Fotoğrafta, merdivenlerin önünde oturan ve etraflarındaki insanları izleyen dört çocuk ve bunların yanında, yüzünü elleriyle örten, üzgün bir yetişkinin olduğu bir sahne yer alıyor. Merdivenlerin üzerinde, "4 ÇOCUK SATILIYOR, İÇERİ SORUYUN" yazılı bir ilan panosu var. Fotoğraf, o dönemde ABD'de yaşanan, çocukların satışı gibi, trajik bir sosyal sorunu ironik bir şekilde vurguluyor. "Çocuklar satılıyormuş" yazan ilan, toplumsal sorunların, o dönemde çocuk ticareti ve sömürüsü gibi, aşağılayıcı ve korkunç yönünü çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. Resimde ifade edilen ironi, gerçekte yaşanan bu korkunç olayı göstererek, insanların bu tür durumlara karşı bilinçlenmesini amaçlıyor.

Fotoğrafta, bir kafesin içinde oturan, koyu tenli bir çocuk ve yanında, ona bakan, açık tenli iki çocuk görünüyor. Kafes, ırk ayrımcılığı çağrıştıran sembolik bir obje. Fotoğraf, ırk ayrımcılığını ve o dönemin toplumsal eşitsizliklerini eleştiren, ironik ve acımasız bir mizah içeren bir görsel şakadır. Kafes içindeki çocuğun durumu, o dönemki ayrımcılık ve toplumsal adaletsizliğe karşı bir protesto veya eleştiri olarak yorumlanabilir. Fotoğraf, geçmişte yaşanan ayrımcılığı, ironik bir şekilde göstermek ve güncel toplumsal konuları çağrıştırmak için tasarlanmış.

Fotoğrafta, donmuş bir su yüzeyinin üzerinde, karların üstünde oturan iki kişi görülüyor. İki kişi de kışlık giysiler içinde ve mutlu bir şekilde poz vermişler. Biri diğerinin üzerinde oturuyor ve ikisi de kollarını havaya kaldırmış. Bu, kışın soğuk havasında, yüzeydeki ince bir buz tabakasının üzerine çıkıp eğlenmeye çalışmanın tehlikesine, dengede kalmanın zorluğuna ve buz üzerindeki oynamanın olası tehlikelerine gönderme yapıyor. Birinin diğerinin üzerinde oturması, dengenin ne kadar hassas olduğunu ve tehlikenin çok yakın olabileceğini vurguluyor. "Denge" ve "tehlike" gibi kavramlara yapılan ironik bir göndermedir. Fotoğraf, kış koşullarının can sıkıcı ve tehlikeli yönlerini komik bir şekilde anlatıyor.

Fotoğrafta, muhtemelen eski bir şehir merkezinde, karlı bir sokakta insanların toplanmış olduğu görülüyor. Binaların önünde, kaldırım ve sokakta, çeşitli gruplar halinde insanlar var. Görüntünün tonu ve kalitesi, eski bir fotoğraf olduğunu gösteriyor. Fotoğrafın, bir espriye dayalı olması muhtemel. İnsanların bir araya gelme nedeni, fotoğrafın komik veya ironik bir anı yakalaması gerekecek. Ancak fotoğrafın içindeki gizli mizahı anlamak için ek bilgiler veya bağlam gerekir. Yani şaka anlayamadan önce, fotoğrafın hangi bağlamda çekildiğini bilmek gerekli.

Fotoğrafta, şiddetli bir kar fırtınası sırasında, kar altında kalmış bir şehir caddesinde, karla kaplı bir kamyon görünüyor. Kamyonun üzerindeki kar, aracın neredeyse tamamen görünmesini engelliyor. Caddede hareketlilik yok, sadece birkaç kişi kar fırtınasına rağmen yürüyor. Fotoğraf, zorlu hava koşullarıyla başa çıkmak zorunda olan insanların ve araçların durumunu gösteriyor. Fotoğrafta bir espri yok, sadece şiddetli bir kar fırtınası anı konu alınıyor.

Fotoğrafta, kar yağmış bir yerde, muhtemelen bir kasabanın girişinde, insanlar görünüyor. İnsanlar kışlık kıyafetler giymiş, karlı bir yolda. Arkalarında "ERENKÖY" yazan bir tabela var. Fotoğrafın esprili yanı, insanların kış kıyafetleriyle karın içinde "erenköy" yazan tabelanın altında durmaları, bu yüzden "erenköy" yazan tabelada durdukları gibi, gerçek hayatta da erenköy’de oldukları, ve karın içinde gerçek hayata "erenköy" içindeki yerlerini aldıkları anlamına gelmektedir. Dolayısıyla, fotoğrafın esprili tarafı, bu durumun gerçekçi ve komik bir şekilde fotoğraflanmış olmasıdır.

Fotoğrafta, kar yağmış bir şehir caddesini gösteriyor. Yollar, kaldırımlar ve ağaçlar karla kaplı. Cadde üzerinde çeşitli arabalar duruyor ve insanlar da yürüyerek gidiyor. Resimdeki insanların giysileri oldukça kalın ve kışlık. Görüntü, kışın şiddetli kar yağışının günlük hayata olan etkisini yansıtıyor. Fotoğraftaki mizah, kar yağışı nedeniyle insanların yaşamlarının ne kadar etkilenebileceği ve normal aktivitelerini yürütmenin zorluğuyla ilgili ironik bir yorum. Özellikle, karın altındaki araba ve yürüyüşçülerin "kışın zorluklarıyla başa çıkmak" anlamına gelen görsellerle örtüşüyor. Resim, kış şartlarında insanların karşı karşıya kaldığı pratik zorlukları ve belki de günlük yaşamın sıradanlığını göstererek hafif bir mizah içeriyor.

Fotoğrafta, donmuş bir denizde, muhtemelen Karadeniz'de veya benzer bir bölgede, "Sakarya" adlı bir gemi ve etrafında bazı küçük tekneler (tahmini olarak kurtarma ekipleri) görünüyor. Gemi, donmuş buz parçalarının üzerinde demir atmış durumda. İnsanlar, buzun üzerinde hareket ederek, muhtemelen gemiye yardım etmeye çalışıyorlar. Fotoğrafta yer alan mizah, donmuş deniz ortamının zorluğunun ve bu durumdaki yardım ekiplerinin zorlu görevlerini vurgulamasıdır. Görüntü, günlük yaşamın zorluklarına, mücadeleye ve belki de üşüme/soğuk hava şartlarına gönderme yapıyor.

Fotoğrafta, karlı bir kış günü, bir adamın kar üstünde oturmuş halini görüyoruz. Adam, şapkası ve koyu renkli kıyafetleriyle, kış şartlarına uygun giyinmiş. Kar, hem zemini hem de adamın giysilerini kaplamış. Görüntü, nostaljik ve biraz da melankolik bir his uyandırıyor. Fotoğrafta bir şaka yok. Sadece kış mevsiminde dışarıda bulunan bir adamı gösteren, belki de kişisel bir fotoğraf.

Fotoğrafta, muhtemelen İstanbul'un tarihi bir semtinde, bir yamaç üzerinde yer alan ahşap evlerden oluşan bir mahalle görünüyor. Deniz kıyısında, tepelere doğru uzanan evler, geleneksel mimari özelliklerini korumuş. Fotoğrafın eski bir görüntü olduğunun anlaşılması, eskinin nostaljik bir havası veriyor. Fotoğrafta bir mizah yok, sadece bir görüntü var. Dolayısıyla, "joke" (şaka) kavramı bu bağlamda geçerli değil.

Resimde, bir mesajlaşma uygulamasında (muhtemelen WhatsApp veya benzeri) yapılan bir konuşmanın ekran görüntüsü yer alıyor. Birisi "babamm" yazmış ve altında "Ya bana eski günleri" diye yazmış. Ardından sırasıyla "Lütfen atmayın", "Psikolojim" ve "Bozuluyor" şeklinde mesajlar geliyor. Her bir satırın altında da "10:20" yazıyor. Bu, biraz ironik ve belki biraz da "özçekimci" bir üslupta yazılmış bir durum. Görünüşe göre konuşma, geçmişe dair özlemi, anıların rahatsız edilmemesini ve psikolojik durumun bozulmaması etrafında dönüyor. "Babamm"ın da içinde yer aldığı durum, konuşmanın yakın çevresindeki kişilere (muhtemelen ailesine) hitap ettiğini gösteriyor. Aynı zamanda belki de mesaj gönderen kişinin duygusal durumunu yansıtıyor. "Lütfen atmayın," "Psikolojim" ve "Bozuluyor" ifadeleri, mesajın göndereninin duygularının hassas olduğunu ve geçmiş anılarıyla hesaplaşmaktan kaçındığını ima ediyor. Olaylar hakkında düşünmeye değer bir sebep yokmuş gibi göründüğünde, mesaj gönderen kişinin bunları hatırlamamak istediği için "eskiye dönmemesi"ni rica ediyor. Joke, ironik bir yaklaşımla mesaj gönderenin duygusal durumunu vurguluyor. Eski günleri özlediğini fakat aynı zamanda onlara geri dönmek istemediğini ima ediyor. "10:20" saat kısmı ise, konuşmanın belli bir vakitte gerçekleştiğini ve belki de konuşma havasının neşesizliğini vurgulamak için kullanılan bir bağlam.

Fotoğrafta, muhtemelen 1940'lar veya 1950'ler gibi eski bir dönemde, bir kasap ve/veya marketin iç mekanı görünüyor. Tavana asılı büyük et parçaları (salam, sosis gibi), raflardaki konserve ürünler, peynir, diğer market ürünleri ve bir tezgahta duran kasap açıkça görülüyor. Kasap önünde, terazi ve satış işlemleri için gerekli aletler mevcut. Görüntüdeki espri, tezgahın üzerindeki "… help me win MY Victory" yazısının altındaki görsellerde. ABD'nin Dünya Savaşı'nda galip gelmesini temenni eden bir mesaj ve tasarım. Bu, o dönemde galibiyet için kamuoyu desteğini artırmak amacıyla kullanılan bir kampanyaya işaret ediyor. Kasap da o dönemki ruh haline uygun olarak bu mesajı sergilemekte. Dolayısıyla, espri şu şekilde özetlenebilir: Savaşın kazanılması için herkesin desteğine ihtiyaç duyulduğu bir dönemde, "yardım etmem için bana yardım edin" diye seslenmek.

Fotoğrafta, zaman farkı olan iki farklı fotoğraf görülüyor. Üstteki siyah beyaz fotoğrafa göre, alttaki renkli fotoğraf, aynı çiftin yıllar sonra, yaşlanmış halde aynı motosiklette, aynı pozisyonda oturduklarını gösteriyor. Mizah, zaman geçtikçe her şeyin nasıl değiştiğini, ancak bu çiftin hala aynı şekilde, birbirlerine bağlı olarak, aynı motosiklette seyahat etmeyi tercih ettiklerini vurguluyor. Bir nevi "zamanın nasıl geçtiğini ama aşkın hala güçlü olduğunu" vurgulaması yapılıyor. Eski fotoğrafa bakılıp, güncel fotoğrafa bakınca yaşlanmanın ve zamanın geçmesinin vurgulandığı bir mizah var.

Fotoğrafta, bir şehrin sokaklarında, muhtemelen 1960'lar veya 1970'ler gibi geçmiş bir dönemde, bir yük arabasıyla soğan veya benzeri bir ürün taşıyan iki kişi görülüyor. Arabaya yüklenmiş olan ürünler, yoğun bir şekilde yığılmış ve sayıları çok fazla. Adamlar, taşıma işlemini rahat bir şekilde yapıyor görünmektedirler. Fotoğrafta, bir mizah unsuru var. "Yük"ün aşırı yoğunluğu, bir anlamda komik bir duruma işaret ediyor. Bu durum, çok fazla soğan taşımakla, sıkıntı veya aşırı çalışmayla alay edilmiş olabilir. Belki de yükün fazlalığı, işin zorluğunu ve yorgunluğu çağrıştırıyor. Yüklü soğan yığını ve rahat duruşları, işin kolaylığını/zayıflığını, ya da belki de işin çok kolay olduğuna dair bir mizahi imaya işaret ediyor. Bu yorum, dönem ve kültüre göre değişebilir; kesin bir anlam belirlemek zor.

Fotoğrafta, sıra düzeninde oturan, muhtemelen ilkokul çağındaki, kıyafetleri benzer olan kız çocuklarını görüyoruz. Hepsi, masanın üzerinde duran bir nesneye bakıyor ya da odaklanmış gibi duruyorlar. Bu, klasik bir "okulda disiplin" tarzı fotoğraf. Mizah, aslında yok. Fotoğraf sadece çocukların okulda olmalarını, sıralarında oturduklarını ve ders/aktiviteye odaklandıklarını gösteriyor. Bir espri veya şaka yok, sadece bir eğitim ortamı resmi.

Görüntü, Twitter'da bir kullanıcı tarafından paylaşılan bir mesaj. Kullanıcı, Büşra, "hayır yok" yanıtıyla bir Snapchat mesajına yanıt veriyor. Snapchat mesajının altında ise "4 yıl önce bugüne ait Anıların var!" yazıyor. Bu, bir espri örneği. "Hayır yok" yanıtı, Snapchat'te paylaşılmış geçmiş bir fotoğraf veya video içerik ile ilgili olmayabileceğini belirtiyor. "4 yıl önce bugüne ait anıların var!" kısmı ise, birisi geçmişteki anılardan bahsediyor ve şaşırtıcı bir şekilde bunların güncel olması gerektiğini vurgulamaya çalışıyor. Burada yapılan espri, eski Snapchat mesajı ile kullanıcı arasındaki zıtlığı ve zamansal çelişkiyi vurgulamaktır. Kullanıcı geçmişle ilgili bir mesajı yanıtlıyor, fakat mesaj geçmişe ait olduğu halde, içeriğin güncel olduğunu öne sürmektedir.

Resimde, 1950'li yıllarda çekilmiş görünen, muhtemelen bir anne ve babanın eski bir fotoğrafı var. Fotoğraf, nostaljik ve biraz da eski bir hava taşıyor. Tweet'in altında yazan metin ise, bu fotoğrafa gönderme yaparak bir mizah oluşturuyor. "Saygısızlık yapmak istemem ama babanızın görünmeyen elinde silah varmış da, anneniz o silahın zoruyla duruyormuş gibi" cümlesi, eski zamanların, özellikle de otoriter babaların, "görünmeyen" baskısı ve kontrolü üzerinden, toplumsal veya ailevi yapının nasıl algılanabileceğini, ironik bir şekilde eleştiriyor. Fotoğrafın nostaljik havası ve söylemin ironik yaklaşımı, tweet'e esprili bir dokunuş katıyor. Özetle, tweet'in konusu, o dönemin toplumsal yapısını hafif bir alaycılık ve ironiyle ele alıyor.

Görüntü, muhtemelen bir sosyal medya uygulamasında (Instagram gibi) gerçekleşen bir mesajlaşma ekran görüntüsü. Bir kullanıcı diğer kullanıcıya "Neden 2017 yılından fotoğrafımı beğendin?" diye soruyor. Diğer kullanıcı ise "Tuhaf" cevabını veriyor. Sonra "Ben tuhaf değilim" diyor. Ve sonunda "Sadece bir süredir iyi görünmüyorsun" diye karşılık veriyor. Bu, bir mizah türüdür. Özünde, "Neden 2017 yılından fotoğrafımı beğendin?" diye sormak, "Fotoğrafta kötü görünüyorsun" anlamına geliyor. Cevaptaki "Tuhaf" yorumu soruyu daha da abartıyor ve gülünür tarafı ortaya koyuyor. Son cevap ise kişinin kendi kendisini eleştirmesine (veya eleştiriye) esprili bir yaklaşım getiriyor. İnsanlar, 2017 yılından bir fotoğrafa bakıp onu beğenmenin tuhaf olabileceği fikriyle dalga geçiyorlar. Bu espri, kişisel görünüm hakkında espri yapma biçimidir.

Resimde, İsmet İnönü'nün, bir silahla hedef almış gibi poz vermiş bir fotoğrafı bulunuyor. Fotoğrafın üzerinde "İsmet şu takkeli mi lan?" yazısı yer alıyor. Bu, İsmet İnönü'nün Türk halkının hafızasında takkeli bir devlet adamı olarak yerleşmiş olmasından ve resmin, sanki İsmet Paşa'nın takkesiyle olan görüntüsüyle alay edercesine sorulan bir soru gibi algılanmasını sağlayan bir mizah örneği. "Takkeli mi lan?" ifadesi, abartılı bir şekilde sorulmasıyla konuya eleştirel ve ironik bir bakış açısı getiriyor. Bu tarz mizah, tarihsel şahsiyetlere ve geleneksel imgelerine ironik bir şekilde gönderme yapma eğilimindedir.