Fotoğrafta, turuncu ve beyaz çiçekli bir kimono giymiş ve saçında bir bant bulunan sarışın bir kadın, bir saz çalıyor. Kadının yüzü dikkat çekici bir şekilde boyalı ve gözleri büyütülmüş. Şaka, kadınların genellikle erkekler tarafından "saz çalmayı bilen" kadınların güzel ve çekici olduğunu düşünmesi üzerine kurulu. Bu fotoğraf, bu stereotipi aşırı bir şekilde vurguluyor ve kadınların saz çalmayı "seksi" hale getirmek için ne kadar çaba sarf edebildiğini gösteriyor. Dolayısıyla, fotoğrafın komikliği, kadının "saz çalmayı bilen güzel kadın" imajını abartılı bir şekilde sergilemesinde yatıyor. Fotoğrafta "Japon Emîne Türkû Evi" yazan bir tabelanın önünde bir kafe var. Tabelanın üzerinde Türk bayrağı asılı. Tabelanın mizahı, Japon Emîne Türkû'nün hem Japon hem de Türk kültürlerine ait isimler taşıması ve Türk kültürüyle özdeşleşen bir mekanın adında yer almasıdır. Bu, Türkler tarafından sıkça kullanılan bir tür kelime oyunu veya mizahi kullanım örneğidir. Japon Emîne Türkû gibi isimler genellikle bir kişinin hem Japon hem de Türk kültürleriyle ilişkilendirildiği, "Türkçeleştirilmiş" bir Japon ismiyle dalga geçmek için kullanılır. Fotoğrafta, beyaz giysiler içinde dört kişi oturuyor. Üçü karate giysisi giymiş, biri saz çalıyor. Masada ise tatlı yiyecekler var. Fıkra şu ki: Karateciler tatlı yedikten sonra kendilerini daha iyi hissetmelerini ve rakibi yenme şanslarının artacağını düşünüyorlar. Fotoğrafta, genç bir adam uzun bir sazı başının üstünde tutuyor. Arka planda da saz çalan iki heykel var. Söz konusu espri, adamın sazı başının üstünde tutmasıyla, iki saz çalan heykel arasındaki ilişkiyi komik bir şekilde kuruyor. Esprinin anlamı şu şekilde ifade edilebilir: "Adam sanki saz çalmayı öğrendiği iki heykelden daha iyi çalıyormuş gibi davranıyor." Espri, adamın sazı başının üstünde tutarak kendisini saz çalmaya yetenekli göstermeye çalışmasının, aslında gerçekte yetenekli olmadığını vurgulamasıyla ortaya çıkıyor.