PENİSİLİN - MİLYONLARI KURTARAN KAZA! Yirminci yüzyılın başında, bugün basit sandığımız enfeksiyonlar insanları öldürüyordu. Küçük bir kesik, bir diş apsesi ya da doğum sonrası bir enfeksiyon, hayatı tehdit edebiliyordu. Birinci Dünya Savaşı'nda pek çok asker, yaralarından çok yaralarına giren mikroplar yüzünden hayatını kaybetmişti. Bunu cephede bizzat gören İskoç doktor Alexander Fleming, bakterileri öldürecek bir madde bulmayı kendine görev edindi. Fleming, Londra'daki St. Mary's Hastanesi'nde çalışan yetenekli ama dağınıklığıyla bilinen bir bakteriyologdu. 1928 yazının sonunda ailesiyle tatile çıkmadan önce, stafilokok bakterileri ektiği petri kaplarını laboratuvar tezgâhının bir köşesine yığdı ve öylece bıraktı. 3 Eylül 1928'de tatilden döndüğünde kapları tek tek inceleyip temizlemeye başladı. Bir tanesinde garip bir şey dikkatini çekti. Kabın içine bir küf mantarı bulaşmıştı. Asıl şaşırtıcı olan ise küfün etrafındaki bakteri kolonilerinin erimiş gibi yok olmasıydı. Fleming, rivayete göre, "Bu ilginç" diye mırıldandı. Bu bir tesadüftü, ama bir zinciri vardı. Küf sporları büyük olasılıkla alt kattaki bir mantar laboratuvarından gelmişti. Fleming'in yokluğunda Londra'daki serin hava küfün büyümesine, ardından gelen ılık günler de bakterilerin üremesine elverişli olmuştu. Ve en önemlisi, kabı fırlatıp atmak yerine dikkatle inceleyen meraklı bir göz vardı. Fleming, küfün Penicillium türünden olduğunu belirledi ve ürettiği maddeye penisilin adını verdi. Bu madde birçok tehlikeli bakteriyi öldürüyor, ama insan hücrelerine zarar vermiyor gibiydi. Bulgularını 1929'da yayımladı. Ancak penisilini saf ve yeterli miktarda üretmek çok zordu. Bilim dünyası pek ilgi göstermedi ve keşif yaklaşık on yıl boyunca rafta kaldı. 1939'da Oxford Üniversitesi'nde Avustralyalı Howard Florey ve Almanya'dan kaçmış Yahudi biyokimyacı Ernst Chain, Fleming'in unutulmuş makalesini buldu. Ekip, Norman Heatley'nin yaratıcı düzenekleri sayesinde penisilini arıtmayı başardı. Laboratuvarı adeta bir fabrikaya çevirdiler. Küfü süt kaplarında, hatta sürgü kaplarında yetiştirdiler. 1940'ta enfeksiyon verdikleri farelerden penisilin verilenler hayatta kaldı, verilmeyenler öldü. 1941'de ilk insan hastaya sıra geldi. Albert Alexander adında bir Oxford polisi, yüzündeki küçük bir yaradan başlayan ağır bir enfeksiyonla ölüyordu. Penisilin verilince günler içinde iyileşmeye başladı. Ancak ilaç o kadar azdı ki, idrarından bile geri toplanıp yeniden kullanıldı. Sonunda stok tükendi ve Alexander hayatını kaybetti. Yine de penisilinin insanda işe yaradığı kanıtlanmıştı. Savaşın ortasındaki İngiltere'de büyük üretim imkânsızdı. Florey ve Heatley Amerika'ya gitti. Illinois'daki bir laboratuvarda, bir pazardan getirilen küflü bir kavunda çok daha verimli bir Penicillium türü bulundu. Amerikan ilaç şirketleri dev tanklarda üretime geçti. 1944'teki Normandiya çıkarmasında Müttefik askerler için büyük miktarda penisilin hazırdı. 1945'te Fleming, Florey ve Chain, Nobel Tıp Ödülü'nü paylaştı. Fleming, ödül konuşmasında önemli bir uyarıda bulundu: İlaç yanlış ve yetersiz kullanılırsa, bakteriler ona karşı direnç kazanabilirdi. Penisilin, antibiyotik çağını başlattı ve o günden bu yana yüz milyonlarca hayat kurtardığı tahmin ediliyor. Bugün Fleming'in uyarısı her zamankinden daha güncel. Antibiyotik direnci, modern tıbbın en büyük tehditlerinden biri hâline geldi. Dağınık bir laboratuvar, bir tatil ve meraklı bir göz, insanlığa en değerli armağanlardan birini vermişti. Onu korumak ise bizim elimizde.
Yapay zeka açıklaması
Bu fotoğrafta, beyaz bir önlük ve üzerinde siyah bir papyon bulunan, ciddi ve hafif şaşkın bir ifadeyle kameraya bakan yaşlı bir adam görünüyor. Adamın önünde bir masa üzerinde çok sayıda cam bardak ve çeşitli kaplar bulunuyor. Arka planda ise bir radyo ve bir lamba dikkat çekiyor.
**Şakanın Açıklaması:**
Bu görsel genellikle "beklenmedik bir durumla karşılaşan" veya "bir şeyin nedenini anlamaya çalışan" bir ifadeyi temsil etmek için kullanılır. Şaka, genellikle şu bağlamlarda ortaya çıkar:
1. **Karmaşa Karşısında Şaşkınlık:** Adamın önündeki çok sayıda bardak ve karışık düzen, bir işin çok karmaşık hale geldiğini veya birinin bir şeyi çok fazla karıştırdığını simgeler. Adamın yüzündeki "Ben ne yapıyorum?" veya "Bu neyin nesi?" ifadesi, bu karmaşanın yarattığı absürtlüğü vurgular.
2. **Mizah Unsuru:** Fotoğraftaki adamın aşırı ciddi ve donuk bakışı, aslında çok saçma veya komik bir durumun içinde olduğunu hissettirdiği için komiktir. Yani durum ne kadar saçmaysa, adamın bu kadar ciddi durması o kadar eğlenceli hale gelir.
Kısacası, görsel "bir işin içinden çıkılamayacak kadar karışık hale geldiği" anları mizahi bir dille anlatmak için kullanılır.