Fotoğrafta, Mehdi Mutlu isimli bir kişinin Twitter paylaşımı yer alıyor. Paylaşımda, babasının hac yolculuğundan dönmesi üzerine oğlu Beytullah'a verilen isim ve ardından yaşanan olaylar anlatılıyor. Beytullah'ın okulda İstiklal Marşı okunurken yaptığı yaramazlık nedeniyle öğretmeninden aldığı tokat sonucu bir kulağını kaybetmesi, onun hayatında zindanlar ve sürgünlerle dolu bir sanatçı yolculuğuna başlamasına neden oluyor. Sonrasında, "Beytocan" ismiyle sahnelerde yer alan, yaralı gönüllerin temsilcisi olarak anılan bir sanatçı profili çiziliyor. Paylaşımın son cümlesi ise, Stockholm'deki hastane kapısında, tesbihiyle jilet gibi temiz bir şekilde duran Beytullah'ı anlatıyor. Paylaşımda bir ironi/satiri var; çocukluk travması veya zorlu bir geçmiş, toplumda ve özellikle sanat dünyasında başarı için gerekli görülüyor gibi algılanan, acı verici sonuçları olan olaylara dönüşebiliyor. Özetle, paylaşım bir çocukluk travmasının, bir sanatçı kimliği oluşturma yolunda beklenmedik bir başlangıç noktasına dönüşmesi üzerine bir gönderme yapıyor. Beytullah'ın zorlu yaşam hikayesi, toplum tarafından da "yaralı gönüllerin sesi" olarak anılmasına neden oluyor. Paylaşım, acı ve zorluklarla dolu bir yaşamın sanata ve başarıya nasıl dönüşebileceği konusunda bir fıkraya benzeyen bir yorum sunuyor.