Fotoğrafta, siyah şort giyen ve beyaz spor ayakkabılar giyen bir adam var. Adamın üzerinde, "Bilgisayardan çok iyi anlıyorum kombini" yazan bir tweet var. Şaka, adamın kombininin aslında çok basit ve sıradan olduğunu, ancak kendisinin bunu çok zeki ve karmaşık bir şeymiş gibi göstermeye çalıştığını ima ediyor. Adamın tweet'inin aslında kombinin ne kadar basit olduğuna dair bir ironi olarak yorumlanabilir.

Resimde Winnie the Pooh'un iki farklı versiyonu var. Üstteki resimde Winnie, iki saatte elle yapılması gereken bir şeyi yapıyor. Alttaki resimde ise Winnie, aynı işi otomatikleştirecek bir script yazmak için dört saat harcıyor. Fıkra, elle yapılan işlerin otomatikleştirmeye göre daha hızlı ve pratik olmasına rağmen insanların karmaşık ve zaman alıcı otomasyon çözümleri üretme eğilimini gösteriyor. Yani, basit bir işi elle yapmak yerine, bir script yazmak ve o işi otomatikleştirmek, daha fazla zaman ve çaba gerektirir.

Fotoğrafta bir grup insanın sokakta yürürken görüldüğü bir haber videosu var. Videoda, kişilerin yüzlerinde maske olmamasına rağmen, sosyal mesafeye dikkat etmedikleri, hatta birbirlerine yakınlaştıkları görülüyor. Tweet'in altındaki yorumda, kişi haberdeki görüntülere "Yakışmadı Barış Özcan..." diyerek tepki veriyor. Bu yorum, ünlü gazeteci Barış Özcan'ın koronavirüs tedbirlerine olan aşırı hassasiyetiyle bilindiği için yapılmiş. Bu nedenle, onun haberde görülen insanların davranışlarını nasıl değerlendireceğini ima ediyor ve ironik bir mizah kullanıyor. Fotoğrafta, İstanbul'da, muhtemelen Taksim Meydanı gibi kalabalık bir yerde, insanlar sokağa çıkmış ve günlük hayatlarına devam ediyor. Görüntü, "Kısıtlamasız İlk Hafta Sonu" başlığıyla, koronavirüs kısıtlamalarının kaldırıldığı ve insanların özgürce dolaştığı bir dönemi yansıtıyor. Mizah, insanların normal bir hafta sonu gibi hareket etmesinin, kısıtlamaların kaldırılmasının ne kadar hızlı ve yaygın bir etkiye sahip olduğunu vurguluyor. Durum, "son dakika" haberinin bir parçası olarak, beklenmedik derecede hızlı bir dönüşümü sergiliyor. Dolayısıyla, sadece kısıtlamaların kalktığını değil, insanların da hızla ve coşkuyla bu yeni normalliğe uyum sağladıklarını gösteriyor. Bir anlamda, "kısıtlamasız" bir şekilde normal hayata dönme, olağanın ötesinde bir dönüşümleri, hızlı ve beklenmedik bir şekilde gerçekleşmiş bir dönüşümü gösterir. Fotoğrafta, İstanbul'un Taksim meydanında, insanların günlük hayatlarına devam ettikleri bir görüntü yer alıyor. Görüntüde, yüzlerinde maske bulunan, normal bir şekilde hareket eden kalabalık bir insan grubu var. Görsel, alt kısımda "Kısıtlamasız İlk Hafta Sonu, İstanbullular İlk Günü Nasıl Geçirdi?" başlığıyla haber yayınlayan bir televizyon kanalının ekran görüntüsü. Bu görüntü bir "joke" değil, tam tersi; kısıtlamaların kalktığı ilk hafta sonu insanların Taksim'de nasıl hareket ettiklerini gösteren haber görüntüsüdür. Görüntü, kısıtlamaların kaldırılmasının ardından insanların normal yaşantılarına geri döndüklerini gösteriyor. Joke unsuru yok.

Fotoğrafta, iki kadın, yeşil plastik bardaklarla bir tür sihir oyununu oynarken görülüyor. Kadınlardan biri "Developer" (Geliştirici), diğeri ise "Tester" (Testçi) olarak etiketlenmiş. Jestler ve odaklanmış bakışlar, geliştiricinin kodu yazarken veya bir projenin üzerinde çalışırken harcadığı yoğun konsantrasyonu, testçinin ise yazılımı test ederken karşılaşabileceği zorlukları temsil etmektedir. Bu durum, kodlama ve test süreçlerindeki farklı rolleri, yoğun çalışmayı ve olası zorlukları ironik bir şekilde, sihir numarası üzerinden vurgulamaktadır. "Geliştiricinin" ve "Testçinin" bu şekilde, yoğun konsantrasyon halinde olduğu, neredeyse aynı anda aynı şeyleri yapmaya çalıştığı, çabalarının ise sonucu vermediği, yani sihir başarısız olduğuyla ilgili esprili bir yorumdur. Kodlama ve test işlemlerinin bu yoğun konsantrasyonu gerektiren yönüyle, beklenmedik sonuçlarla karşılaşma olasılıkları vurgulanmaktadır. Resimde, iki kadın masa etrafında yeşil plastik bardaklarla bir oyun oynuyor. Soldaki kadına "Developer" (Geliştirici), sağdakine "Tester" (Testçi) yazısı eklenmiş. Oyun, bardakları hareket ettirerek, arkasını gizlemek üzerine kurulu. Mizah, yazılımlarda (ve muhtemelen diğer birçok alanda) geliştiricilerin ve testçilerin iş süreçlerindeki farklı yaklaşımlarıyla ilgili. Geliştiriciler genellikle kendi kodlarını "gözleriyle" "görmek" için çabalar, testçiler ise uygulamanın beklenmedik, hatta hatalı davranışlarını bulmakla uğraşır. Bu, sanki geliştiriciler bardakların arkasını gizleme (kodlarını çalışır hale getirme) konusunda yoğunlaşıyor, testçiler ise beklenmedik sorunları (bardakların arkasındaki "şeyi" bulmayı) araştırıyormuş gibi gösteriliyor. Dolayısıyla espri, bu iki farklı iş rolü arasındaki (ve potansiyel olarak var olan) karşıtlığı ve farklı odak noktalarını vurguluyor.

Fotoğrafta, korkmuş gibi görünen bir kedi merdiven basamağında oturmuş. Kedinin gözleri kocaman açılmış, ağzı açık ve dilini çıkarıyor. Bu fotoğraf, kedinin korktuğu anda yakalanmış gibi görünüyor. Ancak fotoğraf, kedi korktuğu için değil, muhtemelen arkasındaki sessiz bir gürültü veya başka bir şeyle şaşırdığı için çekilmiş. Kedi "Ne oluyor?!" diye soruyor gibi görünüyor. Bu fotoğraf komik çünkü kedinin korkmuş ifadesi komik bir şekilde yakalanmış. Ayrıca, kedinin "Ne oluyor?" gibi görünmesi ve arkasındaki sessiz gürültünün ne olduğunu düşünmesi de fotoğrafa mizah katıyor.

Bundan sonra Facebook'a sadece vesikalık konacak!..herşeyi açık seçik net görücez..yalancılık yapmayın..babayınz skerim...

Resimde, merdivenlerden yukarı çıkan bir programcıyı temsil eden bir adam görüyoruz. Adam, merdivenlerin basamaklarının her birine yazılım geliştirmede aşamalı olarak karşılaştığı konuları yazmış. En alt basamakta "Merhaba Dünya" yazıyor ki bu, programlamanın en temel başlangıç noktasıdır. Merdivenleri çıkıp yukarıya doğru ilerledikçe basamaklardaki yazılar daha zorlaşmaya başlıyor. En üst basamakta ise "Yapay Zeka ve Makine Öğrenmesi" yazıyor ki bu da programcılığın en ileri seviyelerinden biridir. Bu resim, programlama öğrenirken kişinin karşılaştığı zorlukları ve aşamaları mizahla gösteren bir karikatür. "Merhaba Dünya"dan "Yapay Zeka ve Makine Öğrenmesi"ne kadar uzun bir yolculuk olduğunu ve bu yolculuğun her adımının bir zorluk ve başarı anı olduğunu gösteriyor.

Resimde, bir kişinin 1400 adet resmi yeniden boyutlandırmak için Photoshop'ta yaptığı işlem gösteriliyor. Resimde, bilgisayar klavyesinin bir tuşunun üstüne, "Return" tuşunun üzerine gelecek şekilde, bir çamaşır mandalı yerleştirilmiş. Bu resimdeki espri şu: Kişinin 1400 adet resmi tek tek manuel olarak yeniden boyutlandırmak yerine, çamaşır mandalıyla tuşları basılı tutarak, işlemi otomatikleştirdiğini gösteriyor. Çamaşır mandalı ile tuşları basılı tutmak, gerçekte mümkün olmayan bir şey. Bu durum, kişinin Photoshop'u kullanmak yerine, daha basit ve pratik olmayan yöntemlere başvurduğunu göstererek espriyi oluşturuyor.

Resimde, Tom kedisinin gün boyunca yaşadığı hal değişimleri gösteriliyor. * **Sabah:** Uyandıktan sonra, gözleri hala kapalıyken, yorgun ve uykusuz bir şekilde uyanıyor. * **Öğle Yemeğinden Sonra:** Karnı doyduktan sonra, uyuklamaya başlıyor. * **Öğlen:** İş başında, çalışmaya devam ediyor. * **Akşam:** Yorgun, gözleri ağırlaşmış bir şekilde çalışmaya devam ediyor. * **Gece:** Programlama yaparken kendini çok mutlu ve enerjik hissediyor. Resimdeki espri, programlamanın bir kişinin enerjisini ve keyfini nasıl artırdığını gösteriyor. Tom kedisi, programlama yaparken diğer zamanlardan daha mutlu görünüyor. Bu durum, programcıların gece geç saatlere kadar çalışırken hissettikleri enerji ve heyecanı temsil ediyor.

Fotoğrafta siyah bir klavye görünüyor. Klavyenin tuşları üzerinde Türkçeye özgü bir dil düzeni yerine İngilizce harflerin bulunduğu görülüyor. Bu durum, Türk kullanıcının İngilizce klavyeyle yazmaya çalışırken yaşadığı zorluklara ve olası hatalara gönderme yapıyor. **Şaka:** "Bu klavyedeki Türkçe harfleri kim ayarlayacak?" veya "Türkçe bilmeyenler için tasarlanmış bir klavye." şeklinde yorumlanabilir.

Fotoğrafta, ünlü dizi Mr. Robot'tan Elliot Alderson'ın iki farklı sahnesi yer alıyor. İlk sahnede, Elliot bilgisayar başında otururken, "Çözemiyorum..." diye düşünürken görünüyor. İkinci sahnede ise, Elliot yüzü asık bir şekilde "Çözemiyorum, çözemiyorum, çözemiyorum!" derken görünüyor. Aralarında ise, kulaklık telleriyle oluşan karmakarışık bir görüntü yer alıyor. Bu fotoğrafın espri konusu, kulaklık telleriyle oluşan karmaşıklığın, Elliot'un iç dünyasını ve olayları çözmeye çalışma çabasını simgelemesidir. Kulaklık telleri, Elliot'un kafasının içindeki karmaşayı, düşüncelerini ve çözmeye çalıştığı problemleri temsil ediyor. Bu nedenle, fotoğrafa bakan kişi, Elliot'un zor bir durumda olduğunu ve olayları çözmekte zorlandığını anlıyor.