Resimde, bir düğün veya benzeri bir kutlama etkinliğinde, davul çalan genç bir erkek görülüyor. Genç, gri bir tişört ve açık gri kot pantolon giymiş. Davul çalarken ağzını açmış, sanki şarkı söylüyormuş gibi görünüyor. Arka planda ise diğer müzikçiler ve izleyiciler var. Davulun sesi ön planda olduğu için genç adamın şarkı söylemeyi gerçekçi bir şekilde taklit etmesi biraz komik bir durum oluşturuyor. Fotoğrafta asıl şaka, genç adamın davul çalarken sanki şarkı söylüyormuş gibi "söylediği" ama dinledikçe anlaşılmaz ve anlamsız olan seslerin absürtlüğünde saklı. Davul çalmak, şarkı söylemek kadar belirgin bir ses üretimine sahip bir enstrüman olduğu için, bu absürtlük komik bir etki yaratıyor. Yani, şaka aslında "davul çalıp şarkı söylediğini iddia eden ama aslında söylediği şey anlamsız olan" bir durumdan geliyor. Resimde, bir düğün veya benzeri bir eğlence etkinliğinde, davul çalarak şarkı söyleyen genç bir adam görülüyor. Davul, geleneksel Türk davulları arasında yer alan, büyük bir tabla. Adamın tavrı, sanki çok heyecanlı bir şekilde ve mümkün olan en iyi şekilde müzik yapıyormuş gibi, abartılı ve hatta biraz komik. Fotoğrafta bir "jargon" veya "özgül bir mizah" yok. Mizah, genellikle böyle performanslarda görülen, abartılı enerjik tavrın, görüntüye bakıldığında, abartılılığının bir sonucu. Bir bakıma, "çok büyük iş yapmaya çalışıyor" imajını veriyor, belki de çok fazla dikkat çekmeye çalışıyor. Bu, kültürel bir bağlamda, izleyicilerin hafifçe gülümsemelerine veya kahkaha atmalarına neden olabilecek bir "dürüstlük" ve gerçekçilik eksikliğinden kaynaklanıyor. Özetle, abartılılıktaki komiklik, izleyiciye bırakılmış ve belirli bir şaka yok.