Resimde, açık kahverengi bir arka plana yerleştirilmiş, kalın beyaz harflerle yazılmış bir Türkçe metin görülüyor. Metin şöyle: "İyi ki hakim değilim ben kimi dinlesem ona inanıyorum." Bu, hakim (yargıç) olmanın zorluklarına ve belki de biraz da ironik bir şekilde, insanların söylediklerine karşı kayıtsız kalarak insanların söylediklerine karşı daha objektif bir bakış açısına sahip olmanın rahatlığına bir gönderme yapıyor. Metin, "İyi ki hakim değilim" diyerek hakimliğin zor iş olduğunu ve her söylenen sözü değerlendirmek zorunda kalmanın getirdiği yükten uzak bir yaşamı dile getiriyor. "kimi dinlesem ona inanıyorum" kısmı ise, hakimlerin yargılama sürecinde objektif olmaları gereken durumlarda, insanların söylediklerine inanma ve karar vermede zorluk yaşadıklarını dolaylı olarak vurguluyor. Kısacası, espri, hakimlik mesleğinin getirdiği sorumluluk ve yargılama sürecinin karmaşıklığını esprili bir dille ele alıyor.