Fotoğrafta, ön planda iki yaşlı adam koltuk değnekleriyle ayakta duruyor. Sağdaki adamın gözlükleri var ve biraz daha şişman görünüyor. Soldaki adam ise daha zayıf ve kel. Arkalarında ise başka insanlar var ve bir binanın önü görünüyor. Binanın duvarında Türkçe yazılmış bir yazı var: "Yemeğin lezzeti midenin dostudur!". Bu fotoğraftaki espri, metindeki "dostudur" kelimesinin farklı anlamlarına dayanıyor. "Dost" kelimesi hem samimi arkadaş anlamında hem de bir şeyin faydalı olduğu, iyi geldiği anlamında kullanılabilir. Yazıdaki "Yemeğin lezzeti midenin dostudur!" ifadesi, lezzetli yemeğin mideye iyi geldiği, sindirimi kolaylaştırdığı gibi olumlu bir anlam taşıyor. Ancak, fotoğraftaki iki adamın da koltuk değnekleriyle ayakta durması, onların fiziksel olarak zorlandıklarını ima ediyor. Bu durum, "lezzetli yemeğin mideye iyi gelmesi"nden ziyade, "lezzetli yemeğin mideyi rahatsız etmesi" veya "mide rahatsızlığı olan birinin bile lezzetli yemeğe duyduğu özlem" gibi daha ironik bir anlama kayıyor. Yani, "Bu lezzetli yemek herkesin tadını çıkarabileceği bir şeydir, ancak sizin durumunuzda mideye iyi gelip gelmeyeceği ayrı bir konu" gibi bir espri var. Ayrıca, yaşlı ve engelli insanların bu tür durumlarla karşılaşabileceği gerçeği de espriye ek bir katman katıyor. Özetle, espri, metnin yüzeysel anlamı ile fotoğraftaki görsel imalar arasındaki zıtlıktan kaynaklanıyor.

Fotoğrafta, tahmin edileceği üzere, bastonla yürüyen iki yaşlı adam görünüyor. Birinin üzerindeki giyim tarzı, diğerininkinden daha iyi durumdadır. Bu, birbirlerine göre sosyoekonomik durumlarının farklı olduğunu ima eder. Bu fotoğraf, "yoksulluk ve yaşlılık" temalarını ele alarak, insanların sosyal konumlarının yaşam tarzlarına etkisine dikkat çekiyor. Fotoğraftaki hafif mizah, kesinlikle giyimlerin farklılığında ve durumu yansıtmasında yatmaktadır. "Zengin ama yaşlı" ya da "fakir ama yaşlı" gibi durumları karşılaştırıyor; en belirgin fark kıyafetlerinde. Fotoğrafın mizahı, sosyoekonomik durumu giyim tarzıyla ele alarak incelikli bir şekilde anlatıyor.

Fotoğrafta, emekli oldukları muhtemelen belli olan, bastonlarla destek alarak yürüyen iki yaşlı adam görünüyor. Birinin yanında diğer yaşlı adamın, belki de dostluğu veya ilişkileri vurgulanmak isteniyor. Görüntü, "çalışmaktan emekli olmuş" veya "yaşlılık" temalarını çağrıştıran, insanların günlük yaşamına ait bir sahneyi sergiliyor. Bu durumda bir mizah yok; görüntü, yaşlılığın ve hızla geçen zamanın sözsüz bir yorumu. Bastonlar, yaşlılığın getirdiği zorluk ve ihtiyacı, belki de biraz da ironik olarak, vurgulamaktadır.

1957, Çanakkale'ye iki bacakla koşarak gidip tek bacakla geri dönen Ispartalı gazilerimiz; İsmail ve Yusuf amca. Kaynak

Resimde, bir Twitter paylaşımına ait ekran görüntüsü bulunmaktadır. Paylaşımda, @mrmiroloj kullanıcı adı ile bir kişi, "MİRKEMAL ne aq?" diye soruyor. Ardından, aynı kişide bir başka paylaşımla "@mrmiroloj" kullanıcısına yanıt olarak "Ispartalıllar anladık Gül yetiştiriyorsunuz ama otobüs kartınızın adına GülKart koymaya ne gerek vardı?" şeklinde bir yazı yazıyor. Bu paylaşımda yapılan şaka, Isparta'da yetişen gülün bir marka haline gelmiş olmasına ve bunun üzerine, kullanıcıların otobüs kartlarına da gülün adını eklemeye çalıştıkları şeklinde bir espridir. Isparta'nın güllerle ünlü olması ve GülKart isminin otobüs kartlarına uygulanma ihtimali absürt bir espri yaratmaktadır.