Fotoğrafta solda, bir hapishane hücresinde işkence gören bir kadın ve onu sorgulayan gardiyanlar tasvir edilmiştir. Kadının üzerinde çemberli, işlemeli bir elbise var. Sağda ise, bir demir kafes görülüyor, bu kafesin içinde sivri uçlu demir çiviler var. Bu kafesin yüz kısmı, dehşet içinde bağıran bir insan yüzüne benzetilmiş. Bu görseldeki mizah unsuru, iki farklı tarihi objenin yan yana getirilmesinden kaynaklanıyor. Soldaki gravür, tarihi işkence aletlerinden birini tasvir ederken, sağdaki demir kafes, özellikle de içindeki sivri uçlu çiviler ve yüz kısmındaki insan yüzü detayı, "demir bakire" olarak bilinen işkence aletine benzemektedir. "Demir bakire" aletinin, içine konulan kişinin hareket etmesini engelleyerek, içerideki sivri çivilerin vücuduna batması suretiyle acı çektirmesi amaçlanmıştır. Buradaki "şaka" ise, tarihi gravürdeki sahnenin aslında bir "demir bakire" işkence aletinin içinde olduğunu ima etmektedir. Gravürdeki kadının elbisesi, dışarıdan bakıldığında bir çeşit "giyim" gibi görünse de, aslında içeride onu bekleyen demir aletin bir parçasıdır. Yani, kadın sanki bir moda şovu podyumundaymış gibi dururken, aslında ölümcül bir işkence aletinin içinde sıkışmış durumdadır. Bu tezat, izleyiciyi hem şaşırtır hem de karanlık bir mizah anlayışıyla güldürebilir. Kısacası şaka, dışarıdan masum görünen bir durumun (kadının giysileriyle duruşu) aslında ölümcül bir işkence aletinin (demir bakire) içinde gizlenmiş olmasından kaynaklanıyor.

Resimde, 16. veya 17. yüzyıl tarzı gravürde, muhtemelen bir işkence aleti olan "ölüm yatağı" olarak bilinen bir araç ve yan tarafta da benzer zamanda yaşayan kişilerin işkence görme sahneleri bulunuyor. İşkence aleti, mahkumun içine konulduktan sonra, etrafı kapalı ve acı verici çivi veya dikenlerle donatılmış. Gravürde, mahkumlar işkence araçlarına nasıl bağlanıp konulacakları da gösteriliyor. Resmin mizah değeri, o dönemde yaygın olan acımasız işkence yöntemlerinin ve bu araçların görselliğiyle, bugün bunların birer tarihi belge olarak veya merak konusu olarak değerlendirildiği, fakat o dönemde yaşayan insanlar için çok ürkütücü ve korkunç oldukları gerçeği arasındaki tezatla ilgilidir. Resim, ironik bir şekilde, o korkunç ve acımasız yöntemlerin hatırlatıcısı ve insanlığın zaman içindeki gelişmesini (veya değişmesini) vurgular bir şekilde yer alıyor.

Fotoğrafta, üzerine çiviler çakılmış tahtadan yapılmış eski bir sandalye var. Bu, ortaçağ işkence aletlerinden biri. Şaka şu ki, bu sandalyede oturmak istersiniz ancak çiviler sizi engeller. Türkçede şakaya şöyle bir örnek verilebilir: "Bu sandalyeye oturmak için cesur olmak lazım, yoksa çiviler sizi ısırabilir!" Fotoğrafta dikenli bir sandalye gösteriliyor. Bu sandalye, ortaçağda işkence aracı olarak kullanılıyordu. Dikenli sandalye, mahkumun üzerine oturtulduğunda, dikenler bedenine batarak acı veriyordu. Bu fotoğrafın espri tarafı ise, dikenli sandalyenin rahat bir koltuğa benzemesi. Çünkü, normalde insanlar rahat bir koltuğa oturmak için can atarlar. Fakat bu sandalye, rahatlık yerine acı veriyor. Bu nedenle, "Rahat bir koltuğa benziyor ama aslında çok acı veriyor." şeklinde bir espri yapılabilir. Fotoğrafta, üzerinde "Ziyaretçiler Lütfen Bu Sandalyeyi Kullanmayın Çok Eski Ve Hassas" yazan ve üzerinde çok sayıda çivi olan bir sandalye var. Bu sandalye üzerine oturmanın oldukça acı verici ve tehlikeli olduğu açıkça görülüyor. Şaka ise, sandalye üzerinde oturmanın "Çok Eski Ve Hassas" olduğunun söylenmesinde yatıyor. Çünkü gerçekte sandalye üzerine oturmak oldukça tehlikeli ve acı verici. Dolayısıyla, "eskilk ve hassasiyet" bu konuda ironik bir şekilde kullanılmış.

Resimde, iki farklı işkence aletinin fotoğrafı bulunmaktadır. Soldaki resimde, bir kişinin ayaklarını sabitlemek için kullanılan ve "ayaklık" olarak adlandırılan bir işkence aracı gösterilmektedir. Sağdaki resimde ise, bir kişinin ellerini ve ayaklarını sabitlemek için kullanılan, "at üstünde işkence" adı verilen bir işkence aracı gösterilmektedir. Fıkranın noktası, soldaki aletin "ayaklık" olarak adlandırılmasına rağmen, sağdaki aletin bir "at üstünde işkence" olarak adlandırılmasıdır. Bu durum, "ayaklık" adının, sağdaki resimde gösterilen işkence aracına da uygulanabilir. Kısaca, resim, işkence araçlarının isimleriyle ilgili bir kelime oyunu yaparak, bir tür ironik mizah sunmaktadır.