Fotoğrafta, Reddit'te sorulan bir soru ve altına gelen yorumlar yer alıyor. Soru, "Gerçekten çok kötü ama bizce normal olan şeyler nelerdir?" şeklinde. Bir kullanıcı, okyanusta yüzen Fransa büyüklüğünde bir çöp yığını olduğundan bahsediyor. Ardından gelen bir yorumda, bu çöp yığınını Fransa'ya benzeterek "O sadece Fransa" deniyor. Espri, Fransa'nın olumsuz stereotiplerine gönderme yapıyor ve Fransa'yı adeta çöp yığını gibi "kötü" bir şey olarak görüyor. Bu ifade, Fransa'nın genel olarak kabul edilebilir bir "kötülük" olduğu fikrini mizahi bir dille vurguluyor.

Fotoğrafta, çok büyük bir alanda, çok sayıda lastik yığını görülüyor. Lastikler alev almış ve yoğun bir şekilde duman çıkarmaktadır. Görüntü, bir yangının çıktığını ve çevreyi tehdit ettiğini gösteriyor. Tweet'te, Norveç'in karbon ayak izi vergisinin dünyayı kurtaracağına dair bir iddia yapılıyor, ancak bu iddianın Orta Doğu'daki, muhtemelen kontrolsüz, lastik yangını gibi sorunlara karşı etkisiz olduğu anlatılıyor. Tweet, Orta Doğudaki bir sorunla Norveç'in çabalarının yetersiz kaldığını esprili bir dille vurguluyor. "Lastik mezarlığı" ifadesi, yangının boyutunu ve çevreye verdiği tahribatı vurgulamaktadır.

Fotoğrafta, muhtemelen uydudan çekilmiş bir görüntü olan, yoğun ormanlık bir alanın bir kısmı ve ormanın bir kısmının tarım arazisine dönüştürülmüş olduğu görülüyor. Açık renkli alanlar, ormanın kesilerek tarım arazisi haline getirildiğini gösteriyor. Fotoğraf, ormansızlaştırma ve sürdürülebilirlik konularındaki bir mizah içermiyor. Sadece ormanın bir bölümünün nasıl tahrip edildiğini gösteriyor. Bir şaka yok.

Bu resimde, Aral Gölü'nün 1989'daki halinin (solda) ve 2000'deki halinin (sağda) karşılaştırılması gösteriliyor. 1989'da hala önemli ölçüde suya sahip olan göl, 2000'de suyunun çoğunu kaybetmiş ve neredeyse kurumuş durumda. **Fıkra:** Aral Gölü'nün bir zamanlar ne kadar büyük olduğunu öğrenen bir adam arkadaşına şöyle demiş: "Aman Allah'ım, bu göl o kadar büyük ki, içine denizi bile koyabilirlermiş!" Arkadaşı cevaplamış: "Evet, ama denizi koydular ve şimdi de denizi geri istiyorlar!" **Açıklama:** Fıkra, Aral Gölü'nün kurumasını ve insanların doğaya müdahalesinin sonuçlarını abartılı bir şekilde ele alıyor. Fıkra, gölün boyutunu vurgularken, suyun geri alınması durumunu da ele alarak, günümüzde çevre sorunlarının ciddiyetini esprili bir şekilde vurguluyor.

Resimde, gözleri ve ağzı olan mavi bir elektrik süpürgesi gösteriliyor. Üstünde, "Müsilâjı birkaç dakika içinde söker atar tüm sahilden" yazıyor. Bu, elektrik süpürgesinin çok güçlü olduğunu ve tüm sahilden gelen müsilâjı birkaç dakikada temizleyebileceğini ima ediyor. Ancak müsilâj, yapışkan bir maddedir ve elektrik süpürgesinin onu temizlemesi mümkün değildir. Bu nedenle, resimde bir absürt durum komik bir şekilde gösteriliyor.

Fotoğrafta, İzmir'in geçmişte ve günümüzde nasıl göründüğünü gösteren iki farklı resim var. Eski resimde, İzmir henüz betonlaşmamış ve yeşillikler içinde bir şehir. Yeni resimde ise İzmir'in yüksek bir gökdelenle nasıl değiştiği gösteriliyor. **Şaka şu ki:** İzmir'in geçmişten günümüze nasıl değiştiği ve yoğun bir şekilde betonlaştığı, hatta yeşil alanların yerini gökdelenlere bıraktığı vurgulanıyor. Bu durum, şehri yaşanmaz hale getirdiğini ima ediyor.

Bu, Twitter'da yapılan bir paylaşımın ekran görüntüsü. Resimde pembe bir göl var, paylaşımın sahibi "Lütfen bu tweeti siler misiniz?" diye soruyor ve paylaşım altındaki yorumda "Dünyanın İlkleri ve Enleri" hesabı, gölün "Çanakkale Pembe Göl" olduğunu ve "Dünyadaki 8 pembe gölden biri" olduğunu yazmış. Şaka şu ki, göl Çanakkale'de bulunmuyor ve görsel olarak göl pembe değil, kırmızı görünüyor. Bu nedenle, yorumda paylaşılan bilginin doğru olmadığı ve bu durum paylaşım sahibinin paylaşımı silmesini isteme sebebini açıklıyor.

Resimde nükleer santral patlaması sonucu oluşan radyasyon bulutunun yayılmasını gösteren bir çizgi roman karesi var. Aynı karede bir kişi de "oy yaylalar yaylalar çimen bağladınız mı, ben ağaçe giden de kızlar asıldınız mı?" diye soruyor. Fıkra, nükleer felaket sonrası halkın günlük yaşantısına odaklanması ve gerçek tehlikenin farkında olmamasını eleştiriyor. Yaylaya gidip çimen bağlamak gibi günlük aktiviteler, aslında çok daha büyük ve ölümcül bir tehlikenin gölgesinde gerçekleşiyor.