Fotoğrafta, sarı bir duvarın önünde ayakta duran ve yere bakarak oturan bir adam var. Adam, sokakta oturmuş yalnız ve umutsuz görünüyor. Adamın üzerinde giydiği palto ve elinde tuttuğu kahve fincanı, onu sıradan bir adamdan ziyade, biraz daha "entel" bir figür haline getiriyor. Bu fotoğrafın mizahı, günlük hayatın sıradanlığı ve "entel" bir tavrın çelişkisi üzerinde oynuyor. Fotoğraf, herhangi birinin günlük hayatın monotonluğunda sıkışıp kaldığını ve kendini "entel" bir figür olarak hayal ettiğini gösteriyor. Fotoğrafın mizahı, izleyicinin kendi hayatları ile bu adamın durumunu karşılaştırmasından kaynaklanıyor. Fotoğrafta hiçbir açıkça komik unsur yok, ama izleyici, adamın durumunu ve hissettiklerini anladığında, sadece "entel" olmaktan öteye geçip gerçek hayatın çelişkilerine değen bir mizah anlayışı yakalıyor. Gün boyu başkalarını eğlendiren birinin eve döndüğündeki yalnızlığına dair bir espri.