Fotoğrafta, Louvre Müzesi'nde büyük bir tarihi tablo önünde duran bir genç kadın görünüyor. Tablonun üzerinde, "insanlar ne zaman bu tarz sanat yapmayı bıraktı?" şeklinde bir yazı var. Tablo, büyük olasılıkla 18. yüzyıl Fransız tarzında, görkemli bir töreni, muhtemelen imparatorluk veya kraliyet bir olayı resmediyor. Genç kadının ifadesi, bu tür görkemli, abartılı ve resmedilmiş sahnelerin modern sanatın yerini aldığı düşüncesiyle, klasik sanatın hala devam etmesini beklermiş gibi bir ironi içeriyor. Bu, klasik sanatın ihtişamını ve günümüz sanatının çoğunun sadeliğini/farklılığını ele alan yaygın bir internet mizahı. "Ne zaman bu tür sanatı yapmayı bıraktık?" sorusu, klasik resmin karmaşıklığını ve gösterişini, günümüz sanatının özlemini ve özünü vurgulamaktadır. Resimde, pembe-mor bir renkte, büyük olasılıkla Roblox oyunundan, gözlük takmış üç avatar görünüyor. Avatarlar birbirine oldukça yakın duruyor ve sanki aynı kişi veya grup gibi bir görünüme sahipler. Resmin altındaki "they didn't" yazısı, bir tür ironik veya esprili bir ifade oluşturuyor. Bu espri, muhtemelen gerçek hayattaki bir durumun, oyun içindeki avatarlar arasındaki ilişkideki görsel benzerlikle ironik olarak karşılaştırıldığı bir meme'dir. "They didn't" ifadesi, avatarların aynı kişi gibi görünmelerine rağmen aslında farklı kişiler olduklarını vurgular. Bu nedenle, resim, gerçek hayattaki bir olayın veya durumu, oyun dünyasına benzeyen bir tarzla ve bir mizah dokunuşuyla sunan, esprili bir görsel olarak yorumlanabilir.

Fotoğrafta, elinde yeşil bir telefonla bir müzenin içinde, muhtemelen bir papirüs veya stele gibi eski Mısır hiyeroglifleri bulunan bir taş parçasını inceleyen bir kişi görülüyor. Telefon ekranında, taştaki hiyerogliflerden birinin üzerine çizilmiş, anime tarzında, oldukça açık bir cinsel içerikli bir kadın yüzü görülüyor. Fotoğrafta yer alan mizah, uygunsuz içeriğin, tarihi bir eserle şaşırtıcı bir şekilde birleştirilmesinden kaynaklanıyor. Tarihi bir nesneyi, özellikle de dini veya kültürel anlam taşıyan bir nesneyi, bu şekilde manipüle ederek, hem şok edici hem de absürt bir durum ortaya koyuluyor. Bu, tarih, sanat ve popüler kültür arasında bir zıtlık oluşturarak tuhaf bir şekilde gülünç bir duruma yol açıyor. Kısacası, görsel bir ironi ve kültürel bir dokunaklılıkla hazırlanmış bir espri.

Fotoğrafta, Twitter'da bir konuşma görülüyor. Pusholder isimli kullanıcı, Gençlik ve Spor Bakanı Kasapoğlu'nun 18-25 yaş arası gençlere ücretsiz müze kartı dağıtacağını duyurmuş. Eray isimli kullanıcı ise bu duyuruya yanıt olarak, "hiç müzeye gitmeyip nakite çevirebiliyor muyuz yumurta almam lazım da" diye yazmış. Bu, müze kartının faydasızlığını ve bunun yerine para kazanmak için kullanılabilecek bir şey olması gerektiğini vurgulayan bir şaka. Ücretsiz müze kartıyla müzeye gitmek yerine, kartı nakite çevirerek yumurta almak istediğini ifade ediyor. Yani, aslında müzenin kendisinin değil, kartın nakde dönüştürülebilir olmasının önemi vurgulanıyor. Bir nevi, "bana gerçekten paraya ihtiyacım var" anlamına gelen, ironik bir mizah.

Görüntü, Google Maps veya benzeri bir platformda, Topkapı Sarayı Müzesi hakkındaki bir yorumu gösteriyor. Yorum yapan kişi, "Yerel Rehber" olarak tanımlanmış ve müzenin "çok eski şeyler" içerdiğini belirtmiş. Bu, müzenin tarihi eserler açısından zengin olduğunu ve ziyaretçilerin eski eserleri görmeyi beklediklerini ima ediyor. Komiklik, yorumun son cümlesinde saklı. "Çok eski şeyler var içerde" ifadesi, ortaokul veya lise seviyesinde bir şakaya, hatta genel bir kültürel referansa, dolaylı olarak bağlanabilir. Zira bu cümle, müzenin eski eserler içerdiğini zaten bilinen bir gerçekmiş gibi belirterek, sıradan ve beklenen bir bilgiyi vurgulamakta. Bu, yorum yapan kişinin müze hakkında, özellikle de eski eserler hakkında, fazla bir şey düşünmediğini veya özgün bir görüş sunmadığını gözler önüne seriyor. Olay, kullanıcının müzeyle ilgili özel bir gözlem veya ilginç bir nokta belirtmek yerine, herkesin zaten bildiği, tahmin edilebilir bir gözlemi dile getirmesinden kaynaklanan hafif bir mizah.

Resimde, bir müzenin veya sanat galerisi gibi bir ortamda, tabloların önünde duran bir genç kadın görülüyor. Kadının tişörtünde "I EAT OIL PAINTINGS WHEN SECURITY GUARDS AREN'T LOOKING" (Güvenlik görevlileri bakmıyorken YAĞLI RESİMLER YİYORUM) yazıyor. Bu, bir şaka veya ironik bir ifade. Bir müzede veya sanat galerisinde, genellikle güvenlik görevlileri, insanların eserleri korumak için çevrede olup olmadığına dikkat etmektedir. Kadının tişörtündeki yazı, bu durumun farkında olan ve bu tür fırsatlardan faydalanmayı ima ediyor. Dolayısıyla, espri, gizli ve yasak bir eylemi, ironik bir şekilde normalleştiriyor.

Fotoğrafta, bir müzede, bir grup insan sanat eserini taklit ediyorlar. Sanat eseri, birbirini kucaklayan birkaç kişiden oluşmuş bir heykel. Gençler, heykelin pozu ve duruşunu taklit etmeye çalışarak eğlenceli ve absürt bir görüntü yaratıyorlar. Fotoğraftaki espri, insanları komik bir şekilde sanat eserine benzeterek, sanat ile gerçek yaşamı bir araya getirmesi.

Fotoğrafta Mehmet Fatih Uslu'nun bir tweet'i yer alıyor. Tweet'te, "Marketlerde müze havası yok mu? Çok acayip. İnsanlar eserin önünde duruyor, düşünüyor, geri çekilip biraz uzaktan bakıyor, sonra yaklaşıp eser hakkındaki açıklamayı bir daha okuyor. Uzaklaşıp esere son kez bakarak 'vay be' diyor." yazıyor. Bu tweet, müzelerde insanların eserlere gösterdiği ilgiyi, marketlerde insanların ürünlere gösterdiği ilgiyle karşılaştırıyor. Müzelerde eserler, marketlerde ise ürünler bir tür "ürün" olarak görülüyor ve insanlar her ikisi de birer "ürün" olarak görüyor. Yazar, bu benzerliği esprili bir şekilde dile getiriyor.

Resimde, iki farklı zaman diliminde, aynı cami kompleksinin iki fotoğrafı bulunmaktadır. Üstteki fotoğrafta, cami kompleksi kalabalık ve canlı bir şekilde görünmektedir. Alttaki fotoğrafta ise cami kompleksi tamamen boş ve ıssız görünüyor. Bu resim, insanların belirli zamanlarda bir yerin yoğunluğundan nasıl etkilendiğini ve bu etkiyi nasıl algıladıklarını gösteren bir espri niteliğindedir. **Espriye dair Türkçede yorum:** Resim, "Bir zamanlar kalabalık olan, şimdi ise ıssız ve boş kalan bir yerin" hikayesini anlatıyor. İnsanlar camiye gitmek için zamanın nasıl geçtiğini ve boş kalmasının üzüntüsünü anlatan bir espridir.

Resimde, Osmanlı mimarisini çağdaş bir şekilde yorumlayan, ahşap panellerle kaplı bir müze binası görülüyor. Binanın önünde, müzeye giren ve çıkan ziyaretçiler var. Fotoğraftaki espri, müzenin isminin "O***" olarak yazılması ve ziyaretçilerin binaya giriş yaparken "O***'ya gidiyorum" dedikleri varsayımına dayanıyor. Bu durum, "O***" kelimesinin Türkçe'de kaba bir anlam taşıması nedeniyle komik bir durum yaratıyor. Ancak bu espri, kişilere göre değişebilen bir anlayışa dayanıyor ve bazı kişilerce uygunsuz bulunabilir.

Resimde iki kadın ve bir yatak var. Kadınlar Van Gogh'un ünlü "Yatak Odası" tablosuna benzeyen bir odada oturuyor. Kadınlar gerçek hayattaki insanlar, yatak ise Van Gogh'un tablosundan alınmış bir kopya gibi. Bu nedenle, resimdeki mizah, gerçek hayatın ve sanatın karışımı. Van Gogh'un yatak odasının "gerçekçi" bir versiyonu, tablonun kendisinden daha gerçekçi olabilir. The picture shows two women and a bed. The women are sitting in a room that looks like a copy of Van Gogh's famous "Bedroom" painting. The women are real people, while the bed looks like it's been copied from Van Gogh's painting. The humor in the picture lies in this mix of real life and art. It's a “realistic” version of Van Gogh's bedroom that is more realistic than the painting itself.