Fotoğrafta, mikrofonu elinde tutan bir muhabirin önünde duran, gri saçlı, gözlük takan ve beyaz bir tişört giymiş bir adam var. Adam ciddi bir yüz ifadesi ile bakıyor. Altta da "allah olmak istiyorsa toplanak allah diyek" yazıyor. Bu, insanların kendi aralarında "Allah olmak istiyorsa toplanak Allah diyek" diyerek kullandıkları bir esprili ifade. Bir kişinin ya da bir grubun, çok kibirli ve kendilerine güvenen bir tavır sergilediklerinde kullanılıyor. "Allah olmak istiyorsa" kısmı, bu kişinin veya grubun kendilerini çok önemli hissettikleri ve sanki her şeye gücü yettiği bir hava yarattıklarını ima ediyor. "Toplanak Allah diyek" kısmı ise, ironik bir şekilde, bu kişilerin veya grubun aslında ne kadar güçsüz olduklarının altını çiziyor. Kısacası, bu ifade, aşırı kibirli veya kendilerini fazla önemli hisseden kişilere karşı kullanılan esprili bir eleştiri. Fotoğrafta, bir röportaj yapıldığını görüyoruz. Röportaj yapılan kişi, "Çok şükür kötü günleri geride bıraktık." diyor. Ancak bir sonraki karede, aynı kişi "Şimdi sırada daha kötü günler var." diyerek, önceki sözünü çürüten bir ifade kullanıyor. Bu durum, ironik bir şekilde, kötü günlerin devam edebileceğini ve aslında daha da kötüye gidebileceğini ima ediyor. Bu, komik bir şekilde, insanların umutlu sözlerle aslında gerçekçi olmayan bir beklentiye sahip olabileceğini gösteriyor. Fotoğrafta, evinin içinde duran ve konuşan yaşlı bir adam görünüyor. Adamın arkasında bir pencere ve birkaç mobilya var. Adam "Ben Norveçli olmak isterdim. Ortadoğu vatandaşı olmak isteyecek kadar enayi miyim?" diyor. Adamın bu sözleri, Ortadoğu'nun siyasi ve ekonomik sorunlarına gönderme yaparak, Norveç'i daha iyi bir yaşam standartları sunan bir ülke olarak gösteriyor. Bu jest, Ortadoğu'da yaşamanın zorluklarının bir şekilde alaycı bir şekilde vurgulanıyor. Fotoğrafta, bir röportaj yapılan iki adam ve bir kadın muhabir görünüyor. Adamlar biraz sinirli ve mutsuz görünüyor. Muhabir, adamların neden sinirli olduğunu soruyor. Adamlardan biri, "Bizi her şey sinirlendirir çünkü paramız yok," diyor. Bu, bir mizah örneğidir çünkü adamın dediği söz aslında günlük hayatımızda sıkça yaşadığımız bir durumun alaycı bir yorumudur. "Paramız yok" sözü, birçok kişinin yaşadığı maddi sıkıntıları ve bu sıkıntının getirdiği sinir bozukluklarını sembolize ediyor.

Fotoğrafta, bir meydanda, muhtemelen Eminönü'nde, sokak röportajı yapan bir gazeteci ve karşısında konuşan bir kadın görülüyor. Kadın, muhtemelen gazetecinin sorduğu bir soruya tepki olarak veya şaşkınlıkla, bir anda, röportajcıyla arasında bulunan mikrofonu alıp, bir şekilde yere doğru doğru vurmuş gibi görünüyor. Röportajcı, bu hareketin beklenmedik ve komik oluşuyla, tepkisini ifade etmiş gibi duruyor. **Joke:** Kadının mikrofonu alıp yere vurarak yaptığı hareket, röportajın beklenmedik bir şekilde kesilmesine ve orada bulunanlara biraz şaşkınlık ve kahkaha yaratmasına neden olmuş. Özetle, beklenmedik bir davranışın oluşturduğu komik bir an. Resimde, bir sokakta, muhtemelen Eminönü'nde, bir kadın ile bir muhabirin arasında geçen bir sahne görünüyor. Kadın, maske takmış ve bir gazeteci ile röportaj yapıyor. Gazeteci, röportaj esnasında mikrofonu eline almış. Fotoğraf, muhtemelen "derin/soyut/abartılı mizah" türünden bir espri içeriyor. Espri, kadının tepkisi, ifadesi veya muhabirin tutumu üzerinden, olası bir "abartılı" veya anlamsız durum üzerinden kuruluyor. Mizah, izleyici tarafından, bağlam ve karakterlerin iletişiminin nasıl algılandığına ve yorumlanmasına bağlı olarak, farklı şekillerde algılanabilir. Esprinin hassas bir noktadan çıkması olasıdır, çünkü röportajın bağlamı net değil. Görüntünün ve bağlamın tamamen anlaşılması gerekir. Fotoğraftaki insanlar ve durumun tamamı hakkında daha fazla bilgi olmadan, espriyi tam olarak tanımlamak zor.

BEYAZ BER Kaynak