Fotoğrafta, kahverengi bir zeminde, Türkçe bir özdeyiş yazıyor. Özdeyiş, "Gereğince sıvırı konuşacaksın. Zira, geniş kütükler için, keskin balta gerek." şeklinde. Bu, bir anlam oyununa dayalı bir özdeyiştir. "Sıvırı konuşmak" sözlü olarak yetenekli olma veya incelikli konuşma anlamına gelir. "Geniş kütükler" ise, zorlayıcı durumlar, sorunlar veya anlaşılması zor konular olabilir. Özdeyiş, sadece konuşmakla değil, sorunları çözmek için gerekli araç ve beceriye de sahip olmak gerektiğini vurguluyor. "Keskin balta", bu zorlu işlerle başa çıkmak için gereken zekâ, yetenek veya çözüm becerisi için bir mecaz. Dolayısıyla özdeyiş, sadece iyi konuşmak yetmez, sorunlara çözüm üretmek gerektiğini anlatıyor.

Fotoğrafta, kahverengi bir zeminde, muhtemelen bir kitap sayfasında, siyah yazı ile yazılmış bir Türkçe atasözü veya özdeyiş görülüyor. "Gerektiğinde sivri konuşacaksın. Zira, geniş kütükler için, keskin balta gerek." cümlesini içeriyor. Bu, bir mizah içeren atasözü değil; bir durumu anlatıyor. Konuşma tarzımızın ve kararlarımızın, karşılaştığımız durumlara göre değişmesi gerektiğini anlatıyor. Zor durumlar karşısında daha sert, kesin ve etkili konuşmalar yapmamız gerektiğini vurguluyor. "Geniş kütükler için keskin balta gerek" ifadesi, zor sorunlar karşısında güçlü ve etkili çözümler bulmanın önemini vurgulamaktadır. Mizah, durumla uyumsuz, beklenmedik bir şeyden ziyade, pratik ve gerçekçi bir durumu anlatıyor.

Fotoğrafta, And Dağları'nın eteklerinde, muhtemelen gece saatlerinde aydınlatılmış bir şehir olan La Paz, Bolivya'nın manzarası görülüyor. Şehrin, dağların yamaçlarına doğru inişli çıkışlı, sıkışık bir şekilde inşa edilmiş yapılarından oluşan, ışıl ışıl aydınlık bir görüntüsü var. Arka planda ise, tepelerini karla kaplamış, ihtişamlı bir dağ görülüyor. Fotoğrafın mizahı, La Paz gibi, yüksek dağlarda ve oldukça dik arazilerde kurulmuş şehirlerin, yapılaşma şeklinin ne kadar "dikili" ve "sıkışık" olduğunu, ve aynı zamanda dağların büyüklüğü ve görkemi ile karşılaştırıldığında, şehri bu kadarğın içinde "sıkışıp" kalmış gibi gösteriyor. Bu, şehri ve konumunu komik bir şekilde vurguluyor.

Fotoğrafta, Almanya'nın muhtemelen Rheinin kıyısındaki, sonbaharın güzel renkleriyle kaplı bir kasaba manzarası görülüyor. Tepelerde, tarihi bir görünümde, kale benzeri bir yapının bulunduğu, üzüm bağlarının arasında yükselen bir tepe var. Kasabanın evleri ise renkli cepheleriyle ve farklı mimari tarzlarıyla dikkat çekiyor. Fotoğrafın genel havası, sakin, tarihi ve güzel bir Avrupa kasabası izlenimi veriyor. Bir şaka yok. Fotoğrafın güzelliği ve atmosferi, bakış açısını zenginleştiren manzara unsurlarıyla ilgili.

Fotoğrafta, üç kadın oyuncu görünüyor. Ortadaki kadın, kırmızı ve siyah desenli bir bluz giymiş. Saçları sarı. Solda, koyu kahverengi saçlı ve beyaz bir elbise giymiş kadın, sağında ise açık kahverengi saçlı ve pembe tonlarında bir elbise giymiş genç bir kadın bulunuyor. Kadınların gülümsemeleri ve pozlamaları, "Acemi Cadı" adlı muhtemelen bir televizyon dizisine ait bir tanıtım görseli gibi. Fotoğrafta bir espri veya ironi yok. Sadece bir dizi tanıtımı. "Acemi Cadı" ifadesi, hiçbir mizah çağrıştırmıyor.

Fotoğrafta, Türkçede yazılmış bir metin görülüyor. Metin, birini geride bırakmanın, sevmemekle ve unutmakla eş anlamlı olmadığını, aksine "Seni seviyorum ama artık bana iyi gelmiyorsun" diyebilecek kadar güçlü olmak gerektiğini anlatıyor. Bu, biraz ironik ve belki de biraz acı bir gerçeklik yansıtıyor. "Birini geride bırakmak" eylemi, çoğu zaman yüzeyde acımasızlık gibi görünür, ancak metin, duygusal olarak güçlü olmanın, ayrılık mesajını daha gerçekçi ve saygılı bir şekilde ifade edebilmenin gerekliliğini vurguluyor. "Sevmemek" ve "unutmak", bu duruma uygulandığında daha yüzeysel çözümler olarak değerlendirilebilir. Özetle, espri, bir ayrılığın, bazı insanlar için sadece "sevmemek ve unutmak" kadar basit olmadığını, duygusal olarak güçlü olunmasını gerektirdiğini anlatıyor.

Fotoğrafta, muhtemelen İtalya'nın bir şehrinde, muhtemelen Napoli veya benzeri bir yerde, bir meydanda, Duomo'nun (katedral) önünde bir açık hava kafede oturulmuş bir sahne var. Duomo, restorasyon çalışmaları nedeniyle iskelelerle çevrili. Kafede masa örtüsü, kahve fincanları, çörekler ve şeker var. Fotoğrafın komik bir yanı yok. Sadece güzel bir İtalyan şehri manzarası ve bir kafe sahnesi.

Fotoğrafta, kahverengi bir zeminde, Türkçe bir metin görülüyor. Metin, "yanında kendin olamadığın kişi, doğru kişi değildir" şeklinde başlıyor ve devamında, "sesli düşünmeye çekindiğin, 'suçlar mı, küser mi, terk eder mi?' diye endişelendiğin, rol yapma ihtiyacı hissettiğin kişi doğru kişi değildir" ifadelerini içeriyor. Bu, ilişki içindeki rol oyunları ve gerçek hislerin gizlenmesi hakkında bir gözlem. Bir insana karşılıklı samimiyet ve gerçek duyguların ifade edilememesi durumunda, o ilişkinin gerçek bir bağ olmadığını, aslında bir rol olduğunu, bir oyun olduğunu vurgulamaktadır. Joke olarak, "doğru kişi" tanımını eleştirel ve gerçekçi bir bakış açısıyla sunmaktadır.

Resimde, kahverengi bir koltukta yatan, üzgün ve ağlayan bir adam görülüyor. Adamın yüz ifadesi ve gözyaşı dökmesi, derin bir üzüntü içinde olduğunu gösteriyor. Altta yazan metin "Yaşayan bir ölüyüm ben - Yaşamıyorum" diyor. Bu, adamın yaşamdan umudunu kaybettiğini, sanki yaşamıyor gibi hissettiğini ifade ediyor. Jest, oldukça popüler bir meme / mizah biçiminde, yaşamın sıkıntılarından dolayı, yaşama sevincini kaybetmiş bir karaktere gönderme yapıyor. Joke, yaşamın zorluklarını ve sıkıntılarını, karaktere karşı sempati yaratacak şekilde çarpıcı bir şekilde ifade ediyor.

Fotoğrafta, "Diksiyon Geliştirici Tekerleme" başlığı altında, bir şiir ya da tekerleme örneği yer alıyor. Şiir, "Uluborlulu utangaç Ulviye" ile "Urlalı uğursuz Ulvi"nin Urfa'daki insanlarla olan etkileşimleri ve uzun uzun, ulam ulam urgan satmalarını konu alıyor. Burada yapılan espri, iki farklı yerden (Uluborlu ve Urlalı) gelen, karakterleri, onların toplumsal özellikleri ve "uğraşa uğraşa" "urgan satma" gibi absürt bir eylem ile ilişkilendirilmiş olmasıyla kurulmuş. "Utangaç" ve "uğursuz" sıfatlarının yer alması, bu kişilerin alışılmadık bir durum ya da karakter olmasını vurguluyor. Tekerlemenin özünde, biraz abartılı ve komik bir olay örgüsü sunuluyor. Urfa'nın da bu bağlamda bir mekân belirleyici işlevi var.

Resimde, koltuğa yığılmış, gözleri dolu dolu ağlayan bir kişi görülüyor. Yazı, "Yaşayan bir ölüyüm ben - Yaşamıyorum" diyor. Bu, "yaşamıyor gibi hissediyorum" veya "yaşamdan hiçbir şey alamıyorum" gibi bir anlam ifade eden, yaşamın anlamını sorgulayan veya yaşamdan kopmuş hissetmeyi ifade eden bir meme. Kişi, acısını ve umutsuzluğunu ifade eden bir jestle betimleniyor. "Yaşayan bir ölü" ifadesi, yaşamın, hissettiği şekilde, gerçek anlamını yitirdiğini vurguluyor. Ağlayan ve umutsuz bir ifadeyle, özlemi ve boşluğunu gösteriyor.

Fotoğrafta eski bir Siemens marka süpürge görülüyor. Süpürgenin gövdesi bej rengi, üst kapağı ise kırmızı. Üzerinde "SIEMENS SUPER" yazısı mevcut. Şaka, eski ve belki de artık kullanılmayan bir ürünü göstererek, o ürünün hala kullanışlı olduğunu veya o ürüne ait hatırlatıcıların çağrıştırdığı nostalji hissiyle ilgili olabilir. Ya da süpürgenin eski tarzı, teknolojinin ilerlemesiyle kıyaslandığında komik bir durum yaratıyor olabilir. Bu noktadan şakayı anlamak için daha fazla bağlam gerekiyor.

Fotoğrafta, bir yatak odasında, muhtemelen bir çocuk programından kesit olan, iki çocuğu görüyoruz. Çocuklardan biri kahverengi saçlı, açık tonlu bir tişört ve koyu mavi pantolon giyiyor; diğer çocuk ise turuncu bir gömlek ve renkli çoraplar giyiyor. Saçları toplanmış. Çocuklar, sanki bir sohbet veya oyun anı gibi, birbirlerine bakıyorlar. Fotoğrafın mizahı, çocukların giysilerinin ve genel görünümünün, özellikle de turuncu gömleğin ve renkli çorapların, oldukça normal bir çocuk programı için bir "sürpriz" karakterinde bir tarz yansıtması ihtimalinden geliyor. Görüntünün, normal bir TV yayınından farklı bir durum veya biraz esprili bir "şakacı" bir yanaklı bir durum yarattığı söylenebilir. Çünkü tarz o kadar göz alıcı ve standart dışı. Fakat espri anlayışının "çocukça" ve mizahın ince olmayabilir.

Resimde, bir yatak odasında, muhtemelen bir çocuk programı sahnesinde, iki çocuk oturuyor. Saçları kahverengi olan, açık renkli bir tişört ve koyu mavi/gri çizgili bir üst giyen, biraz daha dolgun bir erkek çocuk ve saçları toplanmış, turuncu bir sweatshirt ve renkli çoraplar giyen bir kız çocuk. Çocukların birbirlerine hafifçe bakıyor gibi duruşları, hafif bir etkileşim ve muhtemelen bir diyalog veya sahne içeriğinin devam ettiğini düşündürüyor. Resmin tonu ve arka plan, çocuk programları için tipik bir çekim tarzını gösteriyor. Fotoğrafta bir mizah unsuru yok. Sadece iki çocuğu ve ortamı gösteriyor. Dolayısıyla bir şaka/anlatım/komik durum yok.

Resimde, açık bej renkli bir bornoz giyen bir erkek görünüyor. Kırmızı bir duvarın önünde durmakta ve duvarın üzerinde, bir çerçeveli portre mevcut. Erkek, hafif buruk bir ifadeyle, sanki derin düşüncelere dalmış gibi duruyor. Yazının altındaki metin, "kimse benim his dünyamda neler oluyor, neler bitiyor diye sormuyor" şeklinde. Bu, "kaygılarının ve iç dünyasının kimsenin umurunda olmadığını" vurgulamak için kullanılan bir meme kültüründe sıkça görülen bir durum söz konusu. Kişinin duygu ve düşünceleri ihmal ediliyor, önem verilmiyor diye anlatan, biraz da iç sıkıntılı bir ifadeyle oluşturulmuş bir durum. Bornoz giyilmesi, sanki bir şekilde 'evde' veya 'özde' bir şeye kapılmış gibi görsel bir imgeyle de destekleniyor.

Fotoğrafta, siyah güllerin olduğu bir görüntü var. Gül yapraklarının siyaha yakın, koyu bir mor-siyah renkte olduğu gözleniyor. "Siyah gül" ifadesi, genellikle nadir ve özel bir şey çağrıştırdığı için, biraz ironik bir şekilde, "sihirli" ya da "olağanüstü" bir şeyin ifadesi olarak kullanılabilir. Fotoğraf, güzel ama "normal olmayan" yani alışılmadık bir görünüm sergileyen gülleri vurgulamak için çekilmiş olabilir. Dolayısıyla, espri yok, sadece nadir bulunan bir çiçek türünün güzelliğinin vurgulanması söz konusu. Fotoğrafta, siyah güllerin yakından çekilmiş bir görüntüsü var. Güllerin siyaha yakın, koyu bir rengi var. Görsel, gülün olağan dışı renginin altında yatan bir anlamı olmayan, sadece göz alıcı bir görüntü olması dolayısıyla absürtlüğüyle komik bir etki yaratmaya çalışır. "Siyah gül" ifadesinin, genel olarak karanlık, gizemli veya olağan dışı bir anlamı veya çağrışımı olmadan, sıradanlığın dışına çıkmak ve dikkat çekmek için kullanıldığı söylenebilir. Fotoğraftaki mizah, tam olarak gülün renginin "siyah" olması dışında, bu özelliğin anlam veya mesaj taşımaması ve yalnızca estetik bir etki yaratmasından kaynaklanıyor.

Fotoğrafta, sıra sıra merdiven şeklinde yükselen, yatak gibi tasarlanmış koltuklarla donatılmış bir sinema salonu görülüyor. Her "yatak" koltuk aslında bir yatak gibi görünüyor ve üzerine yastıklar konulmuş. Bu, normal sinema koltuklarının rahat ve özel bir alternatifini sunuyor. Fikri/şaka ise, normal sinemaların aksine, bu sinema salonunda filmleri yatarken izleyebilecek olmanız. Bu da rahatlatıcı ve özel bir sinema deneyimi sağlamayı hedefliyor. İzleyiciye sanki evinde, yatak odasında film izliyormuş gibi bir rahatlık sunma amacı var ve böylece normal bir sinema deneyiminden farklı bir yaşantı yaratıyor.

Fotoğrafta, kaldırım taşları üzerinde oturan ve meditasyon pozisyonunda olan birkaç kişi görülüyor. Kişilerin kıyafetleri ve saç stilleri farklılık gösteriyor. Özellikle dikkat çekici olan, meditasyon pozunda oturan kişilerin hemen yanında, sanki bir parçasıymış gibi duran, görünüşe göre mekanik bir bacak/tekerlekli araç gibi bir şeyin varlığı. Bu durum, meditasyon yapan kişilerin "gerçekliğin" bir şekilde dışına çıkmış, aksiyonun dışında kaldığı ya da bir şekilde zihinsel bir aktivite, bir soyutlama durumu içinde olduklarını ima ediyor. Bu da, meditasyonun bir kaçış yolu ya da gerçeklikten uzaklaşma hali olarak algılanabileceğini, hatta biraz da abartılı, ironik bir şekilde ele alındığını gösteriyor. Fotoğrafta, medyasyonun gerçekçi, "gerçek" bir durum olmadığı, belki de biraz taklit edilmiş ve absürt bir şekilde sunulduğu gibi bir mizah unsuru var. Dolayısıyla espri, meditasyon ile gerçeklik arasındaki absürt ilişkiyi vurgular.

Fotoğrafta, Roma tarzı, muhtemelen lüks bir binanın çatısında, dış mekan oturma alanı görünüyor. Açık bej ve krem tonlarında, taş döşemeli bir teras, koltuklar, minderler, yuvarlak bir masa ve çevresinde sandalyelerle donatılmış. Masada meyveler ve içecekler var. Arka planda Roma mimarisi ve şehrin görüntüsü görülüyor. Teras, estetik olarak çekici ve rahatlatıcı bir atmosfer sergiliyor. Fotoğrafta bir espri yok. Sadece bir dış mekan oturma alanı tasarımı.

Fotoğrafta, uçlarında pembe silgiler bulunan, sarı-siyah bantlı kalemler görünüyor. Kalemlerin hepsinin silgisi aynı renkte ve aynı şekilde aşınmış. Bu, bir "joke" (şaka) olarak yorumlanıyor, çünkü bu kadar çok kalemin silgisi aynı anda aynı şekilde aşınmış olması, bu kalemlerin çok az kullanıldığını veya belki de hiç kullanılmadığını düşündürüyor. Bu yüzden şaka, kalemlerin "çok az kullanılmış olması" ve aşırı bir biçimde "beklenmedik" bir şekilde hazırlanması/düzenlenmesi üzerinden ilerliyor.