Resimde dört farklı karakter görüyoruz. İlk iki karakter, "Sen cehennemdesin, küçük adam" diyen ve "Ben de şeytanım" diye yanıtlayan iki adam. Üçüncü karede, bir adam bir diğerine, "Sen şeytan değilsin" diyor. Son karede ise, ilk karakterin bir başkasına, "Sen pratiksin" dediğini görüyoruz. Fıkra, karakterlerin birbirlerine olan düşüncelerini, yani şeytanlıklarını, "şeytan" kelimesinin farklı anlamlarına bağlayarak oynuyor. İlk iki karakter, "şeytan" sözcüğünü "kötü" anlamında kullanırken, üçüncü karede "şeytan" sözcüğü "şeytan gibi davranan" anlamında kullanılıyor. Son karede ise "şeytan" sözcüğü, sanki "pratik yapmak" anlamında kullanılmış gibi, bir sözcük oyununa dönüştürülüyor. Bu nedenle fıkra, "şeytan" kelimesinin farklı anlamlarına ve karakterlerin bu anlam farkındalığına dayanıyor.