Fotoğrafta, ortada duran yaşlı bir erkek çocuk ve arkasında bulanık bir şekilde görünen diğer çocuklar ile bir bina yer alıyor. Çocuk yoksul görünüyor, bol ve yamalı bir kıyafet giyiyor. Bu fotoğrafta bir espri yok. Bu muhtemelen tarihi bir fotoğraf ve belgesel niteliği taşıyor olabilir.

Fotoğrafta, elinde beyaz bir çanta tutan, şapkalı ve koyu renkli bir elbise giymiş bir kadın yer alıyor. Kadının önünde ve arkasında da başka insanlar var. Fotoğrafın genelinde geçmişe ait bir hava hakim. Bu fotoğrafın espri potansiyeli, genellikle günümüzdeki kıyafetlerle karşılaştırma yapmaktan veya eski moda anlayışını tiye almaktan gelir. Örneğin, bir kişi "Kadının şapkası o kadar büyük ki, altına bir ev saklanabilirmiş!" gibi bir yorum yapabilir. Ya da "Bu kıyafetlerle şimdi sokağa çıksa kesin fenomen olurdu!" diyerek günümüz sosyal medya kültürüne gönderme yapabilir. Bir başka espri de, "Kadının çantası ne kadar dolu, içinde kesin çeyizinin tamamı var!" şeklinde olabilir. Bu tür espriler, eski ve yeni moda anlayışları arasındaki farkları vurgular.

Fotoğrafta eski, siyah bir piyano ve önünde küçük, yuvarlak, siyah bir tabure var. Piyanonun üst kısmında süslü oymalar ve tuşları görülüyor. Taburenin üzerinde tozlanmış gibi görünen bir kumaş var. Fotoğraftaki espri, muhtemelen piyanonun yaşlı ve bakımsız görünümüyle, sanki uzun zamandır çalınmamış gibi durmasıyla ilgili. Taburenin de tozlu olması, bir süredir kimsenin oturup piyano çalmadığı imajını pekiştiriyor. Bu durum, "bu piyano artık bir müze eseri gibi, kimse dokunmuyor" gibi bir espriye kapı aralıyor olabilir. Ya da "bu piyano o kadar eski ki, çalmaya kalkanın parmakları da tozlanır" gibi bir espri yapılabilir. Bu görselde belirgin bir "şaka" detayı yok, ancak durumun kendisi mizahi bir çağrışım yapabilir.

Fotoğrafta, fötr şapkalı ve koyu renkli elbise giymiş bir kadın ve etrafında toplanmış insanlar görülüyor. Kadının elinde beyaz bir çanta var. Bu fotoğrafın şakasını anlamak için, "guldum.net" logosuna ve "Huriye Sanat Miletici" yazısına dikkat etmek gerekiyor. Bu unsurlar, fotoğrafın internette mizah amaçlı paylaşıldığını ima ediyor. Fotoğrafın kendisi herhangi bir espri içermiyor, ancak bu tür eski ve ciddi görünen fotoğrafların, üzerine komik altyazılar veya durumlar eklenerek internette popüler hale gelmesi yaygın bir mizah anlayışıdır. Yani şaka, fotoğrafın kendisinde değil, bu tarz fotoğrafların internetteki kullanım biçiminde gizlidir.

Fotoğrafta, muhtemelen 1900'lü yılların ortalarından veya sonlarından Türkiye Cumhuriyeti Tarım Bakanlığı veya benzeri bir kuruluş tarafından basılmış, çeşitli tarım ve hayvancılık konularını ele alan kitapların kapakları görülüyor. Her kitap, o alanda çalışmayı anlatan, tematik resimler ve başlıklar ile tasarlanmış. Görünen bir mizah yok. Sadece farklı tarım ve hayvancılık dallarını konu alan kırsal kesimdeki yaşamı veya yetiştiriciliği temsil eden kitap kapakları. Başlıklar da, Türkçenin standart kullanımına uygun ve konuya ilişkin açıklayıcı.

Fotoğrafta, muhtemelen eski bir dönemde, karlı bir yamaçta kayak yapan bir grup insan görünüyor. Giysileri, o dönemin kayak kıyafetlerine benziyor. Belli ki herkes kayak yapmayı öğrenmeye çalışıyor ya da deneyimli. Bu fotoğrafta bir espri yok. Sadece bir eski dönem kayak aktivitesini gösteren bir görüntü. Fotoğraf, tarihsel bir anı yansıtıyor, kayak yapmanın o zamanlarda nasıl bir görüntü sunduğunu gösteriyor. Esprili bir durum veya mizah içermiyor. Fotoğrafta, muhtemelen 1900'lü yılların başlarında ya da ortalarında, bir grup genç insanın, akordeon ve ud gibi geleneksel müzik aletleri çalarak, açık bir alanda müzik yaptıkları görülüyor. Giysilerinden, o dönemin kıyafetlerine ait oldukları anlaşılıyor. Fotoğrafın rengi, dijital olarak renklendirilmiş gibi görünüyor. Fotoğraftaki espri, fotoğrafın renklendirilmesi ile ortaya çıkan ironide saklı. Renklendirme, fotoğrafın tarihinden ve içeriğinden tamamen kopuk bir tarzla yapılmış. Modern bir görünüm kazandırmaya çalışırken, tarihi ruhunu yakalayamamış. Böylece, fotoğrafın gerçek zamanından koparak "tarihin yanlış renklendirilmesi" espriyi oluşturuyor. "Zaman yolculuğu" veya "tarihi yanlış anlama" gibi çağrışımlarla espri yapılmış; yani fotoğrafın özünün tarihselliğini bozarak, yanlış bir yorum yaratıyor.

Fotoğrafta 1940'lar veya 1950'ler tarzında giyinen bir kadın ve etrafındaki insanlar görünüyor. Kadın şık bir siyah elbise, geniş bir şapka ve elinde krem rengi bir çanta taşıyor. Elbisenin üzerindeki ince çizgili şal veya kumaş dikkat çekiyor. Fotoğrafın mizah unsuru, elbisenin arkasındaki şalin/kumaşın görünüşünün, kadınların o dönemki giyim tarzlarını biraz abartılı ve gülünç bir şekilde sergilemesiyle ilgili. Eski fotoğrafların, günümüz standartlarına göre biraz abartılı veya komik görünebilen giyim tarzlarını sergilediğini, dolayısıyla biraz ironik ve eğlenceli bir durum yarattığını ima ediyor.

Fotoğrafta, 1946 yılında Ankara Hasanoğlan Köy Enstitüsü'nde, muhtemelen bir tören veya resmi bir etkinlik sırasında, uzun bir sıra halinde dizilmiş askerler görünüyor. Askerlerin giydiği üniforma ve arka plandaki binalar, o dönemin Türkiye'sini çağrıştırıyor. Fotoğraftaki mizah, askerlerin sayısının ve düzeninin, sanki sonsuza dek uzayan bir sıra gibi algılanıyor oluşundan kaynaklanıyor. Bu, abartılı veya komik bir şekilde, olayların ciddiyeti ve resmiyetiyle ilgili bir yorum veya eleştiri içerebilir. Mizahi etki, askerlerin sıra halindeki çok sayıda olmasından ve bu durumun sanki sonsuza kadar devam edecekmiş gibi algılanmasından kaynaklanmaktadır. Bir tür ironi veya satirik bir anlatım olabilir.

Resimde, eski bir Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı Köy Enstitüsü diploması örneği görülüyor. Diploma, çeşitli derslerin isimleri ve karşılık gelen notlarıyla bir tablo şeklinde ve dipte de "Köy Enstitüsü Diploması" yazısı ile görünüyor. Tablonun hemen üzerinde ise, Bakanlığın logosu ve diplomasının verilişini gösteren bilgiler yer alıyor. Bu bir mizah örneği, çünkü eski sistemde birçok derse verilen notlar "Dokuz", "Sekiz", "Yedi" gibi eski dönem notlama sisteminin kullanılması, şaka unsuru oluşturuyor. Şaka, eğitim sistemindeki geçmişe ve belki de geçmiş dönemlerdeki notlandırma yönteminin karmaşıklığına gönderme yapıyor.

Fotoğrafta, muhtemelen 1900'lü yılların ortalarında ya da sonlarında, Türkiye'deki Tarım ve Orman Bakanlığı (T.C.) tarafından yayımlanmış, çeşitli tarım ve hayvancılık konularını ele alan kitapların kapakları görülüyor. Her bir kitap kapağı, o dönemde yaygın olan, soyut ve figüratif görsellerle, ilgili mesleği ve konuyu simgelemeye çalışıyor. Örneğin, "Fidancılık ve Ağaçlandırma" kapağında ağaçlar, "Sütçülük"te inekler, "Meyvacılık"ta meyveler, "Arıcılık"ta arılar, "Tavukçuluk"ta tavuklar, "Tarla Ziraatı"nda tarım aletleri ve insanlar, "Yurt Konserveciliği"nde konserve kutuları gibi semboller kullanılıyor. "İpekböcekçiliği"nde ipekböcekleri ve "Demiryolları"nda trenler yer alıyor. Fotoğraftaki "şakayı" ya da espriyi, klasik, bir anlamda "sade" ve basmakalıp, çalışma ve mesleki konuları simgeleyen görsellerle anlatmak olarak görebiliriz. Görsellerin, o dönemin yaygın görsel stilini yansıtması; kitap kapaklarının, basmakalıp ve sıradan görsellerle konuyu ifade etmesi, espriyi oluşturmaktadır. Şaka, teknik olarak bir şaka değil, o dönemin estetik anlayışına, basmakalıp, sıradan ve belki de biraz "saf" bir anlatımı ifade etmektedir.

Fotoğrafta, karlı bir yamaçta, eski tarz kayak kıyafetleri giyen bir grup insan görünüyor. İnsanlar, kayaklarıyla eğimli zeminde duruyorlar ve kızaklarıyla aşağı iniyor gibi gözüküyorlar. Görüntü, geçmişte kayak sporunun daha az yaygın ve belki de daha resmi bir etkinlik olduğu izlenimini veriyor. Fotoğrafta bir espri yok. Sadece eski bir kayak görüntüsünü gösteriyor. Fotoğrafta, muhtemelen 1900'lü yılların başlarında, bir grup genç insanın geleneksel müzik aletleri (akordeon ve ud) çalarken poz verdikleri görülüyor. Giysilerinden ve genel havadan, o dönemde yaygın olan bir kırsal veya kasaba ortamı olduğu anlaşılıyor. Gençler, oldukça resmi giyimli; erkekler takım elbise gibi giymiş, kızlar da daha sade ama o döneme özgü tarzlar tercih etmiş. Fotoğrafın mizahı, gençlerin üzerindeki giysilerle ilgilidir. Görünüşe göre, günümüz standartlarında oldukça şık ve formal kıyafetler. O dönemin kırsal veya kasaba topluluklarında bu kadar ciddi, resmî giyim, o dönem için biraz abartılı, neredeyse absürt görünebilir. Bu durum, fotoğrafın komikliğini ortaya koyuyor ve o dönemin kıyafet tarzları ile ilgili espri yapıyor. Esasen, oldukça formal bir ortamda, sadece eğlenmek için müzik yapan gençlerin bu kadar resmi giyinmeleri komik.

Fotoğrafta, 1940'lar veya 1950'ler tarzında giyinmiş bir kadın görünüyor. Kadın, moda o dönemin karakteristik giyim tarzını yansıtıyor. Siyah bir elbise, büyük bir şapka ve elinde beyaz bir çanta taşıyor. Arka planda ise, o dönemin giyim tarzını ve sosyal ortamını yansıtan diğer kişiler de görünüyor. Fotoğraf, "kadının taşıdığı çantayla ilgili" bir mizah içerebilir. Çantanın ilginç biçimi, o dönemden kalma bir aksesuar olduğu hissini verebilir ve bir espriye işaret ediyor olabilir. Bunun tam olarak ne tür bir espri olduğu, fotoğrafın bağlamına ve kimin tarafından paylaştığına göre değişebilir. Örneğin, çantanın "ucuz" görünmesi ya da "modası geçmiş" olmasıyla ilgili espri olabilir. Resmin başka bir espriye dayalı olup olmadığı belli değil. Sadece görselden yola çıkarak yorumlamak zor.

Fotoğrafta, eski bir Köy Enstitüsü diploması görünüyor. Diploma, 1900'lü yılların başında veya ortalarında basılmış gibi görünüyor. Belgenin üst kısmında, Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı logosu ve "Köy Enstitüsü Diploması" yazısı yer alıyor. Alt kısımda ise muhtemelen öğrencinin aldığı derslerin ve başarı notlarının listelendiği bir tablo bulunuyor. Bu tablodaki derslerin başlıkları ve notlar, enstitünün o dönemki eğitim müfredatını gösteriyor. Fotoğrafın mizahı, diplomasının eski ve oldukça sade bir tasarımda olmasıyla, çağdaş diplomaların gösterişli ve modern tasarımlarıyla karşılaştırıldığında yatıyor. Bu, eğitim sisteminin ve diplomaların zaman içinde nasıl değiştiğini, veya eski bir eğitim kurumunun tarihini ve geleneksel tarzını hatırlatmayı amaçlayan bir mizah unsuru. Eski ve sıradan bir belgeye odaklanan fotoğraf, geçmişle günümüz arasında bir karşılaştırma yapmayı ve zamanın nasıl değiştiğini vurgulamayı amaçlıyor.

Fotoğrafta, eski bir Köy Enstitüsü diploması görünüyor. Diplomada, muhtemelen 1900'lü yılların ortalarında veya sonlarında, çeşitli derslerin isimleri ve aldıkları notlar yer alıyor. Notlar sekiz, dokuz, altı ve yedi gibi rakamlarla gösteriliyor. Diploma, Türk Milli Eğitim Bakanlığı'nın logosuyla ve "Köy Enstitüsü Diploması" yazısıyla tasarlanmış. Fotoğrafın esprili yanı, notların aslında diplomaya göre oldukça düşük görünmesi ve böyle bir diplomasının günümüzde ne kadar düşük değerli olabileceğiyle ilgilidir. Eski bir eğitim belgesi olmasına rağmen, sayılar günümüz standartlarına göre oldukça düşük görünebilir ve bu da aslında esprili bir şekilde eski eğitim sisteminin/diplomanın değerini vurgulamaktadır.

Resimde iki fotoğraf bulunuyor. Sol taraftaki fotoğrafta kırsal kesimden gelen ve giydiği eski kıyafetlerle basit bir şekilde görünen Elif'i gösteriyor. Sağ taraftaki fotoğrafta ise Elif, okul üniformasıyla ve iyi giyimli bir şekilde görünüyor. Bu fotoğraflar, Elif'in eğitime başladığında nasıl değiştiğini gösteriyor. Fıkra, Elif'in kırsal kesimden gelen bir kızın eğitime başladığında nasıl değiştiğini ve şehirli bir kız gibi nasıl giyindiğini göstererek, kırsal kesim ve şehir hayatı arasındaki farkı ve eğitimin bir insanın dönüşümüne nasıl yardımcı olabileceğini mizah yoluyla ele alıyor.

Resimde dokuz adet kitap kapağı bulunmaktadır. Her kitap kapağı bir sektörü temsil etmektedir. Fidancılık ve Ağaçlandırma, Sütçülük, Yurt Konserveciliği, Meyvacılık, Arıcılık, Tarla Ziraatı, Tavukçuluk, İpekböcekçiliği ve Demiryolu. Bu kitap kapaklarının hepsi Türkiye'de tarım ve hayvancılık sektörüne hizmet veren sektörleri temsil etmektedir. Fakat, Demiryolu sektörü Türkiye'de tarım veya hayvancılığa hizmet eden bir sektör değildir. Bu nedenle, Demiryolu kitabının kapağı diğer kitap kapakları arasında yer alması bir mizah unsuru olarak kullanılmıştır. Bu kitapların "Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı" tarafından yayınlanmış olması da bu mizah unsurunu daha da güçlendirmiştir. **Şaka:** Demiryolu, Türkiye'de tarım ve hayvancılığa hizmet eden bir sektör değil, bu nedenle Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı'nın yayınladığı kitaplar arasında yer alması bir mizah unsurudur.

Resimde, önünde bir grup insan varken duran ve üzgün görünen bir çocuk var. Bu resimde bir espri yok.

Resimde, bir kız çocuğunun iki ayrı fotoğrafı yer alıyor. İlk fotoğraf, çocuğun köydeki kıyafetiyle çekilmiş. İkinci fotoğraf ise çocuğun okul üniformasıyla çekilmiş. Fıkra, köyden gelen bir kız çocuğunun, okulun disiplinli ortamına uyum sağlamasını ve kendisini değiştirmesini esprili bir şekilde anlatıyor. Çocuğun köyde giydiği kıyafet, okula geldiğinde tamamen farklı bir stile dönüşüyor.

Resimde şık giyimli bir kadın ve etrafında bir grup insan var. Kadının elinde şık bir çanta var. Kadının kıyafeti ve çantası oldukça pahalı görünüyor. Bu resimde bir espri yok. Resimde kadın sadece şık bir şekilde giyinmiş.