Bu fotoğrafta, koyu siyah renkte birçok gül ve birkaç tane de pembe gül bulunuyor. Güller, sık ve yeşil yapraklarla çevrili, bir gül bahçesi veya serası görüntüsü veriyor. Arka planda da sıralanmış gül fideleri görülüyor. Bu görselin bir espri olup olmadığını anlamak için ek bilgiye ihtiyaç var. Fotoğrafın kendisinde bariz bir mizahi unsur görünmüyor. Eğer bir espri varsa, bu genellikle fotoğrafın bağlamı, altında yazan bir metin veya sosyal medyadaki paylaşım şekliyle ilgili olabilir. Örneğin, "siyah güllerin neden hep yalnız olduğu" gibi bir başlıkla paylaşılmışsa, bu bir kelime oyunu veya ironi içerebilir. Ancak sadece fotoğrafa bakarak böyle bir espriyi tahmin etmek mümkün değil.

Fotoğrafta, siyah güllerin, yani renkleri siyah olarak tanımlanan güllerin, yeşil yapraklar arasında ve toprak üzerinde yetiştiği görülüyor. Bu güllerin "siyah gül" olarak adlandırılması, gerçekte tamamen siyah olmayıp, çok koyu bir renk tonu veya yoğun bir pigmentasyona sahip olmaları nedeniyle bir "şaka" niteliğindedir. "Siyah gül" ifadesi, dikkat çekmek, abartmak veya bir şeyi daha gizemli göstermek için kullanılan bir üslup veya mecaz örneğidir. Gerçekte siyah gül yoktur. Fotoğrafta, siyah güllerin yakın çekim bir görüntüsü var. Görünen güllerin, "siyah gül" olarak adlandırılan, çok koyu mor-siyah bir renge sahip özel bir çeşit olduğu anlaşılıyor. Fotoğraf, güllerin güzelliğini ve koyu renklerini vurgulamak için çekilmiş. Özellikle, gülün siyah görünmesi olayının mizah yönü, "siyah gülün gerçek anlamda siyah olması değil, çok koyu mor-siyah bir renk tonu olmasıdır" olarak değerlendirilebilir. (Gerçek anlamda siyah bir gülün var olup olmadığına dair espri yoktur, sadece özel bir renkten bahsediliyor.)

Fotoğrafta, siyah güllerin olduğu bir görüntü var. Gül yapraklarının siyaha yakın, koyu bir mor-siyah renkte olduğu gözleniyor. "Siyah gül" ifadesi, genellikle nadir ve özel bir şey çağrıştırdığı için, biraz ironik bir şekilde, "sihirli" ya da "olağanüstü" bir şeyin ifadesi olarak kullanılabilir. Fotoğraf, güzel ama "normal olmayan" yani alışılmadık bir görünüm sergileyen gülleri vurgulamak için çekilmiş olabilir. Dolayısıyla, espri yok, sadece nadir bulunan bir çiçek türünün güzelliğinin vurgulanması söz konusu. Fotoğrafta, siyah güllerin yakından çekilmiş bir görüntüsü var. Güllerin siyaha yakın, koyu bir rengi var. Görsel, gülün olağan dışı renginin altında yatan bir anlamı olmayan, sadece göz alıcı bir görüntü olması dolayısıyla absürtlüğüyle komik bir etki yaratmaya çalışır. "Siyah gül" ifadesinin, genel olarak karanlık, gizemli veya olağan dışı bir anlamı veya çağrışımı olmadan, sıradanlığın dışına çıkmak ve dikkat çekmek için kullanıldığı söylenebilir. Fotoğraftaki mizah, tam olarak gülün renginin "siyah" olması dışında, bu özelliğin anlam veya mesaj taşımaması ve yalnızca estetik bir etki yaratmasından kaynaklanıyor.

Fotoğrafta, bir suyun ortasına dikilmiş minaresi olan bir cami var. Camideki minare, suyun içinde yüzen ve hareketsiz bir halde duruyor. Bu durum, Türkçede "Minare suda, ama hareket etmiyor" şeklinde bir espriye benziyor. Espri, minarenin suda yüzen bir cisim gibi görünmesi ve normalde minarelerin hareket etmemesine vurgu yapıyor.

Fotoğrafta siyah gül dolu bir kutu var. Siyah gül, aşkı ve güzelliği temsil eder. Ancak bu durumda siyah gülün bir kutu içinde olması, bir tür kara mizah yaratıyor. Çünkü genellikle bir kutu içinde hediye olarak verilen şeylerin güzel ve sevindirici olması beklenirken, siyah gül bunun tam tersini simgeleyen bir şeydir. Bu yüzden bu fotoğraftaki espri, siyah gülün kutuda olması nedeniyle beklenen güzellik ve sevincin aksine, melankoli ve üzüntüyü simgeleyen bir ironiyi yaratıyor. Türkçe olarak espriyi şöyle anlatabiliriz: "Siyah güller kutuda gelmez, üzüntü gelir." Bu espri, siyah gülün alışılmadık bir hediye olarak verilmesinin ve bu hediyenin taşıdığı melankoliyi vurgulamaktadır.

Resimde iki parça ekmek ve yeşil zeytin dolu bir kase var. Ekmekler basit ve sade görünüyor. Altta yazan yazı ise, "Yeter ki huzur olsun, ben böylede mutlu olurum..." diyenler? Bu mizah, sade ama rahat bir yaşamı tercih edenleri ele alıyor. Yazar, insanları ekmek ve zeytin gibi basit yiyeceklerle bile mutlu olabilecekleri şekilde göstererek, gereksiz lüks arayışını sorguluyor.