Fotoğrafta, bir Twitter gönderisi yer alıyor. Gönderiyi atan kişi "d" kullanıcı adlı ve @visenyasjustice kullanıcı adına sahip. Gönderide şu cümleler yazıyor: "bende hafif takıntı mı var yoksa klinik vaka seviyesinde okb mi var çözemiyorum". Esprisi, kişinin takıntıları olup olmadığını veya obsesif kompulsif bozukluğu (OKB) olup olmadığını bilememesinden kaynaklanıyor. Bu durum, birçok insanın zaman zaman yaşadığı, hafif takıntılardan mı yoksa daha ciddi bir durumdan mı muzdarip olduğunu ayırt etmekte zorlandığı bir konuya gönderme yapıyor.

Resimde bir Twitter paylaşımı var. Paylaşımda "özge" kullanıcı adı ve profil resminde bir kadın görülebiliyor. Yazıda, "beni uzaklara dalmış bir şekilde görürseniz kendi içimde terapi seansı yapıyorumdur, rahatsız etmeyin" ifadesi yer alıyor. Bu, ironik ve biraz da komik bir durum anlatıyor. Özge, sanki gerçekten uzaklarda, derin düşüncelere dalmış, bir terapi seansında gibi görünüyor ve bunun fark edilmesini istememiş gibi davranıyor. Aslında, bu ifade, "benimle ilgilenmeyin, yalnız bırakın" anlamında kullanılan esprili bir öz-şaka. Kişiye göre tepkide bulunabilir. Özetle, konuyu hafifleterek, sanki dramatik ve önemsiz bir durummuş gibi anlatıyor.

Resimde, bir kadın, muhtemelen bir televizyon programında, bir koltukta oturuyor. Kadının üzerinde, üzerine bir desen baskısı olan siyah bir sweatshirt var. Gözlük takıyor. Resmin altında, Türkçede "Çok afedersiniz *çatıgüm beyni beni bana hiç huzur vermiyo." yazıyor. Bu, bir espri. "Çatıgüm" kelimesi, genellikle "kafa karıştırıcı," "saçma," veya "akıl almaz" anlamına gelen bir sözcük. Cümle, kimsenin kendisine olan düşüncelerinden rahatsız olduğunu ve huzursuz hissettiğini esprili bir şekilde ifade ediyor. Bu anlamda, espri, program konukçularının veya yapımcıların dikkat çekici konuşmaları, davranışları veya düşüncelerinin bir eleştirisi niteliğinde.

Fotoğrafta Gizem adlı bir kullanıcının Twitter hesabından yaptığı bir paylaşım görüyoruz. Paylaşım, 6 gün farklı kişilerle eğlenmeye çıkıp, 1 gün evde oturunca kimsenin onu sevmediğini düşünerek ağladığı, bu durumun bir "manyalık" olduğunu ifade eden bir mizah içeriyor. Paylaşımın esprili tarafı, dışarıda sürekli sosyalleşmenin getirdiği mutluluk ve ilgiye alışmış bir kişinin, yalnız kaldığında bunu bir eksiklik gibi algılaması ve bu durumun "manyalık" olarak nitelendirilmesidir. İnsanların dışarıda aktif bir sosyal hayat sürerken, yalnız kaldıklarında kendilerini yalnız ve sevilmeyen hissetme eğilimleri üzerinden bir mizah yaratılmıştır.