Fotoğrafta, devasa, yaşlı bir zeytin ağacının önünde oturan yaşlı bir adam ve küçük bir çocuk görülüyor. Adam, elinde bastonuyla ağacın köküne yaslanmış durumda. Çocuk ise elinde küçük bir sepetle, şapkalı bir şekilde ağacın dibinde oturuyor. Arkada ise zeytin ağaçlarının olduğu bir bahçe ve uzakta oynayan başka bir çocuk daha var. Bu fotoğrafın espri kısmı ise, zeytin ağacının kendisinin oldukça ilginç ve yaşlı görünmesi. Sanki yüzyıllardır orada duran, bilgeliğiyle insanları etkileyen bir varlık gibi. Bu devasa ağacın yanında duran yaşlı adam ve minik çocuk, zamanın farklı evrelerini temsil ediyor gibi. Bu durum, ağacın ne kadar eski ve köklü olduğunu vurgularken, yanındaki insan figürleriyle de hayatın devamlılığını simgeliyor. Yani, fotoğraftaki bir şakadan ziyade, yaşlılığın ve gençliğin bir arada olduğu, doğanın gücünü ve zamanın izlerini gösteren etkileyici bir sahne var.

Fotoğrafta, deniz kenarında, suyun altında kalmış antik bir mozaik taban görülüyor. Mozaik, geometrik desenler ve dairesel motiflerle süslenmiş. Deniz suyu, mozaiklerin üzerini kaplamış ve onları koruyor gibi duruyor. Espriye gelirsek, bu fotoğrafta özel bir espri yok. Fotoğrafın kendisi, tarih ve doğanın birleşimiyle oluşan görsel bir şölen sunuyor. Antik bir kalıntının, doğa tarafından korunması ve zamanla bir bütün haline gelmesi, izleyicilerde hayranlık uyandırıyor. Bu durum, espriden ziyade görsel bir güzellik olarak değerlendirilebilir.

Fotoğrafta, muhtemelen Hindistan'daki bir mağara tapınağı olan bir kaya oluşumunun 1865 ve 2019 yıllarındaki iki farklı görünümünü görebiliyoruz. Yukarıdaki eski fotoğrafta, mağara etrafı daha fazla ağaçlık ve daha vahşi bir görünüme sahip. Aşağıdaki 2019 tarihli fotoğrafa baktığımızda, çevrenin daha az ağaçlık olduğunu, alanın daha açık ve korunmuş bir görünüme sahip olduğunu görüyoruz. Yollarda ve çevredeki park alanlarda bazı değişiklikler de dikkat çekiyor. Bu, zamanın getirdiği değişimler ve doğanın etkileşimleri üzerine, bir tür "zamanın nasıl geçtiğini" gösteren bir karşılaştırma. Resimler, aynı yerin farklı zamanlardaki hallerini sunarak, zamanın iz bıraktığını ve bazı doğal/insan yapımı yerlerin değişebileceğini anlatıyor. Bir anlamda, zamanın geçici doğasını vurguluyor. Fotoğrafların zaman dilimleri, zamanın nasıl geçtiğini görmeyi ve geçmişle bugün arasındaki farkı görmeyi sağlıyor.

Resimde, üstte Roma İmparatorluğu dönemine ait, muhtemelen Jüpiter Tapınağı'nın bir çizimi, altta ise günümüzde Lübnan'daki Baalbek'teki Jüpiter Tapınağı'nın modern hali görülüyor. Fotoğraf, tarih boyunca bir yapının nasıl değiştiğini, yani zamanla harap olduğunu ve orijinal ihtişamından uzaklaştığını gösteriyor. Üstte, çizimdeki görkemli tapınak, altta ise taşların ve yapıların zamanla nasıl yıkılıp, etrafının nasıl değiştiğini ve orijinal halinin kalıntıları ile modern yapılar arasındaki karşılaştırmayı vurgulamaktadır. Bu, tarihteki yıkım ve değişimin ironik bir karşılaştırması; "zamanın dişleri" temasıyla yapılan bir espri.

Fotoğrafta, bir hendeğin içinde, Roma dönemine ait olduğu düşünülen, renkli mozaiklerle kaplı bir yol parçası görünüyor. Hendeğin kenarlarında toprak ve çim var. Mozaikler, çeşitli şekiller ve desenlerle (sarmallar, yapraklar vb.) işlenmiş. Fotoğrafta bir şaka yok. Sadece arkeolojik bir kazı sırasında ortaya çıkarılan bir mozaik yolun fotoğrafı.

Resimde, Sahra Çölü'nün eski ve günümüzdeki haritaları bulunmaktadır. Yukarıdaki harita, Sahra Çölü'nde bir zamanlar var olan, şu anda kurumuş gölleri gösterirken, alttaki harita ise günümüzdeki Sahra Çölü'nün jeolojik yapısını ve göllerin konumunu göstermektedir. Resimdeki mizah, eski göllerin haritasının, günümüzdeki Sahra Çölü'nün haritasına kıyasla daha fazla göl içermesini ve dolayısıyla daha canlı ve yaşam dolu görünmesini sağlayan karşılaştırma ile ilgilidir. Bu, eski zamanlarda Sahra'nın, şimdiki kadar kurak ve çorak olmadığını ima etmektedir. Dolayısıyla, Sahra'nın tarihine ve değişen iklim koşullarına bir bakış sunmaktadır.

Resimde, Machu Picchu'nun 1915 ve 2023 yıllarına ait iki farklı fotoğrafı görülüyor. Üstteki 1915 tarihli fotoğraf, bölgenin ormanlarla kaplı, neredeyse tamamen gizlenmiş olduğunu gösteriyor. Alttaki 2023 tarihli fotoğraf ise Machu Picchu'nun bugünki haline, yani şaşırtıcı mimarisiyle, tarlaları ve yapılarıyla açık bir şekilde görünüyor. Fotoğraf, zaman içindeki değişim, kayıp ve keşif hakkında bir espri yapıyor. 1915'te keşfedilmemiş, ormanla örtülü, gizli olan bölge, bugün milyonlarca insanın ziyaret ettiği ve tarihsel önemiyle hayranlık uyandıran bir antik şehir. Bu, kayıp bir hazineyi bulmanın veya unutulmuş bir mirası yeniden keşfetmenin ne kadar etkileyici olabileceğini vurguluyor.

Görselde, Londra'daki Baker Street metro istasyonunun 1863 ve 2023 yıllarındaki hallerinin karşılaştırıldığı bir fotoğraf bulunuyor. Üst kısımda, 1863 yılında resimlenen, daha az modern, daha az aydınlık ve daha az kalabalık bir metro istasyonu görülüyor. Alt kısımda ise 2023 yılından çekilmiş, daha modern, aydınlık ve kalabalık bir metro istasyonu yer alıyor. Fotoğraf, teknolojik ve toplumsal gelişmenin zamana göre nasıl değiştiğini komik bir şekilde gösteriyor. 1863'te insanlardan oluşan bir kalabalıkken, 2023'te insanların daha modern ve rahat şekilde metro istasyonunda dolaştığını gösteriyor. Bu, toplumsal ve teknolojik değişimi esprili bir şekilde vurgulayan bir karşılaştırma. Özetle, fotoğraf 1863 ve 2023 arasındaki metro istasyonunun değişimini göstererek nostaljik ve mizah dolu bir yorum sunuyor.

Fotoğrafta, eski ve iri bir zeytin ağacı ve onun altında oturan bir yaşlı adam ve bir çocuk görülüyor. Ağaç, yüzyıllardır yaşamış olmanın izlerini taşıyan, derin oyuklarla kaplı, ilginç bir kabuğa sahip. Yaşlı adam, geleneksel kıyafetlerle, ağacın altında oturmuş, sopasıyla destekleniyor. Çocuk da, cowboy şapkasıyla, küçük bir sepet tutuyor. Fotoğrafta yer alan mizah, ağacın çok eski ve kocaman olmasına karşın, altındaki insanların çocuk gibi, "küçük" görünmelerinden kaynaklanıyor. Görünüşte yüzyıllar geçmesine rağmen, hayatın ve doğanın devamlılığını ve yaşlıların ve çocukların bu görkemli doğa parçasının yanında ne kadar da "küçük" göründüklerini vurgulamaktadır. Eski bir ağacın gölgesinde, zamanın ve doğanın enginliğine karşılık insanın geçiciliği üzerinde bir fikir uyandırıyor.

Resimde, antik bir şehir olan Afrodisias, Türkiye'nin günümüzdeki hali ve 140 yılında muhtemelen nasıl göründüğü karşılaştırılıyor. Üst kısımda, 140 yılında Afrodisias'ın muhtemelen canlı ve kalabalık bir şehir olarak canlandırılmış bir görüntüsü var. Alt kısımda ise, 2024 yılına ait, yerleşimin şimdiki halinin görüntüsü; harabeler ve çevresindeki doğal alan göze çarpıyor. Fotoğrafta yer alan espri, tarihsel bir şehri günümüzdeki haliyle karşılaştırıp, zamanın ve insan faaliyetinin nasıl etki ettiğini vurgulamaktır. Eski görkemli şehri, şu anki haliyle kıyasladığımızda, zamanın getirdiği değişimi, kaybı ve tarihsel mirasın korunma çabasını göstermektedir. Resmin alt kısmındaki "Afrodisias, Turkey" yazısı bu karşılaştırmayı daha da belirgin hale getirmektedir.

Bu fotoğraf, dünyanın çeşitli bölgelerinde çayın farklı isimlerle anılmasını gösteren bir dünya haritası. Haritanın üzerinde, "Cha" (çay) ifadesinin, kara yoluyla yayıldığı bölgeler için, "Tea" (çay) ifadesinin ise deniz yoluyla yayıldığı bölgeler için kullanıldığı gösteriliyor. Örneğin, Avrupa'da "tea", Doğu Asya'da ise "cha" olarak kullanılıyor. Bu, dünyanın farklı coğrafyalarında çayın nasıl farklı şekillerde isimlendirildiğini gösteren ilginç bir görselleştirme. Fotoğraftaki espri, çayın coğrafi yolculuğunu ve farklı kültürlerdeki farklı adlandırmalarını vurguluyor. Yerel dilde anlamaya çalıştığımız, küresel bir ürünün evrensel ifadesini çağrıştırıyor.

Resimde, bir metrobüste oturan ve başında geleneksel bir Türk başlığı olan bir kadın görünüyor. Tweet'in altındaki metin, "Gelecek Durak: Sivas Kongresi" ve "Next Station: Sivas Kongresi" şeklinde. Bu, kadının Sivas Kongresi'ne doğru gittiğini ve bu kongrenin gelecekteki bir durağı olduğunu ifade eden bir mizah içeriyor. Kadın, geleneksel kıyafet ve başlıkla konuya uygun bir görüntü sergiliyor. Tweetin genel tonu, yerleşik bir geleneği modern bir şekilde ve mizahla ele almaya çalışıyor. Özetle, geleceğe dair bir gönderme, bir toplumsal veya siyasi olayla ilgili hafif bir hiciv.

Fotoğrafta, üst kısımda Adıyaman'da bulunan bir çiğ köfte standının reklam afişi ve altında, Mısır hiyerogliflerindeki resimlere benzeyen bir duvar resmi yer alıyor. Alt kısımda ise, "Yandım valla yeter abla, Al hadi son bu valla bi daha bulamazsın" gibi cümleler yazılı. Bu, bir internet meme'inden uyarlanmış bir görsel şakadır. Üst kısımda, 4000 yıllık lezzet olarak pazarlanan çiğ köfte, alt kısımda ise "yeter artık, daha fazla dayanacak gücüm yok" anlamına gelen bir durumu temsil eden cümleler ile örtüştürülmüştür. Meme, değişmeyen bir lezzete olan hayranlığı (çiğ köfte), yıpranan ve dayanılmaz olan durum ile (abla'nın şikayeti) karşılaştırıyor. Bu, çelişkili ve komik bir karşılaştırma yaratarak bir mizah oluşturuyor.

Resimde, bir seçim kuruluşunda, muhtemelen bir mezarlıktan çıkıp gelen, uzun elbiseli ve sakallı bir adam ve yanında ona yardımcı olan bir kişi görünüyor. Arka planda da diğer seçmenler mevcut. Yazıda "hz.ali mezarından çıkıp gelmiş" ifadesi yer alıyor. Bu, "Hz. Ali" (İslam peygamberinin önemli bir sahabesi) diye bir inanışa atıfta bulunarak ironik bir şekilde, seçim için son anda gelmiş birine, çok gecikmiş bir seçmene gönderme yapıyor. Bu durum, seçmenlerin belki de son ana kadar erteledikleri seçime ilişkin bir mizah unsuru içeriyor. Bu ifadenin esprili yanı, Hz. Ali'nin gerçekte mezardan çıkıp gelemeyeceğine dair bir gerçekliği olmayan bir iddiadan yola çıkarak geç kalmış seçmeni yerden yere vuruyor.

Görüntüde, 1922 yılında Edirne'nin eski şehir dokusu görünüyor. Dar sokaklar, ahşap evler, üzerlerindeki çatılar, ara sokaklarda dolaşan insanlar ve taşıma aracı olan hayvanlı arabalar mevcut. Görseldeki metin, "Edirne'nin 1922" ifadesiyle, o dönemi işaret ediyor. Bu görüntü, zamanın atmosferini ve mimarisini yansıtıyor. Bir mizah içermiyor; sadece tarihsel bir fotoğraf. Fotoğrafta, 1922 yılında Edirne'nin eski şehir görüntüsüne ait bir görüntü görülüyor. Dard, çatı katları üst üste binen, dar sokaklar ve ahşap yapıların hakim olduğu, muhtemelen o dönemin tipik mimarisini yansıtıyor. Sokaklarda insanlar, hayvanlarla çekilen arabalar ve günlük hayatın unsurları görülüyor. Fotoğrafın altındaki "Edirne'nin 1922" yazısı, fotoğrafın tarihsel bağlamını belirtiyor. Joke'un anlaşılması için ek bilgi gerekli. Görüntünün kendisi mizah içermiyor.