Fotoğrafta, sanal gerçeklik (VR) teknolojisi kullanılarak oluşturulmuş bir Roma şehri manzarası görülüyor. Duvarlar, zemin ve etraftaki alanlar, Roma İmparatorluğu'nun çeşitli sahnelerini, figürlerini ve yapıları yansıtan büyük ekranlardan oluşan bir sistemle kaplanmış. Görüntüler, izleyiciyi sanki o dönemde Roma sokaklarında yürüyor gibi hissettiriyor. Bu VR deneyiminde, izleyicilerin içinde bulundukları mekan, gerçek değil, sanal bir ortam. Fotoğraftaki espri, bu sanal gerçekliğin, aslında gerçek bir Roma şehri değil, yalnızca bir projeksiyon olduğunu, yani "gerçekten Roma'da değiliz" vurgusunu yapıyor. İzleyicileri sanki gerçek bir tarihi mekanda bulunuyormuş gibi hissettirmek, ancak aslında bunun bir yanılsama olduğunu ortaya koymak, bir ironi ve espriye yol açıyor. Fotoğrafta, karanlık bir ortamda, muhtemelen bir sanat galerisi veya müzede, geniş bir projeksiyon ekranı üzerinde, uzay veya başka bir soyut bir manzara temsil eden bir dijital sanal gerçeklik deneyimi sergileniyor. Ekranda, ışık noktaları ve çizgilerden oluşan karmaşık, hareketli bir görüntü var. Bu görüntünün içinde, kumlu bir arazinin üzerinde, gökyüzüne bakan, silüeti belirgin bir kadın figürü duruyor. Fotoğrafın mizah yönü, görüntünün hayali, sanal ve hatta gerçekdışı bir deneyimi temsil etmesinden ve kadının bu deneyimi seyreden/yaşayan tek insan olarak resmedilmesinden kaynaklanıyor. Görüntü, izleyicinin dikkatinin çekilmesi ve sanal deneyimin insan algısıyla olan ilişkisinin vurgulanması için tasarlanmış olabilir. Bu nedenle, "gerçek" olanın ve "sanal" olanın ayrımının altını çizer ve bu ikisinin karşılaştırılabilir veya birbirinden ayrılamaz olduğuna dikkat çeker. Mizah, tam olarak tanımlanamayan bir anlam ve yorum arayışı yaratıyor. Fotoğrafta, muhtemelen bir müze veya sanat galerisi içinde, dijital projeksiyonlarla oluşturulmuş, gerçekçi bir 3 boyutlu ortam görülüyor. Yer, duvarlar ve hatta belki de havada, çeşitli tarihsel veya arkeolojik unsurların, imgelerin, haritaların ve diğer verilerin, adeta bir hologram etkisiyle yansıtıldığı görülüyor. Ortada, insan figürleri, bu sürreal ortamda yürüyormuş gibi duruyorlar. Fotoğraftaki espri, insan figürlerinin etraflarını saran dijital dünyanın, gerçekliğin içindeki illüzyona benzemelerinden kaynaklanıyor. İnsanların dışarıdan bakıldığında, bu yaratıcı ve büyüleyici ortamın bir parçasıymış gibi göründükleri vurgulanıyor. "Gerçek mi, yoksa dijital bir illüzyon mu?" diye düşünmeye sevk eden bir illüzyon sunuyor. Bir bakıma, gerçek dünyanın dijital dünyaya olan "kapsını" gösteren, eğlenceli bir perspektif sağlıyor. Fotoğrafta, büyük bir sanal gerçeklik (VR) veya dijital ortam deneyimi görülüyor. Görünürde, tarihi bir bina (muhtemelen Roma tarzı) ve çevresindeki bir manzara, dijital olarak oluşturulmuş ve görüntülendirilmiş gibi gözüküyor. Bu dijital yapı ve çevresi, neredeyse "süzülmüş", "ışınlanmış" veya "hayalet" gibi görünür bir dokuyla ekranlanmış. Çevrede, tarihsel kostümler giymiş çok sayıda kişi var. Bir ekran veya projektör sistemi aracılığıyla, görüntüler hareketli ve üç boyutlu bir deneyim oluşturmak üzere tasarlanmış. Fotoğrafta bir şaka veya ironi yok. Sadece bir dijital sanat/görüntüleme projesi. Sanal bir ortam yaratmak için teknolojinin nasıl kullanıldığına dair bir gösterim.

Britney Spears, Beyoncé ve Pink For Pepsi reklamı için kamera karşısında.. 2004 Kaynak

Resimde üç erkek görüyoruz. Sağdaki erkek çıplak bir şekilde duruyor ve vücudunda tüyler var. Sol tarafta ise iki erkek yıkanıyor ve biri diğerinin sırtını yıkıyor. Şaka ise, sol tarafta bulunan erkeklerin birbirlerini yıkamak yerine saçlarını tıraş ediyor gibi görünmeleri. Türkçe olarak espri şu: Sağdaki adam çıplak ve vücudunda tüyler var, sol tarafta ise iki adam yıkanıyor ve biri diğerinin sırtını yıkıyor. Ancak sol tarafta bulunan adamların birbirlerini yıkamak yerine saçlarını tıraş ediyor gibi görünmeleri, şakanın özünü oluşturuyor.