Fotoğrafta Twitter'da paylaşılan bir gönderi var. Gönderide, profil resminde sakallı bir adam bulunan "@1mississippi3" adlı bir kullanıcının yazdığı bir tweet var. Tweet'te şöyle yazıyor: "Dedem nenemi kaçırdığı zaman kızın ailesi ondan şüphellenmesin diye üç gün boyunca onlarla beraber kızı aramış. Aşk mı çakallık mı anlamadım." Bu tweet'in espri kısmı, dedenin neneyi kaçırmak için sebep olarak aşkı değil, çakallığı seçmiş olmasına dayanıyor. Bu durum, dedenin neneyi kaçırma sebebinin aşk değil, daha çok başka bir şey olmasına işaret ediyor.

Resimde üç tweet var. İlk tweette, yazarın babasının 1 Nisan 1997'de, annesi ve kız kardeşi tarafından yapılan şaka sonucu kalp krizi geçirerek öldüğü anlatılıyor. İkinci tweette, yazarın kız kardeşinin 14 yaşında, babasına yapılan şakaya "şaka babacım şaka" diyerek rakı içmeye başlaması anlatılıyor. Üçüncü tweette ise yazar, 1 Nisan şakaları yaparken dikkatli olunması gerektiği, her şeyin şakası olmadığı konusunda uyarıda bulunuyor. Burada yapılan espri, 1 Nisan şakalarının bazen çok ağır sonuçlar doğurabileceğini ve insanları incitebileceğini göstermek. Yazar, yaşadığı acıklı deneyimi paylaşarak insanların bu konuda daha duyarlı olmasını istiyor.

Resimde bir kadın ve bir erkek görünüyor. Kadın üzgün, erkek ise normal. Görüntüye bakılırsa kadının kocası ölmüş ve erkek cenazeye gelen biri. Kadının üzgün olmasına rağmen erkek hiçbir şey söylemiyor ve adeta duygusuz davranıyor. Bu görüntü bir mizah paylaşımında kullanılmış. Paylaşımın metninde "33 yıl önce geldi o telefon. Babam açtı telefonu. Dinledi, kapadı. Adil ölmüş dedi sadece. 4 gün sonra çıktı odasından. Biraz beyaz peynirle, iki dilim ekmek istedi. Tüm aile merakla bekliyorduk ne diyeceğini. Bir pazartesi günü, giyinip işe gitti. Hiç konuşmadan..." yazıyor. Bu mizah paylaşımı aslında bir eleştiri. Geleneksel Türk toplumunda ölüm haberinin verilmesinin ardından yakınların yas tutması beklenir. Ancak bu paylaşımda erkek, duygusuz bir şekilde her şeyi normalmiş gibi davranarak geleneksel yas tutma davranışlarını eleştiriyor.

Bu fotoğraf, Twitter'dan bir espri paylaşımını gösteriyor. Paylaşımda, "Rahmetli dedemin 5 kardeşi var. Zamanında ailece Bosna'dan göçmeye karar verdiklerinde 6 kardeşten 5 tanesi İsviçre'ye bir tanesi çoğunluğun kararına rağmen inat edip Türkiye'ye göçmeye karar vermiş. Bilin bakalım dedem nereye göçmüş..." yazıyor. Espri, dedenin Türkiye'ye göçtüğü, çünkü 6 kardeşten sadece birinin Türkiye'ye göçtüğü ve bunun dedenin seçimi olduğu anlamına geliyor.

Fotoğrafta, bir Twitter gönderisi görüyoruz. Yazıda Prof. Dr. Bilal Karabulut, babasının 90'lı yıllarda iflas ettiğini, eve geç gelirken ekmek getirip 3 kardeşini doyurduğunu anlatıyor. Babası onları zor şartlarda okutmuş. Şimdi 75 yaşında pazarlarda ceviz satıyor ve "size yük olmam" diyor. Bu bir ironi, çünkü babası tüm zorluklara rağmen çocuklarını okutmayı başarmış ve gurur duyulacak bir şey yapmış.

Fotoğrafta Twitter paylaşımının ekran görüntüsü görülüyor. Paylaşımda "supermet" kullanıcı adlı bir kişinin yazdığı bir tweet var. Tweet'te şöyle yazıyor: "Dedem kahve de parasına batak oynarken eline bakmadan sekiz demişti. Helal dede dedim oğlum ben ananeni görmeden evlendim bu ne ki aq demişti". Şaka, dedenin torununa "eline bakmadan sekiz" dediği ve bunun torunun "ananeni görmeden evlendim" demesiyle karşılaştırılmasında yatıyor. Burada "eline bakmadan sekiz" demek "kumar oynamak" anlamına gelirken, "ananeni görmeden evlendim" ise torunun dedesine cevap olarak, dedesinden daha da kötü bir şey yaptığını ima ediyor. Yani şaka, dedenin torununa yaptığı kötü davranışı, torunun da dededen daha kötü bir şey yapmasıyla tersine çevirmesinde yatıyor.

Bu fotoğrafta bir ailenin yıllar içindeki değişimini gösteren eğlenceli bir fotoğraf çekimi görülüyor. Aile, 1991 yılında bir bebek, 1992 yılında bir çift, 2014 yılında bir köpek ve 2016 yılında bir çocukla birlikte poz vermiş. Resmin mizahı, ailenin her aşamada "bebek" olarak farklı bir şey benimsemesi, 1991'de gerçek bir bebek, 1992'de çift, 2014'te köpek ve 2016'da gerçek bir çocuk olması. Bu, ailenin hayatlarının farklı aşamalarında "bebeği" kimin veya neyin "beslediği"ni esprili bir şekilde gösteriyor.