Görselde, beyaz kazak ve kot pantolon giymiş bir kişinin elinde yeşil bir yüzük görülüyor. Fotoğrafın etrafında, sosyal deneyimlere dair bir başlık yazısı yer alıyor. Başlıkta "Milyonlarca bekar, randevu uygulamalarına ihtiyaç duymadan sosyal bir deneyime katılıyor." şeklinde bir mesaj yer alıyor. Fotoğrafın humoru, teknoloji ile ilişkilendirilen, özellikle de randevu uygulamaları ile ilişkilendirilen konforsuzluk veya zorlukla ilgili potansiyel bir ironiyedir. Görseldeki "yeşil yüzük", bekarlar için yeni ve farklı bir sosyalleşme ve ilişki kurma yöntemi veya deneyimini temsil ediyor. Başlığın mesajı, günümüzde randevu uygulamaları yerine daha farklı ve belki de daha doğal yollarla sosyalleşme deneyimleri arayan insanların olduğunu ima ediyor.

Fotoğrafta, açık renkli bir kazak ve kot pantolon giyen bir kadının görüntüsü ve kadının elinde yeşil bir yüzük ile çevrelenmiş bir daire içeren bir el görünümü var. Alt kısımda, "Milyonlarca bekar, buluşma uygulamalarına gerek kalmayacak bir sosyal deneyime katılmaya hazırlanıyor" anlamına gelen bir başlık bulunuyor. Fotoğraftaki mizah, buluşma uygulamalarına gerek kalmaması fikrini, elindeki yeşil yüzüğü ve başlığı ile vurgulamaya çalışır. Bu, buluşma uygulamaları yerine alternatif bir sosyalleşme yolu veya platformu olan bir deneyim anlamına gelir ve dolayısıyla esprili bir şekilde bekarlar için yeni bir yol sunar. Kişisel bir deneyim ve buluşma uygulamalarının gereksizliğine dair bir ifade içeren bir görsel mizah örneği.

Fotoğrafta, 106 yaşında Filipinli bir kadın Vogue dergisinin kapak modelinde yer alıyor. Kadın, yaşlılığının güzelliğini ve kültürel mirasını sergilerken, Filipinler'den ve özellikle Apo Whang-Od köyünden olduğu görülüyor. Göz alıcı bir şekilde tasarlanmış, kültürel detaylarla süslü kıyafetleri ve dövmeleriyle dikkat çekiyor. Fotoğrafın espri unsuru, 106 yaşında bir kadının, Vogue gibi prestijli bir derginin kapağına model olarak seçilmesinin yaşlılığı, güzelliği ve kültürle ilgili olabilecek toplumdaki algıyı sorgulamasıdır. Kadın, klasik anlamda genç ve güzel olarak algılanan standartlara meydan okuyor ve yaşlanmayı pozitif bir bakış açısıyla sergiliyor. Bu da, yaşlılığın güzelliğini ve değerini vurguluyor.

Fotoğrafta, depremzedelerin yaşadıkları zorluklara dair bir metin görülüyor. Metin, Kızılay'ın deprem bölgesine 2050 çadır gönderdiğini ancak insanların yıkılacak binalara girerken, çadırları satın alabilecek duruma gelene kadar sokakta beklemek zorunda kaldıklarını söylüyor. Sonrasında sorulan "Bu çadırlar neden satın alınmayı bekledi?" ve "Bu da mı kaderdi?" soruları, insanların neden çadırları hemen kullanamadıkları ve bu durumun kaderin bir parçası olup olmadığı yönündeki ironik ve hüzünlü bir eleştiriyi ortaya koyuyor. Depremin yarattığı acıyı, yardımın ulaşma süresi ve gerekli ihtiyaçların karşılanma şeklindeki gecikmeyi vurgulamaktadır. Dolayısıyla, metin, yardımın yetersizliği ve insanlara verilen zararlar hakkında bir şaka değil, daha çok bir eleştiri ve acı dolu bir gerçeklik sunmaktadır.

Fotoğrafta, depremzedelerin yaşadıkları zorluklardan bir kesit görülüyor. Üst kısımda "Neden?" sorusu büyük harflerle yer almış ve alt kısımda depremzedelerin, yıkılacak binalara girerken, Kızılay tarafından dağıtılan 2050 sayıda çadırı, afetin ilk iki gününde neden daha erken alamadıkları sorusu soruluyor. Sonrasında ise, çadırların neden o kadar geç dağıtıldığını sorgulayan ve kaderle ilişkilendiren bir soru yer alıyor. Fotoğrafın mesajı, deprem gibi afetlerde oluşan organizasyon sorunlarını, gecikmeleri ve insanların zorlu süreçleri ile alaycı bir şekilde sorgulamayı amaçlıyor. "Bu da mı kaderdi?" sorusu, durumu ironik bir şekilde kaderin veya şansın eseri olarak değerlendiriyor. Kısacası, fotoğraf deprem felaketinin getirdiği sıkıntı ve organizasyon sorunlarını mizah yoluyla ele alıyor.

Görselde, depremden etkilenen gençler için üniversite öğrencileri için burs kampanyası olan "ASKIYA BURS BIRAK" kampanyasının tanıtımı yapılıyor. Görselde, başka bir yere taşımak için hazırlanmış ve gökyüzüne doğru parşömen bir kutuyu taşıyan bir figür bulunmaktadır. Kutunun içinde, kırmızı bir kalple temsil edilen bir burs yardımı bulunmaktadır. Kutuyu gökyüzüne fırlatan kişi bir şekilde "ASKIYA BIRAK" yani "göğe/havada tut" durumu anlatmaktadır. Bu durum, depremden etkilenen öğrencilerin gelecekteki hayatlarını olumlu yönde etkileyecek bir desteğe kavuşma umudunu sembolize etmektedir. Ayrıca "askıda" kalmak ifadesi göndermenin gönderilene ulaşmasını sağlamak için kutuyu "askıda" tutma durumu ile birebir örtüşmektedir. Bu görsel, bu kampanyanın umut ve destek vadeden bir çaba olduğunu vurgulamaktadır.

Fotoğrafta, iş yerinde oldukça rahat ve modern bir çalışma ortamı kurmuş bir kadın görünüyor. Kadın, dizüstü bilgisayar ve büyük bir eğimli monitör ile donatılmış bir yükseltilebilir masanın başında oturuyor. Ancak, şaşırtıcı bir şekilde, rahat bir kanepe koltuğunda, battaniyeyle örtünmüş, ayakta çalışma masası üzerindeki bilgisayarlarla aynı işleri yapıyor. Tweet'in mesajı, "kız arkadaşının ev ortamına ulaşmayı hedefliyorum" diyor. Bu, kişinin iş yapma tarzına veya iş alışkanlıklarına ilişkin esprili ve biraz mizahi bir gözlemdir. "Ev ortamı" ifadesi, iş ortamıyla tam olarak uyumsuz ama çok rahat olan bir durumu ifade ediyor. Kişi, muhtemelen iş yerini kız arkadaşının rahat ve konforlu ev ortamıyla kıyaslıyor ve kendi iş ortamını "ev ortamı" ile eşleştirmeyi amaçladığı anlaşılıyor.

Resimde, bir haber kanalının canlı yayın görüntüsü yer alıyor. Ekranda, Hatay'da meydana gelen 6.4 ve 5.8 büyüklüğündeki iki depremin merkez üssü olan Defne ve Samandağ ilçeleri ile ilgili haber yapılıyor. Ekranın sol tarafında, deprem bölgesinden görüntüler gösteriliyor (bir minibüs görünümü). Sağ tarafta ise, bir uzman görüş bildiriyor. Ekranda ayrıca "SON DAKİKA" ve "CANLI" gibi habercilik ibareleri ve saat bilgisi yer alıyor. Resimde bir espri yok. Deprem haberi ile ilgili bir canlı yayın görüntüsü.

Resimde, Kaan Sekban isimli kişinin Twitter'daki iki ayrı paylaşımı görülüyor. İlk paylaşımda, deprem sonrası yardımların olmasına rağmen, koordinasyon ve kriz yönetiminde eksiklikler olduğuna dair eleştiriler var. "15 gün oldu 15!" ifadesi, depremin üzerinden 15 gün geçmesine rağmen yardımların hala yetersiz olduğuna vurgu yapıyor. "İlk günden beri ülkenin ve dünyanın her köşesinden aynı - nakdi yardım yağdı" kısmı, yardımların geldiğini ama yeterli olmadığını ima ediyor. "Şu an tek bir depremzedenin bile barınma, ısınma, giyinme, kişisel hijyen ve beslenme sorunu olmaması lazım" cümlesi, ideal bir durumda yardımın nasıl olması gerektiğini vurguluyor ve koordinasyon eksikliğine dikkat çekiyor. "Büyük zafiyet" ve "Koordinasyon ve kriz yönetim zafiyeti" ise, eleştirinin merkezini oluşturuyor. İkinci paylaşımda ise, "iki gece önce 'yuvarlaya yuvarlaya' 100 milyar topladılar" ifadesi, toplanan büyük paraların bir türlü ihtiyaç sahiplerine ulaşmadığı ve yeterli olmadığı anlamına gelen bir eleştiri olarak yorumlanabilir. "hala insanlar çadır, konteyner, bebek bezi, ısıtıcı diye feryat ediyor" kısmı ise, maddi yardımların yetersiz kaldığını ve insanların hala temel ihtiyaçlarını karşılayamadığını gösteriyor. Bu iki paylaşımda da, deprem felaketi sonrası yardım sürecindeki koordinasyon ve verimlilik eksikliğine dikkat çekilmiş ve toplumsal bir eleştiri yapılmıştır. Özetle, anlamı bir şaka değil, ciddi bir durumla ilgili eleştiriler.

Görüntüde, şehrin gökdelenleri arasında, siyah bir sweatshirt giyen, konuşan bir kadın görünüyor. Kadının ifadesi ve çevredeki mimari yapılar, muhtemelen bir şehir gezisi veya vlog tarzı bir videonun bir parçası. Fotoğrafta bir mizah unsuru yok gibi görünüyor. Görüntü, şehir manzarası ve bir kişinin konuşmasıyla, genel anlamda bir sokak manzarası veya bir vlog'un bir parçası. Bir şaka veya mizah içermiyor.

Görüntüde, büyük olasılıkla bir depremin ardından yıkılmış bir şehrin havadan görünümü yer alıyor. Evler, binalar ve altyapı ciddi şekilde hasar görmüş. Yıkık binaların arasında, arazide çok sayıda enkaz ve moloz görülüyor. Yol, sokak ve meydanlar da ciddi hasarlar almış. İnsanların çalıştığı, kurtarma ekiplerinin çalıştığı ve yıkılan binaların etrafında toplanmış izlenimi var. Fotoğrafta bir espri yok. Depremin yıkıcı sonuçları gösteriliyor.

Görüntü, muhtemelen bir depremden sonra bir şehrin üzerinden çekilmiş bir hava fotoğrafı. Evler, binalar yıkılmış, yerleşim alanı harap olmuş. Yıkılan binaların arasında, bazı yerlerde hala dumanlar yükseliyor. Sokaklar, enkaz ve çöplerle dolmuş. Özetle, büyük bir yıkım ve felaket sahnesi. Fotoğrafta bir espri yok. Sadece bir depremin yol açtığı felaketi gösteriyor. Bu tür resimler, genellikle acımasız bir gerçekliğe işaret eder ve komik bir maksat taşımaz.

Resimde, üniversitelerin uzaktan eğitime geçtikten sonra öğrencilerin yurtlarından çıkarılmasının kabul edilemez olduğunu belirten, bir yazı görülüyor. Yazıda, devletin başka çözüm bulamadığı, saray, devlet binaları ve oteller gibi yerleri depremzedelere açamadığı ve eğitimin feragat edilmesi gereken ilk şey olduğu vurgulanıyor. Son cümle, bu durumun yönetilememesini anlatıyor. Bu, ironik bir şekilde, ülkedeki mevcut durumun (deprem sonrası ve diğer sorunlar) eğitim sistemine olan etkisini ve bu durumun yönetilmesindeki yetersizliği eleştiren bir ifade. "Saray, devlet binaları" gibi ifadeler, kaynakların ve devlet politikalarının yetersizliğini vurgulamak için kullanılıyor. Dolayısıyla, genel olarak eğitim ve toplumsal sorunlar hakkında bir mizah içeren ve eleştirel bir bakış açısı sunan bir mesaj.

Resimde, üniversitelerin uzaktan eğitime geçtikleri dönemde öğrencilerin yurtlarından çıkarılmasının kabul edilemez olduğunu belirten bir yazı bulunmaktadır. Yazı, devletin elindeki başka çözümler olmadığını ve saray, devlet binaları ve otellerin depremzedelere açılamayacağını sorgulamaktadır. Ayrıca, eğitimin feragat edilmesinin ilk adım olması ve bu süreci nasıl yönetemediklerinin bir açıklaması olduğunu belirterek bir eleştiri yapmaktadır. Bu, ironik ve toplumsal eleştiri içeren bir ifade. Üniversitelerin uzaktan eğitime geçmesi gerektiği, ancak konut sıkıntısı, deprem nedeniyle hasar görmüş yapılar ve devlet kaynaklarının yetersizliği gibi sorunların, öğrencilerin yurtlarını terk etmesiyle çözümlenmeyeceği, eğitim hakkının da bu noktada mağdur edildiğini vurgulamaktadır. "Saray, devlet binaları..." kısmı, kaynakların nasıl daha etkin bir şekilde kullanılabileceği sorusunu ve iktidarın bu durumu ele alma konusundaki başarısızlığını ironik bir dille ifade etmektedir. Dolayısıyla, ifade öğrenci ve yurttaş haklarının göz ardı edilmesi, kaynakların yanlış kullanımı ve devletin sorumluluğu gibi konularda eleştiri barındırıyor.

Resimde, üniversite öğrencilerinin uzaktan eğitime geçtikleri dönemde yurtlarından çıkarılmalarının kabul edilemez olduğuna dair bir yazı görülüyor. Yazı, devletin depremzede yurttaşlar için alternatif konaklama çözümleri sunamaması ve eğitimin bu süreçte nasıl yönetilemediğinin açıklanamaması eleştirisini içeriyor. "Saray, devlet binaları, oteller" kısmı, devletin önceliklerinin ve kaynaklarının, halkın ihtiyaçlarının ve acil durumların ötesinde olabileceği, daha büyük bir yapıya, "saray"a odaklandığı anlamına gelen bir imlegendirme. Bu bağlamda, yazı ironik bir şekilde, devletin yeterli önlem almadığı ve eğitimin askıda kaldığı durumun komik ve/veya üzücü bir durumu anlatmaktadır.

Görüntü, bir online sipariş platformu veya yorum sitesinden bir restoran yanıtını gösteriyor. Talas (Yenidoğan) Muhtarı isimli kullanıcı restoranla ilgili bir yorumda bulunmuş ve ardından restoranın verdiği yanıtı görülüyor. "Sintuni / costuni tantuni" kısmı, yorumcunun muhtemelen yemek adını yanlış yazdığını veya Türkçe'de anlaşılmayan bir ifade kullandığını düşündürüyor. Bu, "sintuni" veya "costuni" kelimelerinin Türkçe'de anlamlı bir yemek adı olmadığı anlamına geliyor. Restoran ise sorunun ne olduğunu anlayamadığını ve müşterinin ne demek istediğini açıklamasını rica ediyor. Özetle, komiklik, yorumcunun yemek adını yanlış veya anlaşılmaz bir şekilde yazmış olması ve restoranın bunun ne demek olduğunu anlayamamış olmasından kaynaklanıyor. "Sintuni / costuni tantuni" yerine doğru yemek adını yazsaydı bu sorun yaşanmayacaktı.

Görselde, iki farklı Twitter kullanıcısı arasında geçen bir diyalog yer alıyor. İlk paylaşımda, "müzeyyen" kullanıcısı, psikoloji alanında çalışan biri olarak, insanların yaşadığı suçluluk duygusu ve utanç hislerine değiniyor. "Evimden, sırtımdaki monttan utanıyorum" gibi ifadeler, günlük hayattaki küçük, hatta önemsiz şeylerden kaynaklanan bu duyguları vurguluyor. İkinci paylaşımda, "müzeyyen" kullanıcısı ülkedeki zorluklara ve kayıplara odaklanarak, ruhsal sağlık boyutunun önemini vurguluyor. "Hepimiz ülkemizin yaşadığı vahim kayıpların etkisi içindeyiz," ifadesi, herkesin benzer acılar ve kederlerle karşılaştığını ve bunların, ruhsal sağlık üzerindeki etkisinin de göz ardı edilmemesi gerektiğini belirtiyor. Özetle, esprili bir şekilde, psikolojik durum ve toplumsal sıkıntıların ilişkisine dikkat çekiliyor. "Sıcak evimden, monttan utanıyorum" gibi banaliğe yakın bir ifade, derinlere inen bir duygu durumun ironik bir yansıması olarak sunuluyor. Sonuç olarak, sosyal ve politik olayların bireysel ruhsal sağlık üzerindeki etkilerinin altını çiziliyor ve bu konuda daha fazla farkındalığa ihtiyaç duyulduğunun mesajını veriyor.

Resimde, gri bir arka plan üzerinde, beyaz çizgilerle çerçevelenmiş bir internet tarayıcısı simgesi görünüyor. Simgenin içinde, kırmızı dikdörtgenler halinde sıralanmış, Türkçe "Deprem Kurtarma Çalışmaları Sürecinde Yardımcı Olabilecek Uygulamalar ve Web Siteleri" yazıları yer alıyor. Resmin sağ alt köşesinde ise küçük bir logo ve bir ok görülüyor. Ok, olası kaynaklara/sitelere yönlendirme yapmak için kullanılıyor. Bu görsel, depremden etkilenen kişilere yardım ulaştırma sürecinde faydalı olabilecek uygulamalar ve web sitelerine dikkat çekiyor. Olası bir mizah unsuru yok. Sadece deprem sonrası destek ve bilgi paylaşımını vurguluyor.

Fotoğrafta, Türkiye ve Suriye depreminin mağdurlarına yardım amacıyla 10 Euro'nun ne kadar ihtiyacı karşılayabileceğini gösteren bir afiş var. Afişte, 10 Euro ile satın alınabilecek çeşitli temel ihtiyaçlar (ekmek, su şişesi, bebek bezi, ped, battaniye, bot, yemek, tuvalet kağıdı) görsellerle ve sayılarla listelenmiş. Bir mizah unsuru yok. Bu, bir yardım çağrısıdır ve insanların yardım etmesi için bir teşviktir.

Resimde, anime karakterlerinden oluşan bir dizi mizah içeren panodan oluşuyor. Her panelde, kötü İngilizce kullandığını veya dil hataları yaptığını kabul eden bir karakter var. Bir tweet'in altına yerleştirilmiş paneller, kullanıcıdan "kötü İngilizce" hatalarını düzeltmemesini isteyen ve İngilizceye saygısızlık ettiğini ifade eden bir mesajı gösteriyor. Mizah, karakterlerin kendilerini özür dileyerek ifade ettikleri ve aynı zamanda dili kullanma konusundaki kibirli tutumlarını sergiledikleri durumdan geliyor. Özetle, kötü İngilizce konuşmaktan özür dileyen ve bunu kabul etmeyen bir anime karakteri mizahı, özür dileme yerine dildeki kusurlara karşı bir direnç göstererek yaratıyor.