false shepherd @KaftunKK indiregandhi I Download Kaynak

Resimde, Twitter'da "Kumru" adlı bir kullanıcının paylaştığı bir gönderi görülüyor. Paylaşımda "Atatürk'ün annesi ben olsaydım bu malum senin adın artık mustafa kemal olsun olayını duyar duymaz dellenip okula giderdim. Ne münasebet ya." yazıyor. Bu paylaşımda kullanılan "malum" sözcüğü, Atatürk'ün annesinin, oğlu Mustafa Kemal'in adının "Mustafa Kemal" olduğunu bildiğini ima ediyor. Ancak bu, Atatürk'ün annesinin adının "Mustafa Kemal" olmasını imkansız kılıyor. Bu yüzden, "Ne münasebet ya." diye devam eden espri, "Atatürk'ün annesinin adı 'Mustafa Kemal' olur mu?" diye sorarak, ironik bir şekilde "Ne münasebet!" diyerek tepki veriyor. Yani, paylaşımın esprili kısmı, "Atatürk'ün annesinin adı 'Mustafa Kemal' olamaz" gerçeğini kullanarak, "malum" sözcüğüyle bir çelişki yaratması ve bunu "Ne münasebet ya." diye ifade etmesidir.

The image shows a text message in Turkish language that reads: "ATATÜRK ZAMANINDA DEDEM RAMAZANDA ORUÇ TUTMUS EZAN OKUNMAYINCADA 3. GÜN AÇLIKTAN OLMUS". The joke is that the person's grandfather in Atatürk's time would have fasted during Ramadan, but because the call to prayer (azan) wasn't given, he thought it was day 3 of the fast and starved to death from hunger. The humor lies in the absurdity of this situation. It's a play on the idea that, in Atatürk's time, people would have been very strict about following religious practices, even in the absence of clear signals or instructions.

Resimde iki kitap görülüyor. Sol taraftaki kitap sağ taraftakinden daha kalın. Resmin altında "Yunan Mitolojisi" yazıyor, daha küçük kitabın altında ise "Zeus yavşak olmasaydı Yunan Mitolojisi" yazıyor. Bu resimde yapılan espri, Zeus'un çok fazla çocuk sahibi olması ve bu çocukların Yunan mitolojisinin önemli bir kısmını oluşturması üzerine kurulu. Bu nedenle, eğer Zeus çok fazla çocuk sahibi olmasaydı, Yunan mitolojisi çok daha ince olurdu.

Resimde, Twitter'da bir profil fotoğrafı ve bir gönderi görülüyor. Profil fotoğrafı, saçı uzun, sakallı, koyu renk saçlı ve mavi gözlü bir erkeğe ait. Profil adı "mads sikkelser" ve kullanıcı adı "@benlesage31" olarak görünüyor. Gönderi, "Viyana'yı 3. kez kuşatan Osmanlı" başlığını taşıyor. Gönderinin altındaki "Öne çıkan hikayeye yanıt verdi" kısmında ise "Net olucam sana girmek istiyorum" yazan bir mesaj bulunuyor. Şaka, Viyana'nın üç kez kuşatılmasına rağmen Osmanlı'nın hala bu konuda alay konusu olduğunu gösteriyor. "Net olucam sana girmek istiyorum" mesajı, Viyana'nın Osmanlı'ya karşı savunmasız olduğunu ve kolaylıkla fethedildiğini ima ederek Osmanlı'ya yönelik alaycı bir yaklaşımı vurguluyor.

Resimde Twitter'da "İlker Kocael" adlı bir hesabın paylaştığı bir tweet görülüyor. Tweet'te "En Sovyetler Birliği özelliğiniz ne? Ben beklemediğim anda çöktüm." yazıyor. Bu tweet, Sovyetler Birliği'nin beklenmedik bir şekilde çökmesini esprili bir şekilde ele alıyor. "Çöktüm" kelimesi hem fiziksel çökmeyi hem de Sovyetler Birliği'nin yıkılmasını ifade ediyor, bu da tweet'e bir mizah katıyor.

Resimde 4 ünlü Türk tarihi şahsiyetinin ve sözlerinin yer aldığı bir görsel yer alıyor. Görselde sırasıyla: - **Hz. Ömer:** "Adalet mülkün temelidir" - **Hz. Ali:** "Hayatta en hakiki mürşit ilimdir" - **Kanuni Sultan Süleyman:** "Köylü milletin efendisidir" - **Şeyh Şamil:** "Ya istiklal ya ölüm" Görseldeki şakayı anlamak için her sözün Türk tarihinde o şahsiyetle ilişkilendirildiği düşünülen olumsuz yönlerine odaklanmak gerekiyor. **Örneğin:** - Hz. Ömer adalet konusunda çok katı bir şekilde uyguladığı için "Adalet mülkün temelidir" sözü ironik olarak kullanılmış. - Hz. Ali ilimden çok savaşçı bir karakter olarak bilindiği için "Hayatta en hakiki mürşit ilimdir" sözü ironik bir şekilde kullanılmış. - Kanuni Sultan Süleyman'ın zamanında köylüler ağır vergilerle ezildiği için "Köylü milletin efendisidir" sözü ironik olarak kullanılmış. - Şeyh Şamil'in hayatı boyunca birçok savaş ve çatışma içinde olması nedeniyle "Ya istiklal ya ölüm" sözü ironik olarak kullanılmış. Görselin ironik bir şekilde tarihi şahsiyetlerin sözlerini kullanarak Türk tarihinin olumsuz yönlerine dikkat çekmeye çalıştığı söylenebilir.

Fotoğraf, ünlü bir mimar olan Mimar Sinan'ın Twitter hesabından bir gönderiyi göstermektedir. Gönderide "ben aslında tıp istiyordum" yazıyor. Mimar Sinan, mimari eserleriyle ünlü bir kişidir ve tıp ile hiçbir bağlantısı yoktur. Bu nedenle tweet mizah amaçlı olup, Mimar Sinan'ın tıp okumak istemesini ima ederek gülünç bir durum yaratmaktadır. Daha basit bir ifadeyle, Mimar Sinan'ın mimar olması beklenirken, tweet, onun aslında tıp doktoru olmak istediğini ima ederek ironik bir durum yaratıyor.

Çanakkale'de gökten kimse yardıma gelmedi. Türkler bildiğin anamızı s*ktiler General Hamilton, 1915 Kaynak

Bu fotoğrafta, çocuğuna süt şişesi ile süt veren ve ağlayan bir kadın var. Görünüşe göre anne sütü bitmiş ve çocuk aç. Bu durumda anne de ağlıyor. Bu fotoğrafta bir espri yok, sadece bir anne ve çocuğunun yaşam mücadelesini gösteren dokunaklı bir an yakalanmış. Fotoğrafta, bir grup insanın arasında gözyaşlarına boğulmuş bir adam bulunuyor. Adamın yakınındaki diğer insanların sakin ve normal duruşları, adamın gözyaşlarının nedeninin oldukça komik bir şey olması ihtimalini akla getiriyor. Bu durumla ilgili Türkçedeki espri şu olabilir: "Adamın bu kadar ağlaması garipmiş. Galiba komşusunun tavuğu ölmüş ve onu gömmeğe yardım etmesini isteyerek, adamın da çok ağlamasına neden olmuş." Bu espri, adamın ağlamasının, gözyaşlarına boğulduğu olayla orantısız olduğunu ima ederek komik bir durum yaratıyor. Fotoğrafta iki kadın, başları örtülü bir şekilde oturmuş görünüyor. Sol taraftaki kadın ağlıyor, sağ taraftaki kadın ise üzgün bir şekilde bakıyor. Bu fotoğraftaki mizah, iki kadınının da başörtüsünün yüzlerinin yarısını kapatmasıyla ortaya çıkıyor. Bu da kadınların ağlamalarının ya da üzgün olmalarının nedeninin, başörtülerini kaybetmiş olmaları gibi bir şaka gibi algılanmasına sebep oluyor. "Başörtüsünü kaybettiği için mi ağlıyor?" veya "Bir de başörtüsü olmasa daha çok ağlardı." gibi cümlelerle espri yapılabilir. Ancak bu tür şakalar, başörtüsüyle ilgili hassasiyetleri göz önünde bulundurarak yapılmalı ve kişileri rencide etmeyecek şekilde ifade edilmelidir. Bu fotoğrafta, bir sınıfta çocuklar ve öğretmenler var. Öğretmen tahtaya yazıyor, çocuklar dikkatle dinliyor. Bu bir mizah değil, gerçek bir sınıf ortamını gösteren bir fotoğraf. **Türkçede bir şaka yok. Fotoğraf, bir eğitim ortamını gösteren bir karedir.** Resimde bir grup insan bir arabanın arkasında duruyor. Bir adam kamerayla film çekiyor. Arkasında başı örtülü bir kadın var, onun arkasında ise asker kıyafetli bir adam var. Adamın elleri cebinde ve yüzünde gülümseme yok. Görünüşe göre adamlar fotoğraf çektirmek istemiyorlar, ancak çekmek zorundalar. Şaka ise, adamın, kameranın ona baktığını fark etmesine rağmen, çekim sırasında yüz ifadesini değiştirmemesidir. Bu durum "istemeyerek fotoğraf çektirilmek" durumunu gösteriyor. **Turkish:** Resimde bir grup insan bir arabanın arkasında duruyor. Bir adam kamerayla film çekiyor. Arkasında başı örtülü bir kadın var, onun arkasında ise asker kıyafetli bir adam var. Adamın elleri cebinde ve yüzünde gülümseme yok. Görünüşe göre adamlar fotoğraf çektirmek istemiyorlar, ancak çekmek zorundalar. Şaka ise, adamın, kameranın ona baktığını fark etmesine rağmen, çekim sırasında yüz ifadesini değiştirmemesidir. Bu durum "istemeyerek fotoğraf çektirilmek" durumunu gösteriyor. Fotoğrafta bir mezarlıkta iki çocuk var. Çocuklardan biri diğerine, "Bu mezarlıkta bana en çok kimin mezarı komik geliyor?" diye soruyor. Bu espri, mezarlıkta olmanın ve ölümün ciddiye alınması gereken bir konu olmasına rağmen, çocukların bununla dalga geçmesini ve komik bulmasını ele alıyor. Bu durum, çocukların ölüm kavramını henüz tam olarak anlayamadıklarını ve bununla ilgili düşüncelerinin daha masumane olduğunu gösteriyor.

Resimde "osmanlı'da youtube varmış gibi entry girmek" başlıklı bir gönderi görüyoruz. Altında "114 entry daha" yazan bir buton ve "padishaha kışkırtma (kellemiz gidiyordu)" yazan bir entry bulunuyor. Bu gönderi, Osmanlı döneminde YouTube gibi bir platformun var olduğunu varsayarak, o dönemin insanlarının nasıl entry girdiklerini, yani internette paylaşım yaptıklarını esprili bir şekilde gösteriyor. Entry'nin içeriği "padishaha kışkırtma (kellemiz gidiyordu)" olarak, padişahın halkı kışkırtması ve bunun sonucunda başlarının belaya girebileceği anlamına gelen bir cümle içeriyor. Bu da, internette yapılan esprili paylaşımlara gönderme yapıyor.

Resimde, bir adamın iki koltuğu birleştirerek oturma şekli çizilmiş. Adamın arkasındaki koltukta da oturan bir başka adamın da olduğu görülüyor. Bu resimdeki espri, "Kutahya-Eskişehir savaşlarını kaybedilir. Mustafa Kemal" sözlerinin, bu çizimin altına yazılmış olması. Bu söz, Mustafa Kemal Atatürk'ün Anadolu'da büyük bir savaş kazandığı tarihsel gerçekliğe gönderme yaparken, çizimde ise bir kişinin iki koltuğa oturmak için yaptığı uğraş yer alıyor. Yani söz ve resim arasındaki zıtlık mizah yaratıyor.

Resimde bir Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımda bir profil resmi ve bir tweet var. Profil resminde güneş gözlüğü takmış genç bir adam görünüyor. Tweet'te "Kore savaşında dedem göğsünden vurulmuş ama olmamış onu koruyan neymiş biliyor musunuz... meme piercingi." yazıyor. Bu espri, Kore Savaşı'nda askerlerin göğüslerine taktığı rozetlerin "meme piercingi"ne benzemesi üzerine kurulu. Askerlerin rozetlerinin savaşta hayati bir rol oynadığını düşünen kişi, bu rozetlerin dedeleri için gerçek bir kalkan olduğunu ve ölümden kurtardığını düşünerek gülünç bir şekilde "meme piercingi" olarak yorumlamış. Esasen, bu espri, savaşın gerçekliklerini absürt ve ironik bir şekilde ele alarak bir mizah yaratmaya çalışıyor.

Resimde, Osmanlı Devleti'nin etrafını saran ve kendisine karşı olan ülkelerin bayrakları ve isimleri gösteriliyor. "Ergenler: Off ya kimse beni anlamıyor çok yalnız hissediyorum. Osmanlı:" yazısı ise Osmanlı Devleti'nin etrafındaki ülkelerin çokluğu nedeniyle yalnız hissettiği bir şakaya işaret ediyor.

Fotoğrafta, bir kadın ve bir adamın sarıldığını görüyoruz. Kadının üzerinde "Genç Osman" yazıyor, adamın üzerinde ise "Yeniceri'ler" yazıyor. Bu fotoğraftaki espri, Osmanlı döneminde yaşanan tarihi bir olayı çağrıştırarak komik bir karşılaştırma yapmasından kaynaklanıyor. Genç Osman, 17. yüzyıl Osmanlı padişahı olup, yeniceri ordusunun gücünü kırmak istemiştir. Bu girişim sonucunda yeniceri ayaklanması çıkmış ve Genç Osman'ın hayatına mal olmuştur. Fotoğraf, "Genç Osman"ı bir kadına benzeterek ve "Yeniceri'ler"ı güçlü bir adama benzeterek bu tarihi olaya komik bir açıdan bakıyor. Bu durum, izleyicileri gülümseten bir ironi yaratıyor.

Resimde, Twitter'da "Enes" adlı bir kullanıcının paylaştığı bir tweet görülüyor. Tweet'te, Osmanlı'nın Atatürk'ün yıktığı iddia edilerek, Osmanlı padişahının sarayında mutlu mutlu altın sayarken Atatürk gelip "Padişahım kalk ordan, ben rakı içeceğim" demiş gibi bir senaryo kuruluyor. Bu senaryo, Osmanlı'nın yıkılışını Atatürk'ün rakı içme arzusuna bağlayan absürt bir yorum ve mizah içeriyor.

Fotoğrafta, bir Twitter kullanıcısının İslam'ın ilk yıllarında Hz. Muhammed hakkında bir yorum yaptığı görülüyor. Diğer bir kullanıcı ise bu yoruma "üüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüüü

Resimde Mad isimli bir Twitter kullanıcısının yaptığı bir paylaşımı ve Demet Akalın'ın bu paylaşımına verdiği cevabı görüyoruz. Mad, "fetih çıkmadan önce fatih sultan mehmet:" yazarak bir cümle başlatmış ancak tamamlamamış. Demet Akalın da buna "İstanbul'u bana biri anlatsın nolur???" diye yanıt vermiş. Burada yapılan espri, Mad'in yazdığı cümlenin tamamlanmasını beklerken Demet Akalın'ın bunun yerine İstanbul'un fethini sorarak cümleyi bambaşka bir yöne çekmesiyle ortaya çıkıyor. Demet Akalın'ın, Mad'in cümlesinin devamına dair düşüncesini, İstanbul'un fethini sorarak esprili bir şekilde dile getirmesi, espriyi oluşturan temel unsurdur.

Resimde Twitter'da @mommadam adlı kullanıcının paylaştığı bir tweet görülüyor. Tweet, Atatürk'ün Sivas Kongresi'nde "efendiler" diye seslenince halkın "kime diyor" diye arkasına baktığını anlatıyor. Bu tweet, Atatürk'ün halkın efendisi olmasına rağmen halkın onu efendisi olarak görmemesini ve Atatürk'ün halka "efendi" demeyi tercih etmemesini esprili bir şekilde ele alıyor. Fotoğrafta bir Twitter gönderisi görülüyor. Gönderide, "Sivas kongresinde Atam "efendiler" diye seslenince herkes "kime diyor" diye arkasına bakmış." yazıyor. Şaka, Atatürk'ün Sivas Kongresinde yaptığı konuşmada, o dönemki toplumsal yapı ve hitap şekli göz önünde bulundurularak, "efendiler" diye hitap etmesi üzerine insanların şaşkınlığı ve "kime diyor?" diye tepki vermesi üzerine kurulu. Aslında şaka, Atatürk'ün o dönemki Türkiye'de egemen olan toplumsal sınıf ayrımını ve o zamanlar halkın "efendi" olarak nitelendirilen kişilere alışkın olmasını, Atatürk'ün ise halkın tüm kesimlerini eşit olarak görerek hitap etmesini ironik bir şekilde yansıtıyor.

Fotoğrafta bir grup insan görünüyor. Aralarında sarıklı, cübbeli bir kişi dikkat çekiyor. Bu kişi, Osmanlı padişahı olmasa da, fotoğrafa bakarak öyleymiş gibi yorum yapılıyor. Tweet'in altında, "HasanHerken Duşakabinogullari :)" yazısı ise bu durumun alaycı bir şekilde dile getirildiğini gösteriyor. Fotoğrafın altındaki tweet, sarıklı kişiyi Osmanlı padişahı gibi göstererek onun ve onu padişah olarak görenlerin "Duşakabinogullari" olduğunu ima ediyor. Bu durum, insanları kolayca kandırmaya çalışan ve aslında çok basit şeylerden korkan kişileri eleştiriyor.