Bu fotoğrafta, mavi gökyüzü ve bulutların altında büyük bir dikilitaş görülüyor. Dikilitaşın üzerinde insan figürlerine benzetilebilecek kabartmalar var ve ön yüzünde geometrik desenler bulunuyor. Arka planda yeşil bir çayır, bir çit ve birkaç taş parçası yer alıyor. Fotoğraftaki espri ise muhtemelen dikilitaşın üzerindeki kabartmaların ve desenlerin yorumlanmasından kaynaklanıyor. Dikilitaşın insan benzeri figürleri ve üzerindeki semboller, eski bir uygarlığa ait bir mesajı veya hikayeyi anlatıyor gibi görünüyor. Ancak bu görselin bir espri barındırdığına dair net bir ipucu yok. Eğer bir espri varsa, bu, dikilitaşın üzerindeki desenlerin komik bir şekilde yanlış yorumlanması veya dikilitaşın bir anıt olmaktan çok, başka bir komik amaca hizmet eden bir şey olarak gösterilmesi olabilir. Örneğin, eğer dikilitaşın üzerindeki desenler aslında bir tür "talimat" veya "tarifi" temsil ediyor ve bu tarif komik bir şey ise espri anlaşılabilir. Ancak görsele bakarak bu tür bir yorum yapmak mümkün değil.

Fotoğrafta, birkaç kişinin birlikte çalıştığı bir sahne görülüyor. Ön planda, antik Roma dönemine ait olduğu anlaşılan, biri erkek diğeri kadın iki heykel yatıyor. Heykeller oldukça detaylı ve etkileyici görünüyor. Bu sahne ile ilgili bir espri yapacak olursak, fotoğrafta görülen heykelin "statü"sünün değiştirilmeye çalışıldığı söylenebilir. "Statü" hem sosyal konum hem de heykel anlamına geldiği için bu kelime oyunu bir espri yaratıyor. Yani, heykelin fiziksel olarak yerinin değiştirilmesiyle, bir kişinin "statüsünün" yükseltilmesi veya düşürülmesi arasındaki benzerlik üzerinden bir mizah yapılmış.

Fotoğrafta, yolun ortasında oldukça büyük bir çukur görülüyor. Bu çukur, alttaki kaldırım taşlarını ortaya çıkarmış. Fotoğrafın üzerinde "Kesinlikle bir İngiltere anı, Viktorya dönemi sokakları devasa çukurlarla ortaya çıkıyor" şeklinde bir yazı bulunuyor. Şakanın esprisi ise şu: Fotoğrafta görünen kaldırım taşları, Viktorya döneminden kalma gibi eski ve geleneksel bir yapıya sahip. Normalde bu tarz tarihi dokular korunması gereken değerli şeyler olarak görülür. Ancak fotoğraftaki "dev et", bu taşları ortaya çıkaran şeyin aslında altyapı sorunları ve yolun bozukluğu olmasıdır. Yani, değer verilen bir tarihi doku, aslında yoldaki çukurların bir sonucu olarak ortaya çıkmış, bu da "İngiltere'ye özgü" bir durum olarak ironik bir şekilde sunuluyor. Bu durum, altyapı sorunlarının yarattığı olumsuzlukların, beklenmedik bir şekilde tarihi bir dokuyu gözler önüne sermesiyle mizah yaratıyor.

Fotoğrafta, arkeologların mozaik bir zemin üzerinde çalıştığı görülüyor. Arkeologlar, sarı ve beyaz baretler takmış, güvenlik yelekleri giymişler. Mozaik zemin, farklı desenlerde ve renklerde taşlarla yapılmış. **Şaka:** Görselin kendisi aslında bir şaka unsuru taşımıyor. Ancak bu tür fotoğraflar genellikle geçmişe duyulan merakı ve eski medeniyetlere olan ilgiyi çağrıştırır. Bu nedenle, insanların "eski medeniyetlerden kalma bir şaheseri buldular" şeklinde espriler yapması olasıdır.

Fotoğrafta, antik bir tiyatro kalıntısının restore edilmiş ve restore edilmemiş hali yan yana gösteriliyor. Üst kısımda, tiyatronun doğal bir vadi olarak göründüğü hali, yeşillikler ve ağaçlarla kaplı. Alt kısımda ise, tiyatroun oturma sıraları, sahne alanı ve sütunları restore edilmiş ve ortaya çıkarılmış hali görülüyor. Esprinin kaynağı, antik yapıların, zaman içinde doğa tarafından nasıl yeniden sahiplenildiği ve daha sonra insan eliyle nasıl yeniden keşfedilip restore edildiği gerçeğine dayanıyor. Fotoğraf, "önce" ve "sonra" şeklinde bir karşılaştırma yaparak, tarihin ve insanlığın medeniyet ve doğa arasındaki döngüsünü mizahi bir dille sunuyor. Bu, hem tarihi yapıların korunması ve restorasyon çalışmalarının önemini vurguluyor hem de doğanın gücü ve dönüştürücü etkisini gözler önüne seriyor.

Fotoğrafta, antik bir mozaik zeminin kuşbakışı görüntüsü yer alıyor. Mozaik, farklı figürleri ve sahneleri tasvir eden çeşitli panellere ayrılmış durumda. Ortada daha büyük bir sahne bulunuyor. Zeminin etrafında, mozaiklerin sergilendiği bir arkeolojik alanın kalıntıları ve duvarları görülebiliyor. Bir kişi mozaikleri incelerken görünüyor. **Şaka:** Bu görselle ilgili belirli bir şaka yok. Ancak, mozaiklerin antik sanat eserleri olmasından yola çıkarak, şaka, bu tarihi ve sanatsal değeri olan zeminin, üzerinde yürümekten veya üzerine bir şeyler koymaktan kaçınmakla ilgili olabilir. Ya da mozaiklerin detaylı ve özenli yapımı, insanların bu tür detaylı işlere olan hayranlığını vurgulayabilir.

Fotoğrafta, Osmanlı dönemine ait, muhtemelen yüksek rütbeli bir şahsiyetin siyah-beyaz portresi var. Şapkası, takım elbisesi ve sakalıyla 1900'lü yılların başlarına ait bir giyim tarzını yansıtıyor. Gözlük takmış, ciddi bir ifadeye sahip. Fotoğrafın stili ve kişilerin giyim tarzı, dönemin toplumsal ve siyasi yapısını yansıtıyor. Bir gülmece yok. Sadece tarihi bir portre.

Resimde, Osmanlı dönemine ait bir şehir manzarası, muhtemelen bir tablo ya da eski bir baskı. Caddeler, evler ve cami görülüyor. İnsanlar geleneksel kıyafetler giyiyor. Metinde ise Osmanlı döneminde dilenciliğin olmadığı, aksine bir mahalleden dilenci çıkması durumunda o mahalle halkı için utanç kaynağı olduğu anlatılıyor. Dilenciye ise "Siktir git amk beleşçisi" denildiği vurgulanıyor. Bu, Osmanlı toplumunda dilenciliğin kabul görmediğini, yardım edebilecek insanlara yük olmamanın önemli bir değer olduğunu, ve toplumun, ihtiyaçlarını kendi imkanlarıyla karşılamayı özendirdiğini eleştirel bir mizah yoluyla anlatıyor. "Siktir git amk beleşçisi" ifadesi ise, günümüz Türkçesinde kullanılan ve oldukça kaba bir dil kullanarak, o dönemdeki toplumun dilenciliği nasıl reddettiğini esprili bir şekilde ifade ediyor. Dolayısıyla, resim ve metin arasındaki mizah, dilenciliğin kabul görmediği Osmanlı toplum yapısını eleştirel bir bakış açısıyla sergiliyor.

Fotoğrafta, kumlu bir zeminde kazı çalışması sırasında çıkarılmış iki antik, muhtemelen kil veya seramikten yapılmış heykelcik görülüyor. Her iki heykelcik de, gözleri, başlıkları ve giysileriyle benzer karakteristik özelliklere sahip. Bir heykelciğin kafasında, sanki bir uzaylı veya robot kafatası gibi, büyük gözler ve bir tür kask bulunmakta. Diğeri de benzer bir tasarıma sahip, fakat kafasında farklı bir başlık var. Her ikisi de, vücutları ve giysileriyle, antik bir kültürün, muhtemelen Amerika kıtasının yerli halklarından birinin sanat eserlerini andırıyor. Fotoğrafın mizahı, heykelciklerin benzerliği ve aynı zamanda farklılıkları arasında yatıyor. İlginç bir şekilde, birbirinin neredeyse tam birer kopyası gibi görünen iki heykelcik, ayrıntılarında ve kafalarındaki aksesuarlarda küçük farklılıklar gösteriyor. Bu, tam olarak neyi ifade ettikleri veya temsil ettikleri konusunda belirsizliğe neden oluyor. "Aynı ama aynı değil" teması, bir tür absürt/komik gönderme yapıyor. Her iki heykel de aynı kültürü/anı yansıtmakla birlikte, biraz farklılıkları var, bu da ilginç karşılaştırma ve yorumlar yapmamızı sağlıyor.

Resimde Osmanlı dönemine ait iki portre görülüyor. Soldaki portre, yeşil başlıklı ve yeşil-siyah kıyafetli bir figürü; sağdaki portre ise kırmızı fesli ve siyah üniforma giyen bir figürü tasvir ediyor. Resimlerin altında "Önce" ve "Sonra" yazıları yer alıyor. Bu, giyim tarzındaki ve dolayısıyla toplumdaki değişimi, modernleşmeyi veya Batılılaşmayı mizah yoluyla vurgulayan bir görsel şakadır. "Önce"deki giyim tarzı, Osmanlı döneminin geleneksel kıyafetlerini yansıtıyor. "Sonra"daki giyim tarzı ise, muhtemelen Batılı kıyafetlerden esinlenen ve Osmanlı devletinin modernleşme sürecini yansıtan bir askeri üniformaları yansıtıyor. Görsel, modernleşme sürecine karşı bir mizah anlayışı ile ele alıyor.

Fotoğrafta, Orta Çağ Haçlı Şövalyeleri kostümleri giymiş iki kişi görünüyor. Ormanlık bir alanda, şövalye kıyafetleri içinde yürürken poz vermişler. Kostümlerin beyaz rengi ve üzerindeki siyah haçlar, onları Haçlı Şövalyeleri olarak tanımlıyor. Fotoğrafın mizah değeri, insanların Orta Çağ Haçlı Şövalyeleri kostümleriyle günümüzde, belki de tuhaf bir ortamda, dolaşmalarında yatıyor. Modern dünyanın gerçekliğine o dönemdeki imgelerin uygulanması, komik bir karşılaştırma yaratıyor. Özetle, şaşırtıcı veya absürt bir durum yakalanmış.

Resimde, bir arkeolojik sitenin, muhtemelen Çatalhöyük gibi bir Neolitik yerleşimin, iki farklı zaman dilimindeki görüntüsü yer alıyor. Üstteki görüntü, 1995 yılında alınıp, boş bir arazinin hava fotoğrafı. Alttaki görüntü ise 2021 yılında alınıp, koruma altına alınmış ve kapatılmış olan bir arkeolojik alanda çekilmiş. Fotoğraf, arkeolojik alanların korunması ve turizm ile ilgili bir mizah içeren gönderi. Açık hava altında korunmayan kalıntıların zamanla nasıl tahrip olduğunu ve bu kalıntıların nasıl koruma altına alınarak ziyaretçiler için daha erişilebilir hale getirildiğini gösteriyor. Mizah, eski haliyle, korunamayan bölgedeki alanın, şimdiki korunmuş ve üzerinde çatı olan alana kıyasla, neredeyse tamamen tahrip olmuş görünümünü kullanarak kuruluyor. Dolayısıyla, "1995" ve "2021" tarihleri ile birlikte korunmuş alanın varlığı, eski halinin yerini almış yeni koruma yöntemi hakkında bir yorum yapmaktadır. Bu, geçmişin korunması ve tarihsel kalıntıların gelecek nesiller için korunmasına dair bir yorumdur.

Resimde, birinci dünya savaşı döneminde, muhtemelen Ermeni veya Kürt kökenli, küçük bir çocuk asker görünüyor. Siyah beyaz ve renkli iki versiyonu yan yana yerleştirilmiş. Çocuk, asker üniformasıyla ve silahla poz vermiş. Bu bir espri değil, bir fotoğrafik restorasyon çalışmasının sonucu. Renkli versiyonda, tarihsel fotoğraflarda, günümüzde renk ekleme yöntemleri ile fotoğrafa renk kazandırılmasıyla ilgili, renklendirme yöntemleri ile ilgili bir yorum ya da eleştiri içermiyor. Renkli hale getirilmiş halin orijinal fotoğrafa uygun olup olmadığı ile ilgili bir ifade de yapılmamış. Bu, fotoğrafın tarihsel bağlamında, farklı versiyonlarının karşılaştırılmasına yönelik bir örnek.

Görselde, 15. yüzyıl Osmanlı dönemine ait, muhtemelen bir minyatür veya eski bir el yazması resminin bir parçası olan, iki kişiyi gösteren bir çizim var. İki figür de Osmanlı giyim tarzı giyiyor. Soldaki figür, üzerinde bir tür başlık veya taç benzeri bir şey var ve sağdakinin kıyafetleri daha farklı bir desenle daha gösterişli görünüyor. Sağdaki figürün elinde, soldaki figüre doğru uzanan bir nesne var. Görsel, eski bir sanat eserine modern bir yorum ekleyerek bir mizah unsuru içeriyor. Tweet'in başlığı "levent beldesi ek hizmet binası" ve içerik "yine saç ektiriyorlar aq" diye geçiyor. Bu, saç ektirme operasyonları ile ilgili ironik bir gönderme olabilir. Bu da, sağdaki karakterin, soldaki figürü "Arap turist" olarak nitelendirmesi ile destekleniyor. 15. yüzyılda, bugün "turist" olarak adlandırdığımız bir kavram yoktu; dolayısıyla bu gönderme, eski zamanda "yabancı" veya "dışarıdan gelen" bir kişi olarak yorumlanabilir. "Arap turist" ifadesi, Osmanlı döneminde Batı kültüründen gelen veya farklı kültürlerden gelen kişilere yapılan bir göndermedir. Birbirlerine farklı davranış biçimlerinin, kültür farklılıklarının, ya da saç ektirme konusundaki eleştirilerin altını çizen bir mizah içerir. Resim, Osmanlı döneminde farklı kültürlerle etkileşimin ve bununla ilgili eğlenceli yorumların alaycı bir yolunu sunuyor.

Fotoğrafta, bir tramvayda oturan, şapka ve takım elbise giymiş bir kadın görülüyor. Kadının elinde bir kitap var. Tweet'in başlığı "Gelecek Durak: Sivas Kongresi" şeklinde. Fotoğrafın mizahı, Sivas Kongresi'nin önemli bir tarihsel olay olmasına ve kişinin kıyafetinin geleneksel Türk kıyafetine benzemesine rağmen, tramvayda kitap okuyarak yolculuk etmesinde yatar. Bu, ciddi bir olayla, günlük bir aktivite arasında anlamlı bir tezat oluşturur ve bir nevi "geleceğin durağı" olarak Sivas Kongresi'ne, bu günlük hayattaki durumu vurgular. Dolayısıyla espri, beklenmedik bir durumun veya zıtlığın yaratılmasıdır. Fotoğrafta, bir şehir içi toplu taşıma aracında (belki de tramvayda) oturan, üzerinde geleneksel bir Türk başlığı (fes) olan bir kadın görünüyor. Kadın, elinde kitapla, okuyor. Tweet'in başlığı "Gelecek Durak: Sivas Kongresi" ve "Next Station: Sivas Kongresi" şeklinde. Joke, kadın ve çevresindeki insanlar için beklenmedik ve ilginç bir manzarayı, yani, şık giyinmiş ve kitap okuyan bir kadının, geleneksel kıyafetleriyle birlikte Sivas Kongresi'ne doğru hareket eden bir toplu taşıma aracında bulunmasıdır. Bu durum, "Gelecek Durak: Sivas Kongresi" şeklindeki tweet ile birleştirildiğinde, Sivas Kongresi'nin tarihinden veya kültürel bağlamından etkilenen, modern toplumun farklı yönlerini ve zıtlıklarını temsil eden, biraz ironik ve esprili bir görüntü yaratmaktadır. "Geleceğin durağı Sivas Kongresi" ifadesi, biraz absürt ve esprili bir ifadeyle duruma dikkat çekmektedir. Kadının kıyafet seçimi ve kitap okuması, modernite ve gelenek arasında bir karşılaştırma yaratıyor ve bu durum, bu karşılaştırmanın esprili bir şekilde ele alınmasına olanak sağlıyor.

Fotoğrafta, Osmanlı dönemine ait olduğu düşünülen, sırtında yük taşıyan, sakallı ve başında örtü bulunan bir adam görünüyor. Arka planda, klasik dönem heykeli de mevcut. Tweetin mesajında, "Eskiden Espressolab yokken" ifadesi, modern kahvelerin öncesindeki dönemi vurguluyor. "Osmanlıda seyyar bir kahve satıcısı" ifadesi ise fotoğraftaki adamla bağlantılı olarak, eski usul seyyar kahve satıcısı imajını güçlendiriyor. Tweet, geçmişle modernitenin bir karşılaştırması yaparak ve eski bir kahve satıcısını konu edindiği için, ironik bir şekilde "laktozsuz olsun moruk temassız var" ifadesiyle espri yapıyor. Bu, muhtemelen o dönemde temassız ödeme/ sipariş sistemi olmadığı gerçeğinden yola çıkarak, eski usül kahve satıcılarının "temassız" bir alışveriş deneyiminden habersiz olduklarını ve "laktozsuz" kahve talebinin de mevcut olmadığını anlatıyor. Yani espri, eski ve modernin karşılaştırılması üzerinden, o dönemin alışkanlıkları ve teknolojisiyle ilgili bir mizah içeriyor. Fotoğrafta, Osmanlı dönemine ait, muhtemelen eski bir fotoğraf görünüyor. Eski bir mezarlıkta veya benzeri bir yerde, sırtında yük taşıyan sakallı ve başında örtü olan bir adam görülüyor. Adamın etrafında eski döneme ait heykel veya yapılar da mevcut. Görünen fotoğrafın siyah beyaz veya eski bir fotoğraf efektiyle renklendirilmiş olduğu anlaşılıyor. Tweet'in "laktozsuz olsun moruk temassız var" kısmı, muhtemelen esprili bir göndermedir. "Moruk", genç erkekler için kullanılan ve biraz taklitçi/sarkıntıcı bir anlam içeren bir kelime. Bu kısım, fotoğraftaki adamın, eski bir seyyar kahve satıcısı olmasına rağmen, günümüzden bir espriyle ilişkilendirilmesini sağlıyor. Bu, "Eskiden Espressolab yokken" cümlesi ile birlikte, espriyi daha da pekiştirmektedir. Espri, günümüz modernleşen, değişim gösteren hayatla, geçmişin geleneksel yaşam tarzı arasındaki tezatlık üzerine kurulu bir ironidir.

Resimde, bir Twitter paylaşımı görülüyor. Paylaşımda, Abdülhamit'in torununu konu alan bir mizah içeriği yer alıyor. **Paylaşımın içeriği:** Abdülhamit'in torununun internetten sakal kokusu satacağını bilseydi sarayın balkonuna çıkarak "YAAŞAAA, MUSSTTAFAA KEMAAL PAAŞA, YAŞŞA!" diye bağıracağını anlatıyor. **Mizah:** Paylaşımdaki mizah, Abdülhamit'in torununu ve onun internet üzerinden tuhaf bir ürün satmayı planlamasıyla ilgili, beklenmedik bir duruma ve tepkiye vurgu yapıyor. Geleneksel bir padişah sarayı ortamıyla, internet üzerinden sakal kokusu satışı son derece absürt bir durum yaratıyor. Bu absürtlük, okuyana kahkaha veya gülümseme hissi uyandıran bir mizah kaynağı oluşturuyor. Ayrıca, "YAŞŞA" seslendirmesi de, o dönem padişahlara ve saray kültürüne özgü bir tarzı taklit ederek mizahı güçlendiriyor.

Resimde, sarı bir kıyafet giymiş bir adam, bir kanalizasyon deliğinin içinde saklanmış, başında beyaz bir sarık bulunan bir çocuğa "Sssst, hey sen, Sırp çocuğu! Yeniçeri olmak ister misin?" diye soruyor. Şaka, Sırp çocuğu Yeniçeri yapmak için bir girişimde bulunulmasına rağmen, Yeniçerilerin Osmanlı İmparatorluğu'nda bir askeri birlik olduğu ve Sırp çocuğu Sırp olduğu için Sırp çocuğu bir Yeniçeri olamayacağı gerçeğine dayanıyor.

Resimde bir Twitter gönderisi görüyoruz. Gönderi, Osmanlı Devleti'nin en güçlü dönemlerinden birinde padişahın gemileri karadan yürütmek için verdiği bir fermandan bahsediyor. Ancak bu ferman, gemilerin karadan yürütülemeyeceği gerçeği göz önüne alındığında, komik ve absürt bir durum yaratıyor. Yazar bu duruma "uçuralım aq" diye tepki vererek, "uçuralım" diyerek gemilerin uçarcasına yürütülmesi gerektiğini ima ediyor. Bu gönderi, Osmanlı Devleti'nin güçlü ve ihtişamlı imajını, gerçekte yaşanan absürt durumlarla karşılaştırıyor. Bu zıtlık, gönderiye hem mizah hem de eleştirel bir boyut kazandırıyor.

Resimde iki tanrı heykeli bir kamyonun kasasında taşınıyor. Resimdeki espri, tanrıların "taşınmaya" maruz kalmış olmasıdır. Bu espri, tanrıların kutsal ve dokunulmaz olması gerektiği fikrini tersine çeviriyor ve onları sıradan nesneler gibi ele alıyor. **Espriyi Türkçe olarak şöyle açıklayabiliriz:** Tanrılar bile taşınıyor! Görüyorsunuz, onlar da bizler gibi sıradan şeylermiş. Hiç de dokunulmaz değillermiş!