Bu görselde, bir müzede asılı duran büyük bir tablo görülüyor. Tablonun içinde ise bir başka tablo (veya bir sahne) tasvir edilmiş. **Espriyi şu şekilde açıklayabilirim:** Görseldeki metin, bu sanatsal tekniğe "Tablo İçinde Tablo" diyor ve bunun 1600'lerde sanat dünyasında bir "en büyük gösteriş" (ultimate flex) olduğunu belirtiyor. Buradaki espri, sanatçıların teknik becerilerini kanıtlamak için ne kadar ileri gidebildiği üzerinedir. Bir tabloyu o kadar detaylı ve gerçekçi boyamak zaten zordur; ancak o tablonun içine bir başka tabloyu, sanki gerçekten orada duruyormuş gibi dahil etmek, dönemin sanatçıları için "Bakın ben ne kadar yetenekliyim, perspektifi ve detayı bu kadar mükemmel yönetebiliyorum" demenin en havalı yoluymuş. Yani, sanatçının kendi yeteneğiyle övünme biçimi bir çeşit "ego gösterisi" olarak nitelendiriliyor.