Fotoğrafta bir bakkalın içinde dolu raflar ve bir bakkal görebiliyoruz. Twitter paylaşımında ise "Mahalle bakkalından yarım ekmek yaptırıp borç yazdırmak. Dipnot: Bakkal laf etmediyse bi ufak kutu vişne suyu istenir" yazıyor. Bu, Türk toplumunda mahalle bakkallarında yapılan küçük alışverişlerde sıkça kullanılan bir mizah örneği. Ekmek almak için borçlanılan ve karşılığında ufak tefek bir şey daha istemek gündelik hayatımızda sıkça rastladığımız bir durum. Bu durumun komik bir şekilde anlatılması, paylaşımı yapanın kendi yaşam tecrübelerinden yola çıktığını gösteriyor.

Fotoğrafta, bir bakkalın içinden çekilmiş bir manzara görünüyor. Bakkalın raflarında sigara ve içki kutuları yer alıyor. Rafların önünde, bir adamın, üzerinde "Sabah bırakırım, yarın uğrarım, ikisini birden veririm, beni biliyorsun zaten, başka yerden almıyorum. Gibi kelimeler yasaktır." yazan bir yazı ile durduğu görülüyor. Bu fotoğrafta yapılan şaka, alıcının, bakkala borçlu olduğu parayı "sabah bırakıp, yarın uğrayarak" ödemek istediğini ima ediyor. Ancak bakkal, bu tür bir tavrı "yasak" olarak kabul ediyor ve müşteriden borcunu hemen ödemesini talep ediyor. Yani, fotoğrafta bir çeşit "borçlu müşteri" mizahı yapılıyor.

Resimde "veresiye" kelimesi ve anlamının açıklaması yazıyor. "Veresiye" kelimesi, bir müşteriye parası olmadığı zaman, daha sonra ödeme yapması için mal veya hizmet verilmesi anlamına gelir. Bu, Türk kültüründe yaygın bir uygulama olup, dayanışmayı, güveni ve özveriliği temsil eder. Resimdeki espri, Türk kültüründe çok yaygın olan "veresiye" uygulamasına bir gönderme yaparak, bu kavramın özümlü bir şekilde tanımlanmasını sağlamasıdır.

Resimde, sigara paketlerinin satıldığı bir yerde asılı bir not görünüyor. Notta "Veresiye Yoktur Artık Her An Öle Bilirsiniz Çünkü Ülbos Var" yazıyor. Bu espri, veresiye veren esnaflara yapılan bir göndermedir. "Ülbos" kelimesi, Türkiye'de yaygın olarak kullanılan ve "veresiye" ile eş anlamlı olan bir argo sözcüktür. Espri, veresiye vermeyen esnafların müşterilerinin her an "ölme" tehlikesi ile karşı karşıya olduklarını ima ediyor.

Fotoğrafta iki farklı adamın yan yana oturmuş, bir restoranda yemek yediği görülüyor. Sol taraftaki adamın önünde bir tabak, sağ taraftaki adamın önünde ise boş bir tabak var. Fotoğrafın başlığı "Vereşiye veren / Peşin veren" şeklinde. Bu fotoğrafın espri konusu, sol taraftaki adamın yemeğini vereşiye yediğini, sağ taraftaki adamın ise yemeğini peşin ödediğini ima ediyor.

Resimde bir bakkalda, alkollü içki rafları ve fiyat listesinin üzerinde bulunan "18 Yaşından Küçükler İçin Satış Yasaktır" uyarı levhası görülüyor. Levhanın altında ise "Vereşiye İsteyenin Anasını S..M??" yazan bir not iliştirilmiş. Bu, satıcının vereşiye isteyen müşterilere karşı duyduğu sinirli bir tepkinin mizah yoluyla ifade edilmesidir. Aynı zamanda, bu notun altında "Adamlara, Kişilere, Gruplara, Vakıflara, Derneklere, Cemaate Vereşiye Yoktur" yazan bir levhanın da bulunması, verişinin yasak olduğunu göstererek, bu mizahı daha da kuvvetlendiriyor.

Resimde iki adam var. Soldaki adam "Varesiye satan" diye yazan bir tabela altında duruyor ve sağdaki adam ise "Peşin satan" yazan bir tabela altında duruyor. İki adamda da elinde satış için teşhir edilen birer dolap var. Soldaki adamın dolabında sadece eski eşyalar ve kırık dökük eşyalar bulunurken, sağdaki adamın dolabında ise yeni ve düzenli olarak dizilmiş ürünler bulunuyor. Bu resimdeki espri, "Varesiye satan" ve "Peşin satan" tablalarda gizli. "Varesiye" yani taksitli satış yapan adamın dolabında eski ve kötü eşyalar olduğu vurgulanıyor, bu da taksitle alışveriş yapan insanların daha ucuz ve kalitesiz ürünleri almak zorunda kaldığını ima ediyor. "Peşin satan" adamın dolabında ise kaliteli ve düzenli eşyalar bulunması, "peşin" yani nakit ödeme yapanların daha iyi ürünleri tercih edebileceğine işaret ediyor. Bu resimde, Türk toplumunda yaygın olan bir düşünceyi eleştiriyor: Taksitli satış yapanların daha ucuz ve kalitesiz ürünler sattığı fikri. Ancak bu düşüncenin gerçekliğinden çok, bir klişe olarak kullanıldığı görülüyor.

Resimde, bir kadın bir dükkanda peynir almak için bekliyor. Dükkan sahibi, peynirden bir parça alıp kadına ikram ediyor ve "bir parça daha ister misin?" diye soruyor. Kadın "yo" der. Dükkan sahibi "metalikadan geliyor... anforgivin... yani türkçe'si borcunuz eyice gabardı... vere stiye yook..." diyerek kadına borcunu hatırlatıyor. Fıkra, dükkan sahibinin, peynir satmaya çalıştığı sırada kadına borcunu hatırlatmasının komikliğini ortaya koyuyor.

Fotoğrafta, "VERESİYEMİZ YOKTUR LÜTFEN TEKLİF ETMEYİNİZ. BANADAMİ? HE SANADA" yazan bir yazı görülüyor. Bu yazı, dükkan sahibinin müşterilere, "kredi veya veresiye" vermeyi bıraktığını söyleyerek esprili bir şekilde ifade ediyor. "BANADAMİ? HE SANADA" ifadesi, müşterilerin böyle bir isteğin "bana da" uygun olup olmadığını sorgulamasını ve komik bir şekilde onlara da aynı sözleri söylemesini ima ediyor.

Fotoğrafta bir otobüste oturan iki adam var. Adamlardan biri diğerine "Veresiye satan peşin satan" demiş. Bu espri, kredi kartı ile peşin ödeme arasındaki farkı vurguluyor. "Veresiye satan" ifadesi, kredi kartı ile yapılan alışverişleri temsil ediyor çünkü alışveriş anında para ödenmiyor ve daha sonra ödeme yapılıyor. "Peşin satan" ifadesi ise nakit olarak ödeme yapılan alışverişleri temsil ediyor. Bu espri, "peşin satan" ifadesinin bir nevi daha dürüst ve daha "temiz" bir alışveriş biçimi olduğu ima edilerek kullanılıyor.

Resimde "Veresiye İçin Gerekli Belgeler" başlıklı bir liste var. Listede, veresiye alışveriş yapmak için gerekli olan birçok komik ve absürt belge madde madde sıralanmış. **Şaka**: Listedeki belgelerin çoğunun gerçek hayatta veresiye alışveriş için istenmesi imkansız, hatta saçma. Bu durum listeyi mizah dolu hale getiriyor. Listedeki maddelerin gerçek hayatta istenmesi durumunda, insanların zor durumda kalacağı ve komik durumlara düşeceği düşünülüyor.