Fotoğrafta, bir Twitter paylaşımı görüyoruz. Paylaşımın üst kısmında "gorki" isimli bir kullanıcı ve onun Twitter kullanıcı adı "@myownpencil" yer alıyor. Paylaşımın metni ise şöyle: "Hayattan zevk almayıp aynı zamanda kendini geliştirmeye çalışmak". Bu metnin altında, "Low Poly Tears" adlı bir kullanıcının bir tweet'i yer alıyor ve bu tweet'in tarihi "22 Şub" olarak belirtilmiş. Tweet'in görseli ise "Alice in Wonderland" oyunundan bir karakterin, kana bulanmış gözyaşları ile tasvir edildiği bir sahneyi gösteriyor. **Espri:** Esprinin temeli, insanın hayattan keyif alamamasına rağmen sürekli kendini geliştirmeye çalışması ikilemi. Bu durumu ifade etmek için oyun dünyasından üzgün ve kanlı gözyaşları döken bir karakterin görseli kullanılıyor. Bu görsel, kişinin iç dünyasındaki çaresizlik ve acı duygularını metaforik olarak temsil ediyor. Hem görsel hem de metin, bu durumun yarattığı ironik ve hüzünlü durumu mizahi bir dille anlatıyor.

Resimde, bir Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımda bir kullanıcı, "şeytan" kullanıcı adı altında, eleştirilere açık olduğunu, ancak 2015 yılından beri taşlanmaya pek açık olmadığını ifade ediyor. Bu, 2015 yılından bu yana geçen zaman ve o tarihten beri eleştirilerin yoğunluğunun/kalitesinin, belki de o tarihten sonra eleştirilerin artık eskisi kadar etkili/eğlenceli olmadığının bir esprili bir şekilde dile getirilmesidir. "Falan ne bileyim" ifadesi, kullanıcı öznel bir şekilde zamanla eleştirilerin değerini yitirdiğini ve ya ilgisini kaybettiğini ifade etmek için kullanılmış. Belli bir "şeytan" kişiliği kurarak daha da mizah katmaya çalışmıştır.

Fotoğrafta, terk edilmiş ve harap olmuş bir sinemanın iç mekanı görülüyor. Süslemeli, muhtemelen geçmişte ihtişamlı bir görünüme sahip olan sinemanın tavanı, renkli vitray bir kubbeyle süslenmiş. Salonun koltukları, eski ama sağlam görünüyor, ancak bina genelinde bir terk edilmişlik ve zamanın izleri bariz şekilde mevcut. Sahnenin ve salonun tamamının boş ve harap olması, sinemanın işlevini kaybettiğini veya kullanılmadığını gösteriyor. Fotoğrafta bir mizah yok. Sadece terk edilmiş ve harap bir sinemanın görüntüsü var. "Joke" kelimesinin kullanılması uygunsuz bir şekilde, bir mizah içermeyen görseli ifade etmeye çalışılmış.

Fotoğrafta bir metro vagonunda oturan insanlar görünüyor. İki kişi cep telefonlarıyla meşgulken, diğer kişi ise başını ellerinin arasına koymuş, gözleri doluymuş gibi görünüyor. Fotoğraf, cep telefonlarından uzaklaşıp anı yaşamayan ve içinde bulunduğu andan haberdar olmayan insanların, aksine anı yaşayanların bir karşılaştırma yaparak insanların anı yaşamanın önemine dikkat çekmek için komik bir şekilde eleştiriliyor. Komiklik, cep telefonu bağımlılığını ve insanları gerçek hayattan koparan dijital teknolojinin bir eleştirisinden kaynaklanıyor. Dolayısıyla, metro vagonunda telefon kullanırken diğerlerine tepki gösteren insanın durumu bir mizahi eleştiri olarak sunuluyor.

Fotoğrafta, pencereden görünen bir kiliseyle, şemsiyesi açık bir yatak görüyoruz. Resimde şaka yok. Fotoğrafta, büyük pencerelerden kilisenin görüldüğü bir yatak odası var. Yatak, kilisenin mimari tarzını yansıtan bir şekilde platform üzerine yerleştirilmiş. Pencereden görünen kilise, bir tür dinsel motif veya temsil olmaktan ziyade, sanki yatak odasına ait bir dekorasyon parçası gibi görünüyor. Bu durum, kiliseye "yatak başlığı" olarak atıfta bulunarak, bir espri yaratıyor. Espri, kutsal ve günlük yaşam arasındaki ironik bağlantıya işaret ediyor. Yatak odası, dinlenme ve huzurun sağlandığı bir yer olarak kabul edilirken, kilise ise ibadet ve maneviyatla ilişkilendirilir. Bu iki unsuru birleştirmek ve kiliseyi yatak başlığı gibi göstermek, günlük yaşamın normalliğine ve dinsel sembollerin kullanımına ironik bir bakış açısı sunuyor.

Fotoğrafta bir adamın arabada ön koltukta oturup, arkasından gelen çocuğun ayaklarını görüyoruz. Adamın yaptığı şaka "Biz babamızın karşısında bacak üstüne atamazdık, şu hale bak. Kuşağına tükürdüğüm" şeklinde. Burada "kuşağına tükürdüğüm" ifadesi, çocuğun abartılı hareketlerine tepki olarak söylenmiş ironik bir ifade.

Fotoğrafta, minimalist bir evde, beyaz bir koltukta, siyah bir ağaç dallarından oluşan bir vazo görüyoruz. Vazo üzerine konulmuş bir camdan çan ile bir kitap. Fotoğrafta esprili bir durum söz konusu değil. Resimde bir espri veya komik bir durum yok.

Resimde dört kare var, her karede farklı bir durum gösteriliyor ve altında bu durum için yapılması gereken bir eylem yazıyor. * İlk karede yorgun ve üzgün görünen bir adam var. Altında "uyan" yazıyor. * İkinci karede çorba dolu bir kase var. Altında "yemek ye" yazıyor. * Üçüncü karede bilgisayar başında oturan ve üzgün görünen bir adam var. Altında "bilgisayar aç" yazıyor. * Dördüncü karede elini yüzüne kapatmış, üzgün görünen bir adam var. Altında "hiçbir şey yapma" yazıyor. Bu dört karede, kişinin sıkıntılarından kurtulması için verilen çözümler aslında kendisini daha da kötü duruma sokacak şeyler. Örneğin, yorgun olduğu için uyuması gereken adamın kalkıp bilgisayar açması tavsiye ediliyor. Şaka, kişinin sıkıntılarına çözüm olarak sunulan eylemlerin, aslında sorunu daha da kötüleştirecek eylemler olması ve bu durumun absürt bir şekilde gösterilmesinde yatıyor.

Fotoğrafta iki kadın yer alıyor. İkisi de telefonlarıyla meşgul ancak birinin oturuşu normal diğeri ise ters bir şekilde oturmuş. Bu ters oturuş nedeniyle espri ortaya çıkıyor. Espri şöyle: "İki kadın telefonlarıyla meşgul, birinin oturuşu normal diğeri ise tuhaf bir şekilde oturmuş. Bu ters oturuş, sanki birinin yerde oturup bir diğerinin havada asılı kalmış gibi görünmesini sağlıyor. Bu da "birinin yerinde birinin ise havada asılı kaldığı" bir duruma benzetiliyor. "