Fotoğrafta, öfkeli bir ifadeyle konuşan iki adamın bir diyalogunun iki karesi var. Birinci karede, sol taraftaki adam diğer adama "Ben hiçbir kayanın arkasına yaslanmam." diyor. İkinci karede ise aynı adam "Ayakta doğdum, ayakta yaşadım, ayakta öleceğim." diyerek kayanın arkasına yaslanmaktan imtina ettiğini ve hayatının her aşamasında ayakta kalmayı tercih ettiğini vurguluyor. Bu espri, adamın kayanın arkasına yaslanmayı reddettiği için ironik bir durum yaratıyor. Kayanın arkasına yaslanmak genellikle korunaklı bir pozisyon olarak görülürken, adam bunu reddederek daha güçlü bir duruş sergilediğini hissettirmeye çalışıyor. Fotoğrafta iki adam konuşuyor. İlk adam diğerine "Bırak kayayı, toprağa bile sırtımı yaslamayacağım" diyor. İkinci adam ise "Mezara bile dik gireceğim" diye yanıtlıyor. Bu espri, birinci adamın zor durumda olduğunu ve sırtını toprağa yaslamak istemediğini ima ediyor. İkinci adam ise, mezarın dışında bile dik duracak kadar kararlı olduğunu ve zorlukların onu yıldırmayacağını söylüyor. Resimde ciddi ifadeyle bakışan bir adam var. Adamın üstünde iki cümle yazıyor: * Ola ki toprak sırtımı yasladım diye hak iddia eder... * ...minnet ederiz. Şaka, kişinin toprakla olan yakın ilişkisini ve minnettarlığını abartarak, gündelik hayatta karşılaşabileceğimiz absürt durumları esprili bir dille yansıtıyor.