Fotoğrafta ünlü Türk oyuncu ve yönetmen Tuncel Kurtiz'in siyah beyaz bir fotoğrafı var. Fotoğrafın altındaki yazı Tuncel Kurtiz'in vefatının 6. yıldönümü için yazılmış bir anma mesajı ve "Herkes ölür yeğen, kimi toprağa gömülür, kimi yüreğe.." şeklinde bir söz var. Bu söz, Türk kültüründe ölümle ilgili kullanılan bilindik bir söz. "Kimi toprağa gömülür" ifadesi, herkesin bir gün öleceğini ve toprağa gömüleceğini ifade ederken "kimi yüreğe.." ifadesi de, unutulmayan, insanların yüreğinde yaşayan kişileri ifade eder. Bu söz Tuncel Kurtiz'in yaptığı çalışmalar, kişiliği ve insanlara olan etkisi nedeniyle "yüreğe gömüldüğünü" anlatmak için kullanılmış. Yani insanların onu unutmayacağını ve yaptığı çalışmaların uzun süre hatırlanacağını anlatmak için esprili bir dille kullanılmış.

Resimde "17.08.1999 03:02" yazısı görünüyor. Bu, 17 Ağustos 1999 depreminin saatini ve dakikasını gösteriyor. Bu resim, depremin Türkiye'de ne kadar önemli bir olay olduğunu ve insanların bunu asla unutmamasını hatırlatıyor. Şaka kısmı ise, bu tarihin Türk kültüründe ne kadar önemli olduğunu vurgulamak ve bu tarihin önemini anlatan esprili bir gönderme yapmaktır. **Not:** Bu, depremle dalga geçmek için değil, Türkiye'de depremin önemine değinmek için tasarlanmış bir şakadır.

Fotoğrafta, yaşlı bir adam koltukta oturmuş, yanında ise iki adet bavul var. Twitter'da paylaşılmış olan bu gönderide anlatılan espri ise, yaşlı adamın hayatındaki hem emeklilik yıllarını hem de ölümü temsil eden bavulların, onun hayatında 16 gün öncesinde (babaannesinin ölümünden sonra) gelmiş olması ve bu bavulların 'Boşsun dünya' mesajıyla dolu olmasıdır. Kısacası, yaşlı adamın hayatının artık sona erdiği ve dünyadaki görevini tamamladığı vurgulanmaktadır.

Fotoğrafta dört erkek ve bir kız çocuğu var. Erkeklerin hepsi başlarına sargılı. Bu resimde espri, herkesin başında bandaj olması ve muhtemelen bir kavgadan sonra çekilmiş olmasıdır. **Espri:** "Herkes başında bandajla bir araya gelmişler, demek ki kavgayı iyice yapmışlar!" **Türkçe olarak:** "Herkes başında bandajla bir araya gelmişler, demek ki kavgayı iyice yapmışlar!"

Fotoğrafta iki çift görünüyor. Sol tarafta bir kadın, erkek arkadaşına "Gömleğin de ne güzelmiş" diyor. Erkek arkadaş ise "Salı pazarından almıştık birlikte. Hatırlamadın mı?" diye cevap veriyor. Sağ tarafta ise başka bir çift görünüyor. Kadın, erkeğe "Sahi mi? Bu o gömlek mi? Ay Allah iyiliğini versin. Eskimedi mi bu hala?" diye soruyor. Erkek ise "Haturası olan şeyler eskimiyor be Fahriye." diye cevap veriyor. Şaka, sol taraftaki erkeğin, sağ taraftaki erkeğe yeni bir gömlek almayı unutarak aynı gömleği tekrar hediye etmesinde yatıyor.

Fotoğrafta iki kadın ve iki erkek var. Kadınlardan biri diğerine bir erkeğin gömleğini gösterip "Gömleğin de ne güzelmiş" diyor. Erkek de "Salı pazarından almıştık birlikte. Hatırlamadın mı?" diye cevap veriyor. Diğer kadın ise "Sahi mi? Bu o gömlek mi? Ay Allah iyiliğini versin. Eskimedi mi bu hala?" diye soruyor. Fıkra, kadının erkeğin gömleğini beğenip "güzelmiş" demesinin ardından erkeğin "pazardan birlikte aldıklarını" söylemesiyle oluşuyor. Kadın ise erkeğin sözlerine şaşırarak gömleğin eskimiş olup olmadığını soruyor. Fıkra, kadının erkeğin söylediklerini anlamıyor oluşuyla ve gömleğin "eskimemiş olmasına" karşı şaşkınlığıyla komik bir durum yaratıyor.

Fotoğrafta, yere tebeşirle çizilmiş bir anne figürünün yanında yerde oturmuş üzgün bir çocuk var. Çocuğun ayaklarında da ayakkabılar var. Fotoğraftaki espri, çocuğun annesi tarafından tebeşirle çizilmiş olmasına rağmen, yine de "annesiz" olduğunu ima ediyor. Bu da "Bugünü Annesiz Geçiren Çocuklarında Anneler Günü Kutlu Olsun..." mesajıyla alaycı bir şekilde birleştirilmiş. Espri, anne sevgisinin ve annenin varlığının önemini vurgulamak için abartılı bir üslup kullanarak, anneler gününü kutlayan bir mesajı eleştiriyor.

Resimde iki farklı yılda çekilen bir çocuğun fotoğrafları var. 2015'te çocuk, 2016'da ise sadece "kırmızı şerit" olarak nitelendirilen bir tuğla duvar var. Bu resimde çocuk, 2016 yılında hayatını kaybetmiş ve "kırmızı şerit" olarak gösterilen tuğla duvar çocuğun ölümünün sembolü. Bu, çocuğun ölümüne verilen tepkiyi ve acı duygusunu ifade etmenin bir yolu. Bu resimde, acıyı ve kaybı ifade eden güçlü bir metafor kullanılmış. "Kırmızı şerit" sadece bir tuğla duvar olmaktan öteye geçerek, kaybın ve boşluğun simgesi haline geliyor.

Fotoğrafta, 2015 yılında, 2016 yılında ölen çocuğunun önünde duran ve üzgün olduğunu belli eden bir annenin iki farklı fotoğrafı yan yana gösteriliyor. **Espri:** Fotoğraf, çocuğunu kaybeden annenin, çocuğunun ölümü ile ilgili bir anıyı yaşarken, aynı zamanda çocuğunun hayattayken, ölüm yılını gösteren bir plaka altında durduğu görülüyor. Bu, yaşanan acının yoğunluğunu ve annenin duygu durumunu çarpıcı bir şekilde vurguluyor. Annenin duygu durumunu ve yaşanan acıyı ironik bir şekilde gösteren bu fotoğraf, üzüntüyü ve kaybı sembolize ediyor.