Fotoğrafta, bir restoranda veya barda oturan bir adam görünüyor. Önündeki masada tabaklar, şişe su ve bir buz kovası var. Adamın arkasında da benzer şekilde oturmuş insanlar görünüyor. Mekanın aydınlatması kırmızı ve mor tonlarında. Fotoğraftaki yazı, Türkçe bir dua veya yakarış gibi duruyor: "düzel ey amina koyduğumun kalbi beni kimseye muhtaç etme". Bu ifade, özellikle "amina koyduğumun" gibi argo ve kaba bir kelime içerdiği için mizahi veya şok edici bir etki yaratmayı amaçlıyor. Cümle, kelimenin tam anlamıyla "iyileş, lanet olası kalbim, beni kimseye muhtaç etme" anlamına gelir. Burada kullanılan argo ifade, dua eden kişinin içinde bulunduğu çaresizliği, öfkeyi veya durumu daha güçlü bir şekilde ifade etme biçimi olarak kullanılmış olabilir. Mizah, bu kadar kaba bir ifadenin samimi bir yakarış içinde kullanılmasıyla ortaya çıkıyor.