adamın kendisini kutup soğuklarında bulması ve ikinci sahnede ise çöl sıcağında olması. Bu, buz gibi soğuk bir yerde yaşayan birisinin, kendini aniden çöl sıcaklığında bulmuş gibi gösteren bir absürt mizah örneği. "Dede amına koyayım neden mimaride gelişmiyorsun?" ifadesi ise, adamın aniden çölde bulunmasına tepki olarak, bir mimarı eleştirmek için kullanılan mizahi bir ifade.

Resimde, topraktan yaptığı evinin önünde duran bir çocuk var. Ev, detaylı ve gerçekçi bir şekilde yapılmış. Çocuğun mimar olmayı istediği ve bu ev ile geleceğe dair hayaller kurduğu görülüyor. Fakat ev çok küçük, gerçekçi bir şekilde yapılmış olmasına rağmen, pratikte kullanılabilecek bir ev değil. Bu yüzden şaka, çocuğun topraktan yaptığı evle mimar olma hayallerinin arasındaki farkı ve bu hayallerin pratiğe dökülmesindeki güçlüğü vurgulamaktadır.

Fotoğrafta, "Mimarlar Odası" yazan bir binanın önünde iki araba görüyoruz. Birinci araba, daha büyük ve sağlam bir araba, ikinci araba ise daha küçük ve daha zarif bir araba. Bu fotoğraftan yola çıkarak, bir şaka yapmak mümkün: **"Mimarlar odası önünde, iki araba duruyor. Biri 'ben mimarım' diyor, diğeri ise 'ben mimarım, ama daha zarifim' diyor."** Bu şaka, mimarların genellikle gösterişli ve büyük yapıları tercih etme eğiliminde olmalarını ve küçük ve zarif yapıları tercih edenlerin bu meslekten daha az olduğunu ima ediyor. Resimde, çatısı kırmızı, pencereleri çok olan ve önünde küçük bir heykel bulunan bir bina görülüyor. Fotoğrafta herhangi bir espri yok.