Fotoğrafta, İstanbul'da, muhtemelen Beyoğlu semtinde, bir cadde görünmektedir. Cadde iki tarafa uzanan, çok katlı binalarla çevrilidir. Cadde üzerinde, yayalar ve çeşitli yaş ve kıyafetlerde insanlar görülmektedir. Özellikle, etek ve ceket giymiş öğrenciler dikkat çekiyor. Cadde üzerindeki demir raylar, eski tramvay sisteminin bir parçası olabileceğini gösteriyor. Fotoğrafta bir mizah içeren bir gönderme yok gibi görünüyor. Görsel, İstanbul sokaklarının bir resmini sunuyor ve özellikle caddedeki insanlardan oluşan çeşitliliği ve günlük yaşamı yansıtıyor. Bir mizah veya gönderme içeriği tespit edilemediği için, bir espri açıklaması yapılamıyor. Fotoğrafta yağmurlu bir günde, İstanbul'un muhtemelen tarihi bir bölgesinde, tramvay rayları üzerindeki kaldırımlı bir cadde görünüyor. Binanın cepheleri, caddedeki insanlar ve genel atmosfer, şehrin sakin ve gri bir gününü yansıtıyor. Fotoğrafın bir espri unsuru yok gibi. Sadece yağmurlu bir cadde manzarası. Ek bir yorum veya bağlam olmadan bir espriden bahsetmek mümkün değil.

Fotoğrafta, İstanbul'un muhtemelen Taksim Meydanı civarında bir caddesi görülüyor. Cadde üzerinde, ağaçlar arasında, kırmızı bir tramvay ilerliyor. Caddede yürüyüş yapan insanlar, çeşitli kıyafetler ve duruşlarla resmin canlılığını artırıyor. Tramvayın üzerinde ve çevresinde insanlar hareket halinde. Fotoğrafta bir mizah unsuru yok gibi görünüyor. Sadece bir şehir manzarası ve ulaşım aracı resmedilmiş. Fotoğrafta, kalabalık bir caddede, muhtemelen bir şehir merkezinde, üç kişi yürüyor. Ortadaki kişi, diğer ikisinin kıyafetlerine ve bedenlerine bakılarak, koruma görevini yerine getiren bir güvenlik görevlisi gibi görünüyor. Sağ ve soldaki kişiler ise, özellikle giyim tarzları ve vücut yapıları sebebiyle, "güvenlik görevlisi" olarak görev yaptıklarını çağrıştıran bir görüntü oluşturuyor. Fotoğraftaki mizah, güvenlik görevlilerinin boyutları ve kıyafetleri arasındaki çelişkiye dayanıyor. Görüntü, son derece abartılı ve dikkat çekici bir güvenlik hizmeti vurguluyor. "Koruma"nın, görünüşten daha fazla dikkat çekici olmaya yönelik bir gösteri olduğunu, hatta bir espriyi hedeflediğini ima ediyor. Kısaca, görünüşle gerçek arasındaki farkın abartılı bir şekilde canlandırıldığı bir durum anlatılıyor.

Fotoğrafta, muhtemelen 2000'li yılların başında Türkiye'de, büyük bir kalabalığın sokakta yürüyüş yaptığını ve çeşitli pankartlar taşıdığını görüyoruz. Pankartların üzerinde "FETULLAH TUTUKLANSIN!" ve "TARİKAT YUVALARI DAĞITILSIN!" yazıları dikkat çekiyor. Görüntülerden, Fethullah Gülen hareketine karşı bir gösteri olduğu anlaşılıyor. Göstericiler, muhtemelen o dönemdeki siyasi ve toplumsal olaylarla ilgili bir tepki gösterisi yapıyorlar. Görünen bir ironi veya mizah unsuru yok; fotoğraf, bir protesto olayının resmini veriyor.

Fotoğrafta, bir Twitter paylaşımı görülüyor. Kullanıcı adı "KEBO" olan kişi, LGBT yürüyüşünü başlarda desteklediğini, ancak yürüyüşün sonunda yaşadığı olumsuz bir olayı anlatıyor. "Tünel çıkışında biri götüme elledi eve geri döndüm" ifadesi, oldukça rahatsız edici ve şaşırtıcı bir deneyim yaşadığını, ancak bunun da önemli olmadığı izlenimi veren, ironik ve abartılı bir anlatım. Jest, bir yürüyüşü desteklemenin ardından beklenmedik bir şekilde karşılaşılan olumsuzluk üzerine, olayın abartılı ve esprili bir şekilde anlatıldığı bir şaka. Bu, potansiyel olarak olumsuz bir deneyimden, gülünç ve dokunaklı bir durum yaratmaya çalışır.

Fotoğrafta, yoğun bir kalabalıkla dolu, muhtemelen Avrupa'nın bir şehrindeki bir cadde görünüyor. Cadde üzerinde tramvay geçiyor. Kalabalık, gri, soğuk bir havada, yollarda yürüyor. Görüntü, özellikle kış aylarında meydana gelen yoğun bir kalabalığın ve şehrin hareketliliğinin bir resmini çiziyor. Fotoğrafta bir espri yok. Sadece kalabalık bir şehir caddesi ve içindeki insanların hareketliliğinin görsel bir betimi var.

Fotoğrafta, İstanbul'un muhtemelen bir tarihi bölgesinde, kar yağışının ardından, cadde üzerinde hareketli bir günlük yaşam görüntüsü yer alıyor. İnsanlar, kar üzerinde yürüyor, şemsiyelerle veya ceketlerle korunuyorlar. Tramvay da görünen, şehrin normal işleyişinin devam ettiğini gösteriyor. Fotoğrafın espri unsuru, karın insanları nasıl etkilediği ve günlük hayatın aksamadığı, adeta "kar yağmış ama hayat devam ediyor" anlamını taşıyor. Bir bakıma, şehir hayatının ve insanların direngenliğinin, doğanın güçlü etkilerine rağmen devam ettiğini vurguluyor.

Fotoğrafta, İstanbul'un muhtemelen aynı caddesinde, iki farklı zaman diliminde kalabalığın yoğunluğunu gösteren iki ayrı görüntü yer alıyor. Soldaki görüntü, ağaçlı ve muhtemelen daha az kalabalık bir caddeyi gösteriyor. Sağdaki görüntü ise, daha modern, geniş bir cadde ve çok daha yoğun bir kalabalık gösteriyor. Görüntülerin altındaki Türkçe yazılar "Eski Ağaçlı Halı" ve "Yeni Halı" olarak geçiyor. Bu, "Eski" ile "Yeni" arasında bir karşılaştırma yaparak, yeni modernleşmiş şehir hayatının, eski, daha doğal ve sakin ortamın yerini aldığını vurguluyor. "Halı" kelimesi burada, "görüntü" veya "manzara" anlamında kullanılmış ve komik bir şekilde, eski ve yeni manzarayı karşılaştırıyor. Dolayısıyla espri, şehirleşmenin ve modernleşmenin, doğal ortamlardaki dinginliği nasıl değiştirdiğini, kalabalığı ve yoğunluğu vurgulamaktadır.

Fotoğrafta İstanbul'un Taksim semtindeki bir cadde görülüyor. Cadde üzerinde, tarihi tramvaylardan biri yol alıyor. Cadde, yoğun insan kalabalığıyla dolu ve etrafındaki binalar, Osmanlı mimarisinin izlerini taşıyor. Trampvayın önünde büyük bir "TAKSM TUNEL 2" tabelası var. Bu fotoğraf, muhtemelen tramvayın eski ve yavaş olmasıyla ilgili, "trafikte takılı kalmak" veya "yavaş hareket eden bir şey" gibi bir espriyi çağrıştırıyor. Görüntü, modern hayatın hızlı temposunun aksine, tarihi bir ulaşım aracının yavaş hareketini vurgulamaktadır.

Fotoğrafta, muhtemelen 1960'lar veya 1970'ler gibi geçmiş bir dönemde, muhtemelen Türkiye'nin bir şehrinde, hareketli bir cadde görünümü yer alıyor. Cadde üzerinde çeşitli işyerlerinin reklamları bulunan binalar ve sokakta yürüyen insanlar görülüyor. Özellikle dikkat çeken bir genç kadın, desenli bir etek ve mavi bir bluz giyiyor. Kadının elini şapkasının üzerine koymuş olması ve etrafındaki insanların da biraz hareketli bir şekilde gösterilmesi, orada olduğumuzu ve fotoğrafın bir anı yakaladığını işaret ediyor. Fotoğrafta herhangi bir espri veya şaka yok. Sadece bir şehir sokak manzarası. Resimdeki kadınla ilgili belki de "modayı yansıtan, o dönemin giyim tarzını gösteren bir kare" şeklinde yorum yapılabilir. Fakat bu fotoğraftaki bir ironi, gizli bir mesaj ya da bilinçli bir espriyi işaret etmiyor.

Fotoğrafta, kar yağışının altında, tarihi bir şehrin (Istanbul gibi düşünülebilir) dar bir caddesi görünüyor. Cadde üzerinde, karlı zeminde yürüyen insanlar, şemsiyelerle ve kalın giysilerle, kış koşullarına uyum sağlıyor. Tramvay da görünüyor. Fotoğrafın "joke" veya mizah yönü, "kış koşullarına göre giyinilmiş insanların" yürüdüğü, aslında bir şehir caddesindeki normal bir kış günü manzarasını gösteriyor olması. Dolayısıyla, çok özel bir olay ya da şaşırtıcı bir durum yok. Fotoğraf, kışın normalliğini vurgulayarak hafif bir mizah içerebilir; "ne bekliyordunuz ki?" veya "normal bir kış günü" gibi bir yorumla.

Fotoğraf, 1947 yılında İstanbul İstiklal Caddesi'nde, caddeye paralel bir binanın girişinde, muhtemelen bir cinsellik işletmesi olan bir mekânı gösteriyor. Siyah beyaz, eski bir fotoğraf. Binanın girişinde ve çevresinde insanlar var. Fotoğrafın altındaki metin, "cinsellik evi mi?" sorusu ve "oldu olacak pompişhane deseydiniz" ifadesiyle, konuyu ironik ve alaycı bir şekilde ele alıyor. "Cinsellik evi mi?" sorusu, fotoğrafa bakarak insanların yapılacak olan yorumun ne olduğunu tahmin etmesini amaçlıyor. "Oldu olacak pompişhane deseydiniz" ise, orada bulunan insanların/ işletmenin daha zararsız, hatta belki de daha şık bir şekilde ifade edilebileceğini ima eden bir alaycılık/ironik bir ifade. Yani, orada bulunanların/ işletmenin çok daha ihtişamlı ve gösterişli, daha "pompalı" bir şekilde tarif edilmesinin daha uygun olacağı bir şekilde ima ediliyor. Böylece, fotoğrafa bakarak, orada bulunan mekanın ne olduğu hakkında yapılabilecek tahminlerin veya yorumların abartılı ve gerçekçi olmayan bir şekilde esprili bir dille anlatılıyor.

Fotoğrafta, 1947 yılında İstiklal Caddesi yakınlarında, muhtemelen bir apartman veya binanın önünde, merdivenlerden çıkan ve sokağa bakan kişilerin olduğu siyah beyaz bir eski fotoğraf görülüyor. Görünen insanların kıyafetleri ve duruşları, o dönemin sosyal normlarına göre, ciddi bir tartışmaya sebep olabilecek şekilde yorumlanabilir. "cinsellik evi mi? oldu olacak pompişhane deseydiniz" cümlesi, fotoğrafın içeriğiyle ilgili bir ironi ve mizah içeriyor. "Cinsellik evi" ifadesi, fotoğraftaki insanların giyimi ve konumlarını, potansiyel olarak bir cinsellik içeren mekan veya aktivite ile ilişkilendirme anlamına geliyor. Bu, "oldu olacak pompişhane deseydiniz" kısmıyla, "gerektiği kadar şık ve ihtişamlı bir bina deseydiniz daha uygun olurdu" anlamında bir alaycı ve ironik eleştiriye dönüşüyor. Fotoğraftaki ortamın ve durumun, muhtemelen o dönemin sosyal normları tarafından kabul edilebilir bir durum olmadığı ima ediliyor. Dolayısıyla, alaycı bir şekilde, daha uygun bir açıklama yapılması bekleniyor. Özetle, cümle, fotoğrafın içeriğiyle ilgili ironik ve biraz da alaycı bir yorum yapıyor.

Fotoğrafta, İstanbul'un muhtemelen Beyoğlu semtinde, gece vakti İstiklal Caddesi'nde veya benzer bir yolda hareketli bir görüntü var. Cadde üzerinde yürüyüş yapan insanlar, dükkanların ışıkları altında ve hatta üstte süslenmiş ışıklı çelenkler arasında hareketli bir manzara sergiliyor. Yolda, kırmızı bir tramvay da geçiyor. Fotoğrafın üst kısmında, "İstanbullu iyi ki fethetmişler ya tebrik ederim tüm ekibi" yazısı görülüyor. Bu, muhtemelen bir takım veya bir grubun başarılarını kutlamak veya takdir etmek için yazılmış bir mesaj. "İyi ki fethetmişler" ifadesi, İstanbul'un veya belli bir grubun bir hedefi, proje veya amaç tamamladığına ve bu başarısını kutlamak istediğine işaret ediyor. "Tüm ekibi" ifadesi de, bu başarıya ulaşan tüm bireylere yönelik teşekkür ve takdir duygusunu vurguluyor. Dolayısıyla, espri, görseldeki durumla fotoğraftaki mesaj arasındaki uyuşmazlığa dayanıyor. Fotoğraf hareketli ve canlı bir şehir manzarası sunarken, mesaj biraz abartılı ve kutlamayı fazla abartmış gibi görünür. Bu hafif bir ironi veya mizah unsuru içeriyor. Fotoğrafın altındaki Gül Düm.Net yazısı da görseli paylaşan kaynağı gösteriyor.

Fotoğrafta, dar bir İstanbul sokak görünümü var. Sokakta çeşitli işletmeler, dükkanlar ve sokak satıcıları var. Sokak satıcılarından biri, temizlik malzemeleri (fırçalar, süpürgeler) ile dolu bir sepet taşıyor, diğerleri ise lokum benzeri yiyecekleri satıyor. Binanın dış cephelerinde, sinemaların afişleri ve reklamlar göze çarpıyor. Fotoğraftaki mizah, sokak satıcısının temizlik malzemeleri ve lokum gibi farklı ürünlerle satışı bir araya getirmesine olanak tanıyor. Bu, insanların günlük hayatlarını yansıtıyor. Görsel olarak çelişkili olmasına rağmen, bu tip düzensiz sokak satıcılığı, doğaçlama ve farklı ürün çeşidi sunumunun olağan bir parçası olabilir, belki de bir espriye dayalıdır. Burada espri, beklenmedik bir ticari karışıklığın günlük hayatın bir parçası olduğunu vurgulamaktır.

Fotoğraf, karlı ve soğuk bir kış akşamı İstiklal Caddesi'ni gösteriyor. Cadde üzerinde insanlar ve bir tramvay görülüyor. Görüntünün siyah beyaz olması, fotoğrafın eski bir döneme ait olduğunu veya belki de nostaljik bir hava yaratmak amacıyla işlenmiş olduğunu düşündürüyor. Tweet'teki espri, "oynatmıyorlar diye fotoğrafçı mı oldu şimdi de ag (görünüşe göre 'diye') yüksek çözünürlüklü fotoğraf çekseydi" cümlesinde saklı. Tweet, fotoğrafın güzelliğinden ve muhtemelen eski bir fotoğraf olması ihtimalinden bahsediyor. Eski fotoğrafların günümüzün teknolojisiyle çekilmiş gibi görünmesini eleştiriyor ve aynı zamanda Ara Güler'in fotoğrafının ne kadar iyi olduğunu vurguluyor. İnsanların eskiden fotoğrafçılığı çok takdir etmedikleri ve daha sonra telefonların ve dijital fotoğraf makinelerinin yaygınlaşmasıyla bu durumun değiştiği fikrini öne sürüyor.

Fotoğrafta, İstanbul'daki bir alışveriş merkezi binasının balkonunda, üzerinde kan izleri olan bir bayrak asılı. Balkonlardan insanlar görünüyor. Şaka muhtemelen, bayrağın üzerindeki kan izleri ile bir protesto veya siyasi bir olayı mizah yoluyla ele alıyor. Görünen bayrağın hangi ülkenin bayrağı olduğu belirsiz, fakat bu bağlamda yorumlanabilir. Ayrıca, kanlı bayrak nedeniyle, olayla ilgili ciddiye alınması istenmeyen, ancak dikkati çeken bir mizah yaratılmaya çalışılmış olabilir.

Fotoğrafta, muhtemelen sosyal medyada paylaşılan bir meme ya da mizah içerikli görüntü var. Görüntünün üst kısmında, bir kadın (İrem Sak) gece geç saatlerde, İstiklal Caddesi'nin sokaklarında alkol nedeniyle aşırı davranışlar sergileyerek "Ben Sivaslıyım! Güç bende, uyanın!" diye bağırdığına dair bir açıklama yer alıyor. Alt kısımda ise, muhtemelen İrem Sak'ın görüntüsü, çekici bir şekilde poz vermiş haliyle yer alıyor. Joke, İrem Sak'ın alkollü halindeki aşırı konuşmasıyla, sonrasında normal bir portre fotoğrafı arasında oluşturulan ironik bir karşılaştırmadan oluşuyor. Bu durum, kişinin alkollü iken yaptığı abartılı konuşma ve davranışların komik yanını vurgulamaktadır. Kadının alkollü halinin, normal halinden çarpıcı bir şekilde farklı olması, izleyiciyi gülümsetmeyi amaçlıyor. Kısacası, içerik sosyal medyada yaygın olan, bir olayı komik bir şekilde abartıp, farklı bir bağlamda sunan, ironik meme türünden.

Resimde İstiklal Caddesi'nde çeşitli insan figürleri çizilmiş bir karikatür. Cadde üzerinde hareket halindeki insanlar; giyim tarzları, tavırları ve hatta çocuk arabası gibi ayrıntılarla çeşitlilik gösteriyor. Bazıları şüpheli görünümlü, bazılarının giyimi daha geleneksel. Cadde üzerindeki işaretler (kebab, halva, döviz bürosu) Türk kültürünün farklı yönlerini yansıtıyor. Resimdeki karikatür, İstiklal Caddesi'nin normal kalabalık ve hareketliliğiyle bir araya gelen, belki de siyasi bir bakış açısıyla, tartışmalı bir olay ya da durumla ilgili olabilir. Altyazıdaki "İlk defa İstiklal'e gönül rahatlığıyla çıkabiliyordum, huzur ve neşe kaynağı..." kısmı, İstiklal Caddesi'nin, geçmişte belki de güvensizlik, korku veya huzursuzluk sebeplerinden ötürü rahatça gecilemediği ve karikatürcünün bu durumun artık değişmekte olduğuna dair bir yorumu taşıyor gibi görünüyor. Karikatürün altındaki yorum, toplum ve bireylerin değişimine, özellikle de toplumsal huzur ve barışa odaklanmış olabilir. Özetle, karikatür İstiklal Caddesi'nin güncel, kalabalık ve kaotik, ama aynı zamanda bir huzur ve barış kaynağı olan bir yer olarak algılanan görüntüsünü yansıtıyor. Karikatürün ironisi ve altında yatan mesaj, okuyucuya bu farklı bakış açılarını değerlendirme imkanı sunuyor. Resimde, bir masa etrafında oturan farklı karakterler ve yiyecekler var. Masada waffle, halva, kahve gibi Orta Doğu ve Batı kültürlerinde bulunan tatlılar bulunuyor. Karakterler, özellikle bir "arap" olarak çizilen karakter, bu tatlılara karşı aşırı ilgi duyuyor. Resmin altındaki yazı, "Bütün gün tatlı yedik. Ortadoğu'ya barış getirirsiniz belki ama Arapı tatlıdan, waffle'dan ayıramazsınız. Hansel ve Gretel Müslüman olsaydı kesin böyle bir hayat yaşardı..." şeklinde. Bu, Orta Doğu kültürünün, özellikle yemek kültürüyle ilgili bir mizah içeren, biraz da kültürel klişelere gönderme yapan bir karikatür. Bir anlamda, tatlıların cazibesi ve Arap/Orta Doğu kültürüne dair bir klişe yaklaşımı eleştiriliyor. "Hansel ve Gretel" masalına gönderme, tatlı ve güzel görünümlü bir şeyin, aslında altında saklı zorlukları veya problemleri olabileceğini ima ediyor. Arap/Orta Doğu kültürüyle ilgili bir klişenin aşırıya kaçarak ele alındığı ve biraz da abartılı şekilde anlatıldığı görülüyor. Bu resim, karikatür bir çizim. Birkaç farklı insanı gösteriyor; sakallı, gözlük takmış bir adam, üzerinde başörtüsü/şapka olan bir adam, gözlük takmış ve şapka takmış, biraz şişman bir adam ve diğerleri. Resmin merkezinde, bir bebeği kucaklayan bir adam var. Herkesin etrafında ve aralarında farklı objeler var. Masa üzerinde fincanlar, kurabiyeler ve zarlar mevcut. Resimde bir düşünce balonunda, "Onlar için belki güzel bir hayat tarzıydı bu… Ama benim için dayanılacak gibi değildi. Çünkü biz taa 1923’de ülke olarak tatlıyı bırakmaya karar vermiştik. Bize uymazdı..." diye bir yazı var. Ayrıca "YAKLAŞMAYIN" diye de uyarı yazılabilir. Karikatür, 1923 yılında Türkiye'de yaşanan toplumsal değişimleri ve belki de farklı hayat tarzlarını, farklı değer yargılarını eleştiriyor. "Tatlıyı bırakmak" olayı, bir zamanlar hakim olan geleneksel değerlerden modernizasyona geçişi, yeni kuralların ve normların getirdiği zorluklara gönderme yapıyor. Karikatürde, farklı toplum kesimlerinin bu değişim karşısındaki farklı bakış açıları satirik bir şekilde sergileniyor. Kısacası, karikatür farklı yaşam tarzlarının karşılaşmasını ve bu değişimlerin getirdiği sıkıntıları esprili bir şekilde ele alıyor. Resimde, hareketli bir çizgi roman sahnesi yer alıyor. Ortada, kalın giyimli, biraz şişman bir adam koşuyor. Arkasından, bir tür yaşlı, sakallı figür (belki bir dini lider veya benzeri) bağırarak "SETTAR SETTAR DEDİM... تعال" diyor. Bu, "Settar'a söyledim, gel!" anlamına geliyor gibi. Ve adam, arkasındaki peşinden koşan kişiden kurtulmak için kaçışıyor. Adamın kaçışının sebebi, metinde belirtildiği gibi, "Ardıma bakmadan kaçtım ellerinden. Ameliyatlı yerlerim kanayana kadar koştum İstiklal'de." şeklinde ifade ediliyor. Bu, bir ameliyat geçirmiş ve "isyan" veya "bağımsızlık" anlamına gelen "İstiklal" caddesinde bu kişi tarafından takip edilmekte olduğu izlenimini veriyor. Altta yer alan "SETTAR DEME BANA!" ise kaçan adamın, peşindeki kişiden bu şekilde kurtulmaya çalıştığını, peşindeki kişiye "Settar bana söyleme!" diye bağırdığını gösteriyor. Sonuç olarak, espri, koşan adamın bir tür tehlike veya zorlukla karşılaştığını, kaçtığını ve bu kaosun içindeki "Settar" ismini veya figürü ile ilginç bir şekilde bağlantı kurduğu bir durumda komik bir sahneyi sunuyor. Kısacası, komik bir kaçış ve peşinden koşturma teması üzerine kurulu bir espri.

Fotoğrafta, İstanbul'da Taksim Meydanı civarında hareketli bir cadde görünmektedir. Cadde üzerinde, kırmızı bir tramvay görülüyor. Tramvayın üzerinde, tramvaya binen veya inen insanlar bulunuyor, ancak dikkat çekici bir şekilde, tramvayın üzerinde bir çocuk, diğer yolculara göre daha yüksekte, bir çeşit "hava"da durmaktadır. Bu durum, çocukların tramvayda yolculuğun kendisinden daha çok tramvayın "üstünde" olmasının, diğer yolculara göre daha üstün bir konumda bulunmasıyla ilgili mizah içeren bir durum yaratıyor. Fotoğraf, tramvay yolculuğunun ve çocukların bazen sıradan şeylerde bile farklı bir perspektif arayışına yönelmesinin ironik bir yansıması şeklinde yorumlanabilir. "Tramvayda üstünlük" durumu, bir bakış açısı şakası niteliğindedir.

Fotoğrafta, "DarkWeb Haber" adlı bir Twitter hesabının, Süleyman Soylu'nun konsolosluklarını kapatan ülkelere seslendiği bir tweet'i görüyoruz. Tweet'te, "Madem o kadar çok biliyordunuz, PKK'nın İstiklal Caddesi saldırısını niye Türkiye'ye haber vermediniz?" diye soruluyor. Bu tweete "BELLI's" adlı bir başka Twitter hesabı, "Belki içişleri bakanı da bu işlere bakmak ister diye düşünmüşlerdir" şeklinde bir yanıt vermiş. Bu yanıt, PKK saldırısının Türkiye'ye neden haber verilmediği sorusuna, içişleri bakanının da bu konuyu bilmesini isteyerek, dolaylı bir şekilde esprili bir şekilde yanıt vermiş oluyor. Bu espri, içişleri bakanının konudan haberdar olup olmadığı ve bu konuda ne düşündüğü hakkında bir soru işareti yaratıyor ve aynı zamanda, sorulan soruya ironik bir şekilde cevap veriyor.