Fotoğrafta, Lord of the Rings filmlerinden karakterler olan iki elf, muhtemelen bir köy ortamında, otların üzerinde uzanmış olarak görünüyor. Üstte, "KUYTUORMANLIYIM KÖYLÜYÜM" yazısı, yani "Ormanlıyım, Köylüyüm" şeklinde çevrilebilir. Alt kısımdaki metin ise "Köylüyüz diye bizi beğenecek, kolay gelsin diyecek yok mu?" sorusunu içeriyor. Bu, köylü hayatının veya basitçe farklı bir hayat tarzının çekiciliğine dair bir espri. Elflerin, ormanların büyüsüne ve maceralara alışmışken, köylü hayatının da kendine özgü cazibeleri olduğunu vurgulamaktadır. "Köyde Hayat Var" ifadesi, espriyi daha da pekiştirerek, köy hayatının da önemini ve çekiciliğini vurgulamaktadır. Görselde kullanılan elf imajı ve orman teması ile kontrast oluşturarak, köylü hayatına olan bakış açısı eleştirel veya alaycı bir üslupla sunuluyor.

Resimde, başörtülü kadınlar ve bir kız çocuğu, şalvar giyerek pikniğe çıkmışlar. Kadınlar, farklı renklerde (siyah ve kırmızı) desenli şalvar ve uzun kollu gömlekler giyiyorlar. Çocuk da, siyah üzerinde altın rengi kalp baskılı bir tişört ve benzer desenli şalvar giyiyor. Fotoğrafın altındaki açıklama, "Yaz gelse de yine şalvarları giyip piknikler" ifadesiyle başlıyor. Ardından, "sizde giyer misiniz şalvar" diye bir soru soruyor ve ardından "bizim köyde herkes giyer biz pek sevmesek de köyde olduğumuz için giyiyoruz" diyerek, şaşkınlık veya ironik bir şekilde şalvar giyilme alışkanlığına vurgu yapıyor. Bu, şalvar giyen kadınların, geleneksel kıyafet tarzı olan şalvarın bölge/köylerinde yaygın bir moda olduğunu ve kendileri için alışılmadık olsa da çevrelerine uyum sağlamak için bu kıyafetleri giydiklerini aktarıyor. Bir nevi, "bizim için alışılmadık ama burada normal" şeklinde, yerel kültürel alışkanlıklar hakkındaki hafif bir mizah içeren bir yorum.

Fotoğrafta "Yiğitler Diyarı Sarıkaya Köyü Hoşgeldiniz" yazılı bir tabela görüyoruz. Tabelanın altında "Sarıkaya" yazan bir tabela daha var. Tabelaların altından geçen bir yol, iki araba ve bir yolcu yürüyerek geçiyor. Bu fotoğrafta espri, köyün tabelasının altında yine aynı ismi taşıyan ikinci bir tabela olması ve bu tabelanın yolun kenarında olması. Bu da sanki köyün adı "Sarıkaya" değil de, "Sarıkaya'ya Giden Yol" gibi bir anlam ifade ediyor. "Sarıkaya" adı verilmiş bir köyün hemen yanında "Sarıkaya" tabelası olması, köyün kendisini işaret eden tabelanın neden yerleştirildiği sorusunu akla getiriyor. Bu da, tabelanın yerleştirilmesindeki amaç ve komik bir durum yaratıyor. Resimde, 4 farklı bölümde çizgi roman karakterleri gösteriliyor. İlk bölümde, kısa boylu, gözlüklü ve sakallı bir adam uzun boylu, saçları uzun bir kadına "Cep telefonunu kullanamıyorum, bildiğin aşırı sinyal, ama köyde yaşıdığına inanamıyorum" diyor. Kadın ise "Ciddi anlamda, tabii ki ev, tavukla plan, başbaya köy işte, ne bileyim şehir hayatına pek alışmadım ben, istersen bir gün seni de götüreyim." şeklinde cevap veriyor. İkinci bölümde ise yine aynı kısa boylu adam, daha yaşlı ve şişman bir adama "Ah ah ah... Nasılsın caner emmı? Neler yapıyorsun bakim?" diye soruyor. Yaşlı adam ise "Napıyım, essege filan biniyorum, bildiğin gibi işte... Ah ah ah... Karakacan demek, ensendeki urun hala acıyor mu? Peki emmı? Bazen acıyor bazen acımadığı da oluyor." şeklinde yanıt veriyor. Üçüncü bölümde ise, kısa boylu adam, yine sakallı bir erkeğe "Bak yeliz bu zöhre anadır... Çok huysuzdur ama aslında altın gibi bir kalbi vardır..." derken, sakallı adam ona "Hadi ona gözümüzden bahçesinde domates aşırılım, sir saklayabilirmisin?" şeklinde cevap veriyor. Son bölümde, "Hoyt! Kim var orda! Eyyy! Hoyt!" diyen, yeşil giysili ve büyük bir tahta sopaya sahip bir adam ile, büyük gövdeli bir adam, bir kadın ve etraflarında birkaç hayvan var. Büyük gövdeli adam, kadına "Oh aşırı şekil, burda sene öyle mutluyum ki, o küçük ama tertemiz insanlarla öyle güzel bir ilişkin var ki... şehirdeki her şey bırakıp burda senle beraber yaşayabilirim." derken, kadın ise "Ah ah... ne olur dalga geçme, bende yeliz." şeklinde cevap veriyor. Bu çizgi romandaki mizah, günlük yaşamda karşılaşılan durumlara göndermeler yapıyor. Örneğin, cep telefonu sinyalinin zayıf olmasına, köylülerin şehir hayatına uyum sağlamamasına, yaşlı insanların yaşam biçimine ve aşkın gücüne dair espriler yapılıyor. Ayrıca, karakterlerin konuşma tarzları ve vücut dilleri de mizahı artırıyor.

https://t.co/Ugf1KzEnIT BENİM TARLAMA GİRENİN ANASINI AVRADINI SİKEYİM ilhan Demirdaş 0536 352 RETROBET SPORTS BETT Kaynak

Bu resimde, "amigobicagi1903" adlı bir kullanıcının bir yorumunu görüyoruz. Yorum, "Abi eskiden bizim köye muz yeni geldiğinde akrabamaın biri kabuğuyla yemiş maymun bile soyarak yiyor" şeklinde. Bu yorumda, muzun eskiden köyde yeni bir şey olduğu ve insanları şaşırtıcı bir şekilde yedikleri vurgulanıyor. Kabuğuyla yediği ve maymun bile soyarak yediği kısım ise ironik bir mizah unsuru olarak kullanılmış. Bu espri, muzun eskiden köyde yeni ve sıra dışı bir şey olduğu ve bu sebeple insanları şaşırtıcı şekilde yediğini, yani kabuğuyla veya maymun gibi soyup yediğini ima ediyor.

Fotoğrafta, bir çift insanın, muhtemelen çocukların, bir ineğin önünde, muhtemelen çamurlu bir alanda, bir turuncu top tutuşturduğu görülüyor. İnsanlardan birinin ineğin önünde topu tutarak, ineği topla ilgilendirmeye çalıştığı anlaşılıyor. Fotoğrafın esprili yanı, ineğin topla hiç ilgilenmemesi, topu görmezden gelmesi ve insanların çabalarına karşı ilgisiz kalması. Bu, hayvanların insanlar gibi davranmadıklarını, tepkilerinin beklenmedik olduğunu, hatta absürt olduğunu vurgular. "İneğin ilgilenmemesi" espriyi oluşturuyor. Fotoğrafta, bir çiftin, muhtemelen bir ineğin üzerine, bir elma veya portakal gibi sarımsı bir meyveyi fırlattığı görülüyor. İneğin üzerindeki pislik ve çamurlu zeminde, insan ayaklarının göründüğü bir iç mekan ortamı var. İnsanlar, inek'in üzerine atılan meyvenin nasıl tepki vereceğini gözlemliyor gibi görünüyor. Bu, "inek" ve "fırlatma" kelimelerinden oluşan bir şaka. Ciddiyetsiz ve belki de biraz da absürt bir olay. Aynı zamanda, inek'in tepkisinin gözlemlenmesi ve komik bir durumu canlandırması üzerine kurulu bir durum komedisine de işaret ediyor. Bir şaka, ironi veya parodi unsuru içeriyor olabilir.

Resimde iki farklı sahne görülüyor. Üst kısımda, gri bir duvarda "Fasızme Geçit Yok" yazısıyla boyanmış bir graffiti var. Bu, muhtemelen bir protesto veya direniş mesajı. Alt kısımda ise, tarlada çalışan bir grup insan görünüyor. İnsanlar geleneksel kıyafetler giyiyorlar ve çoğunlukla el aletleriyle çalışıyorlar. Tarlada çalışırken, duvarın üzerindeki graffiti ile komik bir zıtlık oluşturuyorlar. Bu, bir tür "gerçek hayat ile idealize edilmiş bir durum" veya "gerçekle hayal" tarzında bir espri. Duvar yazısı, o bölgede bir geçişe izin verilmediğini, herhangi bir engellemenin ortadan kaldırılmasını işaret ediyor. Ancak, insanlar kendi yaşamlarını tarlada çalışarak sürdürüyor ve kendilerine özgü bir hayata sahip. Görsel zıtlık ve insanların günlük işleriyle ilgilenen gerçekçi bir durum, bu duvar yazısının boş bir slogan olduğunu veya insanların mücadelesine uygun gelmediğini ima ediyor. Basitçe; hayallerle gerçeklik arasındaki uyumsuzluğun komik bir şekilde sergilenmesi. Resimde, üst kısımda gri bir duvar üzerinde "Fasızme Geçit Yok" yazan bir yazı görülüyor. Bu, Türkçe'de "Bize dokunmayın, geçiş yok" anlamına geliyor, muhtemelen bir protesto ya da direniş çağrısı. Alt kısımda ise bir açık hava pazarı ya da benzeri bir alan görünüyor. Burada, insanlar bir tarlada çalışıyorlar ya da ürünlerini satıyorlar. Fotoğrafta yer alan yazı "Fasızme Geçit Yok" ifadesi, "Bize dokunmayın, geçiş yok" gibi bir anlam ifade ediyor, ancak alttaki sahnede işlerini sürdüren insanların görüntüsüyle oldukça zıt bir durum sergileniyor. Bu zıtlık, protestoyu ve direnişi ironik bir şekilde ele alan, toplumsal bir durumu komik bir şekilde eleştiren bir mizah tarzını oluşturuyor. Dolayısıyla, resimlenen durum, protesto veya direnişin gerçekte yaşanan hayatın ve insanların normal işlerini sürdürmelerinin yanında oldukça komik ve anlamsız olduğunu anlatıyor.

Fotoğrafta, bir tekne üzerinde balık tutan yaşlı bir adam ve yanında duran bir leylek görüyoruz. Adamın teknesinde "16 ULU 1928 ADEM" yazan bir tabela var. Resmin altındaki yazı ise leyleğin her yıl aynı zamana gelerek yaşlı adamla balık tuttuğunu, adeta arkadaş olduklarını anlatıyor. Ancak 1928 yılında doğmuş bir adamın hala hayatta olması imkansız. Bu da resmin esprili kısmını oluşturuyor.