Resimde, bir ayrılık durumunda söylenebilecek iki farklı ifade ve bunların karşılık gelen tepkileri görülüyor. Solda, genç bir çiftin el sıkışmasıyla temsil edilen, "İyi ki tanıdım seni. Umarım mutlu olursun." cümlesi yer alıyor. Bu, normal, nazik ve ayrılık sonrası iyi dilekler içeren bir ifade. Resimde bu ifadeye bir "X" işareti konmuş, bu da "doğru" ya da "uygun" olmadığını gösteriyor. Sağda, "Seni tanıdığım gecenin sabahını s.keyim." cümlesi yer alıyor. Bu, oldukça farklı ve olumsuz bir ifade. "Neyzen Baba" yazısının altında yer alması da bu cümlenin belli bir mizah türüyle ilişkilendirildiğine işaret ediyor. Resimde bu ifadeye bir "√" işareti konmuş, bu da "doğru", "uygun" ya da "mükemmel" olarak kabul edildiğini gösteriyor. Özetle, resim, ayrılık sonrası ne söylemek gerektiği konusundaki bir mizah içeren yorum yapıyor. "İyi dilekler" yerine, "olumsuz ve kaba" bir ifadeyi tercih etmenin gülünçlüğünü vurgulamaktadır. Joke, ayrılık sonrasında söylenecek uygun olmayan, fakat belki de bir espri olarak görülebilecek bir ifadenin kabul görmesinden kaynaklanmaktadır.

Fotoğrafta, Mustafa Recip adlı bir kullanıcının Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımda, "terk edip edip gidiyorsunuz sonra mustafa eşyalarımı kargola yarramı kargolarım satacam ben bunları" yazıyor. Paylaşım tarihi 16 Ocak 2016. Tweet'in ironik ve biraz da acımasız bir espri yaptığı söylenebilir. "Terk edip edip gidiyorsunuz" ifadesi, bir ilişki veya ortaklıkta ayrılmayı, ya da bir kişiyi terk edip gitmeyi işaret ediyor. Ardından gelen "sonra mustafa eşyalarımı kargola yarramı kargolarım satacam ben bunları" ifadesi, bu ayrılma sürecinde terk edilen kişinin eşyalarını satmayı planladığını vurguluyor. Bu, terk edilmenin getirdiği çaresizliği, belki de kırgınlığı ve üzüntüyü esprili bir dille anlatıyor. Özetle, espri, terk edilmenin ve bununla başa çıkma şeklinin komik bir şekilde sunulması üzerine kurulu.

YESTERDAY 10:26 PM seni çok istiyorum 9:38 AM lütfen geri dön 4:56 PM neyse 31 çektim gerek kalmadı Kaynak

Fotoğrafta, sarı bir duvarın önünde ayakta duran ve yere bakarak oturan bir adam var. Adam, sokakta oturmuş yalnız ve umutsuz görünüyor. Adamın üzerinde giydiği palto ve elinde tuttuğu kahve fincanı, onu sıradan bir adamdan ziyade, biraz daha "entel" bir figür haline getiriyor. Bu fotoğrafın mizahı, günlük hayatın sıradanlığı ve "entel" bir tavrın çelişkisi üzerinde oynuyor. Fotoğraf, herhangi birinin günlük hayatın monotonluğunda sıkışıp kaldığını ve kendini "entel" bir figür olarak hayal ettiğini gösteriyor. Fotoğrafın mizahı, izleyicinin kendi hayatları ile bu adamın durumunu karşılaştırmasından kaynaklanıyor. Fotoğrafta hiçbir açıkça komik unsur yok, ama izleyici, adamın durumunu ve hissettiklerini anladığında, sadece "entel" olmaktan öteye geçip gerçek hayatın çelişkilerine değen bir mizah anlayışı yakalıyor.