Resimde, karlı bir alanda, muhtemelen bir savaş veya kıtlık döneminde, birçok insanın aç olduğu, sefil bir şekilde toprağa eğilerek yardım istedikleri görülüyor. Herkes elinde birer tepsi veya kaba tutuyor, sanki dağıtılan bir yemek bekliyorlar. Askerler gibi, düzenli sıralar halinde diz çökmüşler. Resmin altında yatan mizah, insanların bu kadar umutsuz ve aç olmalarına karşın, o anki durumlarına, hayatta kalmak için yapılması gerekenlere bakış açısıyla oldukça ironik ve belki acımasız bir şekilde şakayla yaklaşılıyor. "Açlık zamanında bile, sırayı koru" veya "Kıtlıkta bile protokol devam ediyor" gibi anlamlara gelebilecek bir ironi içeriyor. Resmin alt mesajı, aç insanların, umutsuz bir durumun içinde bile, kurallarını ve davranış biçimlerini koruma çabalarının bir yorumu. Zamanın ruh hali ve gerçekliğin acımasız, ironik bir perspektifi.