Resimde, açık havada, muhtemelen dağlık bir alanda, askerlerin gözetiminde çocukların ders aldığı bir sahne görülüyor. Tahtaya "NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE" yazılmış. Çocuklar, askerler ve öğretmen figürleri var. Çocukların giydikleri giysilerden ve genel ortamdan, fotoğrafın muhtemelen 20. yüzyılın ortalarından veya sonlarından (belki de 1970'lerden-1980'lerden) bir dönemden kalmış olabileceği anlaşılıyor. Fotoğrafın ironisi ya da esprili yönü, çocuklara, onların gelecekleri, kendi kültürleri ve bağımsızlıkları için büyük fedakarlıklar yapmış ve/veya yapmaya hazır olan askerlerin gözetiminde eğitim verilmesidir. "Ne mutlu Türk'üm diyene" sloganı, milliyetçilikle bağlantılı olduğu için bu duruma ironik bir bakış açısı getiriyor. Çocuklara askerlerin gözetiminde, zorunlu milliyetçi duygularla eğitimin verildiği bir eğitim ortamı, alaylı bir şekilde görülüyor. Bu tarz zorlayıcı eğitim yöntemlerini eleştiriyor. Fotoğraf, çocukların bu durumdan ne hissettiğini veya düşüncelerini yansıtmadığı için ironik bir noktayı vurgulamaktadır; bunun yerine askerlerin gözetiminde eğitimin nasıl gerçekleştirildiğini, çocuğun neye maruz kaldığını ya da "mutlu" olup olmadığını göstermektedir.