Resimde, bir ormanın içinde, devrilmiş bir ağacın üzerinde uzanan, poz veren bir adam ve daha sonra aynı yerde, ağacın üzerinde duran bir vahşi kedi görülüyor. Yukarıdaki metin, adamın, fotoğrafçıların fotoğraf makinesini kurması için poz vermesini gerektiren bir durumda, fotoğraf makinesini karıştırmaması nedeniyle takdir edildiğini ifade ediyor. Yani espri, adamın, beklenmedik bir şekilde fotoğraf makinesini engellemeden, orada bir poz vermesinin ilginç ve komik bir durum olduğunu vurgulamaktadır. Fotoğraf makinesinin olduğu yerde, ormanda bir vahşi hayvanın aynı noktada bulunması, bu ilginç durumu vurgular.

Fotoğrafta bir Twitter gönderisi görülüyor. Gönderide, "cal" kullanıcı adı ile "kendim çektim diye demiyorum muazzam çile" yazıyor. Bu gönderideki espri, "çile" kelimesinin iki anlama gelmesinden kaynaklanıyor. Birinci anlamıyla "çile", "zorluk, sıkıntı" anlamına gelir. İkinci anlamıyla ise bir meyve türüdür. Gönderideki kişi, fotoğrafı "kendim çektim" diyemeyerek, "muazzam çile" dediği için "çile" kelimesinin ikinci anlamını kullanıyor gibi görünüyor. Ancak, aslında gönderi, "çile" kelimesinin birinci anlamına bir gönderme yapıyor ve zorlu bir durum yaşamaktan şikayet ediyor. Bu, bir tür esprili ironi.

Fotoğrafta, duvarında çiçek desenli duvar kağıdı olan bir odada oturan genç bir kadın var. Kadın TV'nin altına oturarak telefonuyla oynuyor. Duvardaki TV'nin üstüne yerleştirilmiş olması, odaya garip bir hava katmış ve kadının TV'nin altına oturması da bu gariplikleri artırmış. "Şu duruş... bu gülüş... yapma kanka bunu kendine" şeklinde yazılan metin, kadının pozu ve gülüşüne yönelik bir alaycı yorum. Komik olan, kadının TV'nin altında oturmasının ve bu duruşta gülümsemesinin absürt ve komik bulunması.

Bu fotoğrafta, elini kameraya doğru uzatmış ve yüzünü kapatmış bir kadın var. Fotoğrafta bir espri yok.

Fotoğrafta, gece vakti yağmurlu bir sokakta, insanlar bulanık şekilde yürürken, önlerinde bir dilencinin yerde oturmuş, bir şapka ile para dilenmesi görülüyor. Şakanın espri konusu, yazarın İstanbul'da uzun yıllar yaşamış olmasına rağmen, çektiği tek fotoğrafın bu dilenci fotoğrafı olması. Yazarın İstanbul'un güzelliklerini değil de, dilenciyi fotoğraflamasının ironik ve komik bir şekilde vurgulanmasıdır. Fotoğrafta, kaldırımda oturan ve dilencilik yapan bir adamı görüyoruz. Etrafında, yoldan geçerken adamı farketmeyen, hatta bir kısmı onu görmezden gelen insanlar var. Adam "Dilenciliğe yeni başladım" diye düşünüyor. Bu fotoğrafa göre, adamın dilencilik yapmaya yeni başlamış olması ve insanların onu görmezden gelmesiyle ilgili bir espri yapılabilir. Adamın düşüncelerini yansıtan bir espri, örneğin "Yeni başladım, hadi bakalım" ya da "Nasıl olsa alışırlar" şeklinde olabilir. Bunun dışında, adamın dilencilik yaparken "Şu kalabalık içinde hiç mi benim için bir kuruş yok?" diye düşünmesi gibi bir espri de yapılabilir.

Görüntüde, bir konuşma yapan kişi (muhtemelen bir politikacı) ve onu çeken bir kameraman görünüyor. Konuşmacı mikrofonu elinde tutuyor ve sanki mikrofon çok sıcakmış gibi ellerini sürekli olarak birbirine doğru hareket ettiriyor. Kameraman ise şaşkın bir ifadeyle konuşmacıya ve hareketlerine bakıyor. Bu durum, konuşmacının hareketlerinin anlamsız, belki de gergin veya abartılı olduğunu ve kameramanın buna tepkisinin komik bir şekilde şaşkın olduğunu gösteriyor. Dolayısıyla, espri, konuşmacının abartılı davranışına ve kameramanın tepkisine dayanıyor. Politikacının jestlerinin dikkat çekici veya tuhaf olması, belki de o anda yaşadığı bir gerginliği veya gerilimi de yansıtıyor ve espri de bu durumu yansıtıyor. Görüntüde, bir siyasi figür (Muhtemelen Erdoğan) bir mikrofonla konuşurken, arkasında bir fotoğrafçı kamerasıyla onu çekiyor. Fotoğrafçının ifadesiz yüz ifadesi ve kameranın odak noktasının konuşan kişinin üzerinde kalması, neredeyse konuşan kişi ile fotoğrafçı arasında bir iletişim kopukluğu ve fotoğrafçının dikkatsizliğinin vurgulaması olarak algılanabilir. Potansiyel bir mizah unsuru, konuşmacının dikkatini çeken bir durumun, kameranın kaydındaki "bir şeyin" kaçırılmış veya yanlış anlaşılmış olabileceğini, ya da fotoğrafçının odaklanamadığını ima ediyor. Bu, konuşmacının jestleri ve ifadesizlikle fotoğrafçının ifadesizliğinin çarpıcı bir karşılaştırması olarak sunuluyor. Bu yüzden, jest ve ifade arasındaki bu kontrasttan, ironik ve hafif bir mizah çıkıyor. Fotoğrafçının dikkatini çekmemiş olması, hafif bir alaycılık ve belki de konuşmacının konuşmasının önemi hakkında bir ironi yaratıyor.

Fotoğrafta, yüzünde maske olan bir kadın, bir bebeğin üzerine eğiliyor ve diğer bebeğe doğru bakıyor. Şaka, kadının bebeğe maskesiz yaklaşması gerektiği yönündedir. Bebeklerin virüs kapması için maske takmasına gerek yoktur. **Türkçe:** Fotoğrafta, yüzünde maske olan bir kadın, bir bebeğin üzerine eğiliyor ve diğer bebeğe doğru bakıyor. Şaka, kadının bebeğe maskesiz yaklaşması gerektiği yönündedir. Bebeklerin virüs kapması için maske takmasına gerek yoktur.

Fotoğrafta, ağaçlı bir cadde ve altında araba yolu geçen bir kemer köprü görülüyor. Şaka olarak, "Bu köprü ne kadar yüksekte?" diye sorulabilir. "Araba geçecek kadar" diye yanıtlanabilir. Bu şakanın esprili tarafı, köprünün yüksekliğini belirli bir ölçüyle değil de, pratik bir amaçla tarif etmesidir.