Resimde Fransa'nın nüfus haritası yer alıyor. Yeşil noktalar, 1 km²'lik karelerin, o alanda kimsenin yaşamadığını gösteriyor. Haritanın üst kısmındaki yazı, "Burada kimse yaşamıyor" ifadesiyle bu durumu vurguluyor. Haritanın altındaki metin, Fransa'nın toplam yüzölçümünün %31,7'sinin boş olduğunu gösteriyor. Bu da, Fransa'nın büyük bir kısmının aslında nüfus yoğunluğunun düşük olduğu bölgelerden oluştuğunu, yani şehirleşmemiş, kırsal alanların yaygın olduğunu ortaya koyuyor. "Personne ne vit ici" (Burada kimse yaşamıyor) ifadesi, haritada yeşil alanların yoğunluğunu göstererek espriyi oluşturuyor. Bu, boş olan alanların büyüklüğü ve çoğunluğuyla, Fransa'nın bazı bölgelerinde yaşama oranının düşük olduğunu esprili bir şekilde vurguluyor.

Resimde, muhtemelen Google Yorumlar veya benzer bir platformda, "In A Gaming" adlı bir bahis sitesine ait bir yorum yer alıyor. Yorum sahibi, Ridvan Yaşar, siteye beş yıldız vermiş ve "Diyarbakır sende bir gün böyle Olcan" diye yazmış. Fotoğrafta Dubai'nin gece manzarası görülüyor. Bu Dubai'nin güzel ve modern gece görüntüsünün, bahis sitesinin güvenilirliğini veya yorumcunun beklentilerini yansıttığı anlamına gelmiyor. Joke: Bu yorumun ironisi, Dubai'nin muhteşem gece manzarası ile Diyarbakır'ın veya bahis sitesinin gerçekliğinin karşılaştırılmasında yatıyor. "Diyarbakır sende bir gün böyle Olcan" cümlesi, gerçek hayatta, şehri güzel ve heyecan verici göründüğünden daha sıkıcı veya hayal kırıklığı yaratan bir duruma gönderme yapıyor. Yani yorum, bahis sitesinin vaatlerinin gerçeklikle uyuşup uyuşmadığına dair bir eleştiri olarak okunabilir. Görüntüyle yazılan metnin çelişkisine ve abartılı bir imajın altında gizli olabilecek bir eleştiriye gönderme yapmaktadır. Yani, muhteşem bir görüntüye sahip bahis sitesi, kullanıcılar için gerçekte beklenmedik sonuçlar doğurabilir veya beklenmedik deneyimler yaşatabilir.

Fotoğrafta, bir mesajlaşma uygulamasında veya benzer bir platformda yazılan bir metin görülüyor. Metin, erkeklerin ortak bir hayalini, yani dağ başına küçük bir ev yapıp, bahçe işleri yaparak (domates ve biber yetiştirerek) ve evcil bir köpek besleyerek huzurlu bir yaşam kurmak olduğunu anlatıyor. Bu, erkeklerin pratik ve gerçekçi olmayan hayallerine dair bir espri veya genel bir gözlem. "Her zaman bir hobi bahçesi hayali" ifadesi, bu hayallerin yaygın ve sürekli olduğunu vurguluyor. "Dağ başına küçük bir ev yapar, kapıya bir köpek bağlar..." gibi detaylar, bu hayallerin yüzeysel ve belki de biraz basit yönlerini vurguluyor. Yani, espri, erkeklerin bu tür basit hayallerini komik bir şekilde ele alıyor.

Fotoğrafta, Ankara'da, muhtemelen yeni inşa edilmiş, çok sayıda betonarme apartman bloğundan oluşan bir kentleşme alanı görülüyor. Arka planda, arazinin bir kısmı henüz boş, bir kısmı ise yeni yapılarla dolu. Görüntü, biraz kara mizah içeren bir durum tespiti yapıyor. Başlıkta "Ankara'da mutlaka yapman gereken şeyler" yazıyor. Ardından ise, altta, "1. Anıtkabir'i ziyaret et" ve "2. Şehri terk et" şeklinde iki madde halinde komik bir tavsiye yer alıyor. Bu, Ankara'daki yoğun kentleşmenin ve yeni inşa edilen apartmanların fazlalığının, belki de gereksizliğinin, ironik bir şekilde ele alındığı bir mizah örneği. Sanki Ankara'da yapılacak en önemli iki şey, bir yandan tarihi bir anıtı ziyaret etmek, diğer yandan da şehirden kaçınmakmış gibi sunulmuş. Yani, yeni yapılan bu yerlerin, yaşanması gereken bir şehir olmanın ötesinde, bir tür mimari yapı havasına büründüğünün eleştirisi yapılıyor. Özetle, fazlaca yapılan inşaatların aslında pek de istenmeyen bir durum olduğuna dair bir yorum.

Fotoğrafta Ankara'nın, muhtemelen bir semtindeki, yüksek katlı binalardan oluşan bir manzara görülüyor. Ara sokaklar, arabalar ve kış mevsimine uygun şekilde yerde kar var. Fotoğrafın alt kısmında "Abi Ankara" yazıyor. Bu, Ankara'nın sıklıkla yüksek binalarla dolu, modern ve bazen de karmaşık bir şehir olduğunu ima eden, esprili bir ifade. "Abi" kelimesi, "Abi" diye hitap edildiğinde karşılaşılan bir durum veya şehir manzarasını vurgulamak için kullanılan sıradan bir Türk ifadesidir. Bu nedenle espri, Ankara'nın yoğun ve modern yapısıyla ilgili, hafif alaycı bir yorum olarak okunabilir.

Fotoğrafta, 2018 yılında tren garı olan bir bölgenin, 2024 yılında ise arkeolojik kazı alanına dönüşmüş hali görülüyor. Üst kısımda, eski trenlerin bozuk vaziyette olduğu, grafiti dolu bir tren garı yer alıyor. Alt kısımda ise, geniş bir alanda, arkeolojik kazı çalışmaları yapılan bir alan mevcut. Bu, hızlı şehirleşme ve değişime gönderme yapan bir mizah. Trenlerin yerine, tarih ve geçmişin kalıntıları olan kazılar geçmiştir. Görsel, toplumun zamanla nasıl değişebileceğini ve önceliklerin nasıl kayabileceğini esprili bir şekilde sergiliyor.

Resimde, İzmir'de muhtemelen aynı noktadan çekilmiş, 2020 ve 2024 yıllarına ait iki farklı şehir manzarası görülüyor. Alttaki 2024 fotoğrafında, üstteki 2020 fotoğrafında yanmakta olan bina artık yanmıyor ve çevresindeki binaların sayısı ve yüksekliği değişmiş. İlk mesajda, "Soldaki bina 4 yıldır yanıyor mu amk?" ifadesi, binanın 4 yıldır yanmasının (muhtemelen yanlış bir iddia veya abartılı bir ifade) İzmir'in 4 yılda nasıl değiştiğini ve gelişmeye devam ettiğini vurguluyor. Şaka, İzmir'in hızlı yapısal gelişimini, binanın yanma durumu ile karşılaştırarak mizah yoluyla vurgulamaktadır. Yanma durumu, dikkat çekici ve abartılı bir anlatımla, şehirdeki hızlı değişime ironik bir gönderme yapmaktadır.

Resimde, gri betonarme bir binanın yüksek açılı bir fotoğrafı yer alıyor. Bina, mimari tarzı "Brutalizm" olarak nitelendirilen, sert, kaba geometrik şekillere sahip, çarpıcı bir görünüme sahip. Tweet'in altındaki mesaj "Goldis tower Tehran, Iran reddit.com/r/brutalism/co..." ifadesi, paylaşımın muhtemelen İran'daki Goldis Kulesi'ni ve Brutalist mimarinin özelliklerini takdir eden bir sosyal medya paylaşımı olduğunu gösteriyor. Tweetin asıl konusu, paylaşım yapan kişi, bu binanın Ankara'ya çok yakıştığını düşünüyor ve bu özgün Brutalist mimariye olan hayranlığını vurguluyor. Tweet'in şakası, Brutalist mimarinin genellikle modern dünyanın çirkin ve kaba olarak algılanan ama aynı zamanda estetik güzelliğiyle benzersiz bir mimari üslubu olduğunun bir ifadesi. Bu mimari tarzın Ankara'da yer alan bir binada sergilendiğini gören kişiler, bunun "inanılmaz yakıştığını" düşünüyorlar. Bu, genellikle toplumda kabul görmüş güzellik anlayışına farklı bir perspektif sunuyor.

Fotoğrafta, muhtemelen bir sosyal medya platformunda veya mesajlaşma uygulamasında bulunan bir mesaj görülüyor. Mesaj, küçük bir şehirden büyük bir şehre taşınan erkeklerin yol boyunca gördükleri her güzel kıza aşık olmalarıyla ilgili bir klişe veya genel bir gözlem yapıyor. Dolayısıyla, espri, erkeklerin yeni ortama alışma sürecinde, daha fazla çeşitlilik ve dikkat çekici güzellikteki kadınlarla karşılaşmalarının, küçük şehirdeki sınırlı seçeneklere göre daha fazla aşık olmaya sebep olabileceği gözlemine dayanıyor. Biraz da bu durumun gerçekçi ya da abartılı bir şekilde ifade edildiği, dolayısıyla biraz mizah unsuruna sahip olduğu söylenebilir. Erkeklerin bu durumunu hafifçe alaycı ve eğlenceli bir şekilde sunuyor.

Fotoğrafta Ankara'nın, muhtemelen bir semtinin, yüksek katlı binalarla dolu bir manzarası görülüyor. Gökyüzü açık, kısmen bulutlu ve ufuk çizgisinde hafif bir kar örtüsü var gibi görünüyor. Fotoğrafın altındaki metin, "abi abi ankara" şeklinde. Bu, Ankara'da yaşamanın sıkıcı, monoton ve tekdüze bir deneyim olduğunu ima ediyor. Birçok yüksek katlı yapı, aynı renkte ve aynı mimari düzende oldukları için sıkıcı bir manzara yaratıyor. Bu, "abi" kelimesinin şaka amaçlı ve hafif bir şekilde abartılı bir biçimde kullanılmasıyla vurgulanıyor. "Abi" arkadaşça bir hitap şekli olduğu için, ima edilen sıkıcılık ve monotonluk da daha esprili bir hale geliyor. Özetle, fotoğraf ve metin Ankara'daki yüksek katlı yapıların sıkıcılığına ve tekdüzeliğine bir esprili göndermede bulunuyor.

Fotoğrafta İstanbul'un tarihi bir sokak manzarası, muhtemelen Galata bölgesinden bir görüntü. Arka planda Galata Kulesi'ne benzer bir yapı görülüyor. Metin ise, "CB Erdoğan:" ifadesiyle başlayan ve Türkiye'deki vize politikalarına gönderme yapan bir mizah içeren bir yazı. Erdoğan'ın vize politikalarıyla ilgili bir eleştiri veya espri barındıran bir gönderme yapılıyor. "İstanbul'a girişi vizeye tabi tutma gibi bir tezim vardı, her gelen rahatlıkla girmemeli, bir bedelinin olması lazım." cümlesi, vize uygulamalarının, insanların serbestçe ülkeye girmesini engellemek veya girişin bir maliyetle eşleştirilmesi gerektiğini ima ediyor. Esasen, vize uygulamalarının gerekliliğine ve uygunluğuna yönelik bir eleştiri veya esprili yorum yapılarak, vize politikalarının biraz sert veya gereksiz olduğu anlamı çıkarılıyor.

Fotoğrafta İstanbul'un yoğun bir mahalle görünümü, yüksek binaların ve evlerin birbirine sıkışık bir şekilde dizildiği bir şehir manzarası var. Fotoğrafın altındaki yazı "ABİ İSTANBUL YAA" şeklinde. "Abi" Türkçe'de "abim" veya "kardeşim" anlamına gelen bir hitap şekli. "İstanbul YAA" ise "İstanbul vallahi" veya "İstanbul gerçekten" anlamına gelen bir ifade. Dolayısıyla espri, İstanbul'un çok kalabalık ve yoğun bir şehir olduğuna, sanki insanı şaşırtan bir kalabalığa işaret eden bir ifadeyle yapılan espri. Fotoğrafın yoğunluktaki şehir görüntüsünü vurgulayarak bir şaşkınlık, hayret veya yoğunluğu dile getiriyor.

Fotoğraf, muhtemelen yüksek bir noktadan çekilmiş, yoğun bir İstanbul mahallesinin kuşbakışı görünümünü gösteriyor. Binlerce ev, birbirine sıkışık bir şekilde, kestane rengi ve kahverengi çatılarla kaplı. Fotoğrafın üzerinde "ABİ İSTANBUL YAA" yazısı var. Bu, Türkçe'de "Abi, İstanbul'da yaşıyorum" anlamına geliyor. Jest, İstanbul'un yoğun ve kalabalık mimarisinin, şehirde yaşamanın sıkışıklığına bir gönderme yaptığı komik bir ifade. "Abi" kelimesinin kullanımı da genç nesil tarafından kullanılan ve günlük konuşmada sıkça görülen bir konuşma biçimidir. Dolayısıyla, fotoğrafta kullanılan kelimeler ve görsel, İstanbul'un yoğunluktaki yapısını hafifçe alaycı ve arkadaş canlısı bir dille ifade ediyor.

Fotoğrafta Ankara'nın muhtemelen bir semtindeki, yüksek katlı binalardan oluşan bir yapı topluluğu görülüyor. Gökyüzü açık mavi ve bol bulutlu. Binaların çoğunluğu açık krem/bej tonlarında. Fotoğrafın altında "abi ankara" yazıyor. Bu, muhtemelen "abi" (kardeş) ifadesiyle "Ankara" şehrini ironik bir şekilde ilişkilendiren, bir arkadaşlık/aşk/yakınlık duygusu ile ilgili bir espriden oluşan bir gönderi. "Abi" kelimesi genellikle yakın, güvenilir ve saygı duyulan birini tanımlamak için kullanılır, ancak bu bağlamda şehrin veya orada yaşayan kişilerin bir tür samimiyetini ifade etmek için kullanılıyor. Fotoğrafın altındaki "Rekorbet" logosu ise, bir bahis sitesi veya benzeri bir hizmetin reklamını yapmaktadır ve bu espriye bağlam olarak hiçbir katkı sağlamamaktadır. Özetle; Ankara şehrinin kalabalığına ve yoğunluğuna "abi" sözcüğünün yakınlık ve samimiyet çağrışımıyla bir espri yaratılıyor.

Resimde, bir aracın iç kısmından, muhtemelen otomobilin tavan konsolunun ve arka camın yansımasıyla alınmış bir görüntü var. Görüntünün arka planında, bir tepenin üzerinde sıralı yüksek binalar görülüyor. Tweet'in metni, "Ankara gerçekten böyle bir yermiş, ben bunu şaka sanıyordum" şeklinde. Bu, muhtemelen Ankaralı biri tarafından atılan ve şehirdeki yüksek binaların manzarasını şaşırtıcı bulan bir tweet. Şaka, Ankara'nın yüksek binalarla dolu olabileceğine dair şaşkınlık veya abartılı bir tepkinin ifadesi. "Şaka sanıyordum" kısmı, bu manzarayı beklenmedik bulduğunu ve belki de biraz şaşırdığını vurguluyor.

Resimde İstiklal Caddesi'nde çeşitli insan figürleri çizilmiş bir karikatür. Cadde üzerinde hareket halindeki insanlar; giyim tarzları, tavırları ve hatta çocuk arabası gibi ayrıntılarla çeşitlilik gösteriyor. Bazıları şüpheli görünümlü, bazılarının giyimi daha geleneksel. Cadde üzerindeki işaretler (kebab, halva, döviz bürosu) Türk kültürünün farklı yönlerini yansıtıyor. Resimdeki karikatür, İstiklal Caddesi'nin normal kalabalık ve hareketliliğiyle bir araya gelen, belki de siyasi bir bakış açısıyla, tartışmalı bir olay ya da durumla ilgili olabilir. Altyazıdaki "İlk defa İstiklal'e gönül rahatlığıyla çıkabiliyordum, huzur ve neşe kaynağı..." kısmı, İstiklal Caddesi'nin, geçmişte belki de güvensizlik, korku veya huzursuzluk sebeplerinden ötürü rahatça gecilemediği ve karikatürcünün bu durumun artık değişmekte olduğuna dair bir yorumu taşıyor gibi görünüyor. Karikatürün altındaki yorum, toplum ve bireylerin değişimine, özellikle de toplumsal huzur ve barışa odaklanmış olabilir. Özetle, karikatür İstiklal Caddesi'nin güncel, kalabalık ve kaotik, ama aynı zamanda bir huzur ve barış kaynağı olan bir yer olarak algılanan görüntüsünü yansıtıyor. Karikatürün ironisi ve altında yatan mesaj, okuyucuya bu farklı bakış açılarını değerlendirme imkanı sunuyor. Resimde, bir masa etrafında oturan farklı karakterler ve yiyecekler var. Masada waffle, halva, kahve gibi Orta Doğu ve Batı kültürlerinde bulunan tatlılar bulunuyor. Karakterler, özellikle bir "arap" olarak çizilen karakter, bu tatlılara karşı aşırı ilgi duyuyor. Resmin altındaki yazı, "Bütün gün tatlı yedik. Ortadoğu'ya barış getirirsiniz belki ama Arapı tatlıdan, waffle'dan ayıramazsınız. Hansel ve Gretel Müslüman olsaydı kesin böyle bir hayat yaşardı..." şeklinde. Bu, Orta Doğu kültürünün, özellikle yemek kültürüyle ilgili bir mizah içeren, biraz da kültürel klişelere gönderme yapan bir karikatür. Bir anlamda, tatlıların cazibesi ve Arap/Orta Doğu kültürüne dair bir klişe yaklaşımı eleştiriliyor. "Hansel ve Gretel" masalına gönderme, tatlı ve güzel görünümlü bir şeyin, aslında altında saklı zorlukları veya problemleri olabileceğini ima ediyor. Arap/Orta Doğu kültürüyle ilgili bir klişenin aşırıya kaçarak ele alındığı ve biraz da abartılı şekilde anlatıldığı görülüyor. Bu resim, karikatür bir çizim. Birkaç farklı insanı gösteriyor; sakallı, gözlük takmış bir adam, üzerinde başörtüsü/şapka olan bir adam, gözlük takmış ve şapka takmış, biraz şişman bir adam ve diğerleri. Resmin merkezinde, bir bebeği kucaklayan bir adam var. Herkesin etrafında ve aralarında farklı objeler var. Masa üzerinde fincanlar, kurabiyeler ve zarlar mevcut. Resimde bir düşünce balonunda, "Onlar için belki güzel bir hayat tarzıydı bu… Ama benim için dayanılacak gibi değildi. Çünkü biz taa 1923’de ülke olarak tatlıyı bırakmaya karar vermiştik. Bize uymazdı..." diye bir yazı var. Ayrıca "YAKLAŞMAYIN" diye de uyarı yazılabilir. Karikatür, 1923 yılında Türkiye'de yaşanan toplumsal değişimleri ve belki de farklı hayat tarzlarını, farklı değer yargılarını eleştiriyor. "Tatlıyı bırakmak" olayı, bir zamanlar hakim olan geleneksel değerlerden modernizasyona geçişi, yeni kuralların ve normların getirdiği zorluklara gönderme yapıyor. Karikatürde, farklı toplum kesimlerinin bu değişim karşısındaki farklı bakış açıları satirik bir şekilde sergileniyor. Kısacası, karikatür farklı yaşam tarzlarının karşılaşmasını ve bu değişimlerin getirdiği sıkıntıları esprili bir şekilde ele alıyor. Resimde, hareketli bir çizgi roman sahnesi yer alıyor. Ortada, kalın giyimli, biraz şişman bir adam koşuyor. Arkasından, bir tür yaşlı, sakallı figür (belki bir dini lider veya benzeri) bağırarak "SETTAR SETTAR DEDİM... تعال" diyor. Bu, "Settar'a söyledim, gel!" anlamına geliyor gibi. Ve adam, arkasındaki peşinden koşan kişiden kurtulmak için kaçışıyor. Adamın kaçışının sebebi, metinde belirtildiği gibi, "Ardıma bakmadan kaçtım ellerinden. Ameliyatlı yerlerim kanayana kadar koştum İstiklal'de." şeklinde ifade ediliyor. Bu, bir ameliyat geçirmiş ve "isyan" veya "bağımsızlık" anlamına gelen "İstiklal" caddesinde bu kişi tarafından takip edilmekte olduğu izlenimini veriyor. Altta yer alan "SETTAR DEME BANA!" ise kaçan adamın, peşindeki kişiden bu şekilde kurtulmaya çalıştığını, peşindeki kişiye "Settar bana söyleme!" diye bağırdığını gösteriyor. Sonuç olarak, espri, koşan adamın bir tür tehlike veya zorlukla karşılaştığını, kaçtığını ve bu kaosun içindeki "Settar" ismini veya figürü ile ilginç bir şekilde bağlantı kurduğu bir durumda komik bir sahneyi sunuyor. Kısacası, komik bir kaçış ve peşinden koşturma teması üzerine kurulu bir espri.

Fotoğrafta, bir şehrin altında, muhtemelen bir metro tüneli veya benzeri bir alanda, şiddetli yağmur sebebiyle oluşan büyük bir su baskını görülüyor. Su, tünelin oldukça yüksek seviyelerde. Suyun içinde, kurtarma ekipleri ve muhtemelen sular altında kalan kişiler görünüyor. Ayrıca, tünelin girişinde büyük bir reklam panosunda, Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın resminin olduğu görülüyor. Fotoğrafın ironisi, Erdoğan'ın "Millette Hizmet, Ustalık İster" sloganıyla halka hizmet ve liderlik vaadiyle seçim propagandası yaparken, bu sular altında kalan tünelin tam altında yer alan bu su baskınına göndermede bulunmak. Dolayısıyla, sloganın gerçeklikle çelişmesi ve halkın bu duruma karşı yaşadığı hayal kırıklığı ima ediliyor. "Ustalık ister" sözünün su baskınına karşı yetkililerin yetersizliğine işaret ettiği bir mizah unsuru taşıyor. Fotoğraf, liderlik vaadinin gerçek hayattaki olaylar karşısında yetersiz kaldığını vurgulayan bir eleştiri olarak da algılanabilir.

Resimde, Twitter'da bir kullanıcı tarafından paylaşılan bir metin içeriyor. Metin, bir toplumda bireyin puan kaybetme, cezalandırılma ve sonunda toplumdan dışlanma ihtimaline dayalı bir mizah içeren bir sosyal durum tanımlaması yapıyor. **Mizah:** Metinde, "yürüyen merdivende" yanlışlıkla bir yere durduğunuzda, toplumsal aktivitelerde "teke kokusuyla" cezalandırılıp, sonunda "şehir dışına sürülüyor" olunduğu anlatılıyor. İnsan "olduğunu kanıtladığında" geri kabul ediliyor. Bu, toplumsal normlara uyum sağlamanın zorluklarını, kusursuz bir uyum için baskıyı ve bir toplumda cezalandırılma riskini ironik bir şekilde yansıtıyor. Kısacası, bireyin toplum içindeki kabulü için çok sıkı ve absürt kuralların var olduğunu, yanlış yapmanın ciddi sonuçlarına yol açtığını anlatıyor.

Fotoğrafta, Norveç'te aynı yerde, 1887 ve 2004 yılları arasında geçen zaman dilimini gösteren iki fotoğraf yan yana yerleştirilmiş. Üstteki, siyah beyaz 1887 yılı fotoğrafı, at arabası ile yolculuk yapan insanları ve dönemin yol koşullarını gösteriyor. Alttaki, renkli 2004 yılı fotoğrafı ise aynı bölgede, modern arabaların yolculuk yaptığını ve yolun çok daha iyi durumda olduğunu gösteriyor. Fotoğraf, teknolojik gelişmenin ve ulaşımın zaman içinde nasıl değiştiğini, yol koşullarının ve ulaşım araçlarının modernleşmesini vurgulamak için mizah kullanarak sergilemektedir. At arabası ile yolculuğun, bugünkü araçlara kıyasla ne kadar ilkel kaldığını, ve modern hayatın insanların hayatını ne kadar kolaylaştırdığını aksi halde doğal bir gelişmeyi, ufaktan büyük değişimi ve zamanla gelişen teknolojileri gösteren bir karşılaştırma yoluyla gösteriyor.

Fotoğrafta, Mısır'ın Gize bölgesinde, piramitlerin bulunduğu geniş bir çöl alanının kuşbakışı görünümü görülüyor. Piramitlerin etrafında, şehirleşmenin yoğun olduğu bir alan, yani kahire'nin bir kısmı da yer alıyor. Bu fotoğraf, piramitlerin zamanın ve insan etkinliğinin etkisinde kalmışlığını, hala var olmaya devam eden görkemli geçmişiyle ve modern şehirleşmenin de bölgede varlığını sürdürmesiyle vurguluyor. Bir nevi, tarihin ve modernitenin yan yana durduğu, geçmişle bugünün bir araya geldiği bir görüntü. Fotoğrafta bir mizah yok, sadece bir gerçeklik var. Piramitler, belki de şu ana kadar en bilindik ve en önemli simgelerimizdendir. Bir espri unsuru değil, tarihin bir parçası.