Resim, Hindistan'daki ortaöğretimden sonraki okul terk oranlarını gösteren bir haritadır. Her eyalet farklı bir renkle gösterilmiş ve o eyaletteki okul terk oranı, harita üzerindeki yüzdeyle belirtilmiştir. Genel Hindistan ortalaması ise %12.6 olarak verilmektedir. Resimde bir espri yok. Sadece istatistiksel bir veri sunuluyor.

Resimde, Türkiye'deki 129 üniversitenin toplam bütçesinin 7,2 milyar dolar olduğu, ancak İngiltere'deki Cambridge Üniversitesi'nin bütçesinin bunun çok daha fazla (8,2 milyar dolar) olduğu bilgisi yer alıyor. Ayrıca, Türkiye'deki öğrenci başına düşen üniversite harcamasının 433 dolar, Stanford Üniversitesi'nde ise 453,9 bin dolar olduğu belirtiliyor. Bu metin, Türkiye'deki üniversitelerin finansal durumu ve İngiltere'deki üniversitelerle kıyaslamalarını esprili bir şekilde sunuyor. Görünüşte, Cambridge Üniversitesi gibi seçkin bir kurumun bütçesinin, Türkiye'deki tüm üniversitelerin toplamından daha yüksek olduğunu vurgulayarak, Türkiye'deki üniversite sisteminin (veya mali kaynaklarının) potansiyel bir zayıflığını veya yetersizliğini ima ediyor. Öğrenci başına düşen harcama kıyaslaması ise, bu durumu daha da belirginleştiriyor. Metin, bu farkın altında yatan olası nedenleri veya sorunları açıkça belirtmese de, okuyucunun farkındalık yaratmak ve düşündürmek amacıyla bunu eğlenceli bir biçimde sunmuş. Esasen, bir karşılaştırma aracılığıyla, Türkiye'deki üniversite sisteminin durumu ve kaynakları hakkında hafif bir mizah anlayışıyla eleştirel bir bakış sunuyor.

Resimde, Türkiye'deki 129 üniversitenin toplam bütçesinin 7,2 milyar dolar olduğu, ancak İngiltere'deki Cambridge Üniversitesi'nin bütçesinin 8,2 milyar dolar olduğu belirtilmektedir. Ayrıca, Türkiye'deki öğrenci başına harcanan miktarın 433 dolar ve Stanford Üniversitesi'ndeki öğrenci başına harcanan miktarın 453,9 bin dolar olduğu da ifade edilmektedir. Bu metin, üniversitelerin finansal kaynakları ve öğrenci başına harcamalar hakkındaki bir karşılaştırma yapıyor. Metindeki humor, Türkiye'deki üniversitelerin toplam bütçesinin, tek bir İngiliz üniversitesinin bütçesinden çok daha az olması ve Türkiye'deki öğrenci başına harcamanın, ABD'deki bir üniversiteye göre çok daha düşük olmasıyla ilgili ironik bir durum ortaya koymaktır. Gülünçlik, beklenmedik bu karşılaştırma ve farktan kaynaklanmaktadır.

Resimde, Türkiye'deki 129 üniversitenin toplam bütçesinin 7,2 milyar dolar, İngiltere'deki Cambridge Üniversitesi'nin bütçesinin ise 8,2 milyar dolar olduğu bilgisi yer alıyor. Ayrıca, Türkiye'deki öğrenci başına harcamanın 433 dolar, Stanford Üniversitesi'nde ise 453,9 bin dolar olduğu da belirtiliyor. Bu metin, Türkiye'deki üniversitelerin bütçeleriyle ilgili bir haber/bilgi parçasıdır. Ancak, buradaki "farklılık" veya "gariplik", okunandan anlaşıldığı gibi, Cambridge ve Stanford'un Türkiye'deki tüm üniversitelerin toplamından daha fazla bütçeye sahip olmasından kaynaklanıyor. Bir anlamda, bir tür ironi veya karşılaştırma yaratmak amacıyla, bu bilgilerin bir araya getirildiği söylenebilir; bu da metnin "şaka" olarak nitelendirilmesine neden olmaktadır. Önemli olan, bu farkın bir "şaka" olduğunu ve gerçek bir karşılaştırma amacı taşımadığını vurgulamaktır.

Fotoğrafta, Türkiye'deki 129 üniversitenin toplam bütçesinin 7,2 milyar lira olduğu, ancak İngiltere'deki Cambridge Üniversitesi'nin bütçesinin ise 8,2 milyar dolar olduğu bilgisi yer alıyor. Ayrıca, Türkiye'deki öğrenci başına harcama miktarının 433 dolar, Stanford Üniversitesi'nde ise 453,9 bin dolar olduğu belirtiliyor. Bu, üniversitelerin finansal durumlarını ve kaynak dağılımını karşılaştırma amaçlı bir veri sunumudur. Yine de, metinde bir anlamsızlık veya ironi yok. Dolayısıyla bir "şaka" bulunmamaktadır. Sadece, Türkiye ve İngiltere'deki üniversitelerin bütçeleri hakkında bir karşılaştırma yapılıyor.

Fotoğrafta bir sınıfta soba bulunan ve öğrencilerin oturdukları masalar görülebiliyor. Bu fotoğraf, Türkiye'de "koskoca devlet milyarlarca dolar yardım gönderiyor ama okullarda hala soba var" diye şikayetçi olanların durumuna ironik bir şekilde işaret ediyor. Sosyal medya kullanıcısı "anilcan", devletin yoksul ülkelere gönderdiği yardımların okulların temel ihtiyaçlarını karşılamak için kullanılmadığı ve bu durumun utanç verici olduğunu ima ediyor. "Ferda" ise "Sınıfıma ilk adım" yazarak bu duruma ilişkin bir tepki olarak, sınıfın "yoksulluk" içinde olduğunu kabul ederek sobayı öne çıkarmak yerine, eğitimin önemine vurgu yapıyor.

Resimde Vatan Bilgisayar'ın "evleri okula dönüştürecek bilgisayar" sloganıyla bir reklamı var. Üzerinde "Öğrencinin evde okuması için 10 bin TL bilgisayar. Dünyanın en vasat ülkeri sıralamasında ilk sırayı zorluyoruz." yazan tweet, Vatan Bilgisayar'ın reklamı üzerinden esprili bir şekilde Türkiye'nin eğitim sistemini eleştiriyor. Tweet, "evleri okula dönüştürecek" bilgisayarın öğrencilerin evde öğrenmesini kolaylaştıracağı ve böylece Türkiye'nin eğitim sistemini iyileştireceği anlamına geliyor. Ancak, "dünyanın en vasat ülkeri sıralamasında ilk sırayı zorluyoruz" ifadesi, Türkiye'nin eğitim sisteminin kötü olduğunu ve bilgisayarların bunu değiştiremeyeceğini ima ediyor. Bu nedenle tweet, "evleri okula dönüştürecek" bilgisayarın sadece bir pazarlama stratejisi olduğunu ve Türkiye'nin gerçek eğitim sorunlarının çözümüne katkıda bulunmadığını ironik bir şekilde gösteriyor.

Fotoğrafta bir Twitter gönderisi ve bir reklam yer alıyor. Gönderi, Vatan Bilgisayar'ın "Evleri okula dönüştürecek bilgisayar" sloganıyla verdiği 10.499 TL'lik bilgisayar reklamını ele alıyor. Gönderide "Öğrencinin evde okuması için 10 bin TL bilgisayar. Dünyanın en vasat ülkeri sıralamasında ilk sırayı zorluyoruz." yazıyor. Şaka, Türkiye'nin eğitim sistemindeki yetersizlikleri ve düşük eğitim kalitesini ima ederek, böyle pahalı bir bilgisayarın öğrencilerin eğitim kalitesini artırmaya yetmeyeceğini vurgulamaktadır. Ayrıca, ülkenin eğitim sisteminin "dünyanın en vasat ülkeri" arasında yer aldığı ima edilerek, Türkiye'nin eğitimde geri kalmışlığının altını çiziyor.

Resimde, bir çocuğun babasının çatıda yürüdüğü bir fotoğraf bulunmaktadır. Çocuğun babası maddi imkansızlıklar nedeniyle evine internet bağlatamamış ve komşusundan internet çekmek için çatısına çıkmış, fakat düşerek hayatını kaybetmiştir. Bu haberin mizahı, evine internet bağlatabilmek için çatısına çıkan ve düşerek hayatını kaybeden bir babanın trajik hikayesine dayanmaktadır. Haber, babanın çaresizliğini ve internet bağlantısına olan ihtiyacını abartarak trajik olayı komik bir hale getirmiştir. Ancak bu mizahın alt metni, Türkiye'de birçok insanın internet erişimine erişemediği gerçeğine dikkat çekmektir. Bu durum, insanların temel ihtiyaçları için bile büyük zorluklarla karşılaştığını göstermektedir.

Fotoğrafta, bir çocuğun tezgâha el konulan haberine dair söylediklerinin ekran görüntüsü ve aynı zamanda bir WhatsApp sohbeti yer almaktadır. Çocuk, "Boğazımı sıkıp "D de zabıtayı da tanıyacaksın" demiş. Sohbette ise bir öğrenci, babasının tarlaya gittiği için akşam derslerine gelemeyeceğini söylüyor. Öğretmeni ise "Bir çözüm bulabilsek keşke oğlum. Derslerden geri kalmanıza ben de çok üzülüyorum" diye cevap veriyor. Bu durumun bir mizah konusu olması, çocuğun kullandığı tehdit edici dil ile öğrencinin özür dileyen ifadelerini birbiriyle ilişkilendirerek çelişkili bir durum yaratmasından kaynaklanmaktadır. Öğrencinin durumu ve çocuğun söyledikleri arasında absürt bir bağ kurulması, okuyucuya gülümsetecek bir etki yaratmaktadır.

Fotoğrafta iki farklı görüntünün bir araya getirildiği bir meme görülüyor. Soldaki görüntüde bir çocuk bir tablet tutuyor ve "teknoloji, öğrencilerin ihtiyaçlarını giderdik" diyor. Sağdaki görüntüde ise aynı çocuk bir salatalık yerken görülüyor. Bu meme, teknoloji ile salatalık arasında komik bir bağlantı kurarak espri yaratıyor. Espri, "teknoloji, öğrencilerin ihtiyaçlarını giderdik" sözleriyle salatalık yeme arasında absürt bir ilişki kurarak, teknoloji ile salatalık arasında komik bir bağlantı kuruyor.

Resimde bir kadın sokakta sebze satıyor. Arkasında küçük bir çocuk yerde oturmuş resim çiziyor. Kadının tezgahında "canlı" olarak satılan ürünler bulunuyor. Bu görsel mizah, çocuğun "canlı" kelimesini yanlış anlamış olmasına dayanıyor. Küçük çocuk, "canlı" kelimesinin "canlı" (living) anlamını düşünerek resim çiziyor gibi görünüyor. Yani şaka, çocuğun "canlı" kelimesini gerçek hayattaki canlılar anlamında algılamasına ve buna göre bir resim çizmeye çalışmasına dayanıyor.

Fotoğrafta bir kadın, pazarda sebze satarken yanına gelen bir çocuğun ödevini yapmasını izliyor. Çocuk, "canlı derse katılıp ödevini öğretmenine gösteren çocuk..." başlıklı paylaşım yapmış. Bu durum, çocuğun okulda ödevlerini yapmamak için bahane arayan bir öğrenci olduğu gibi bir espri yaratıyor. "Canlı derse katılmak" ifadesi de, çocuğun bahane bulmak için çabaladığını ve gerçekte derslere katılmaktan kaçındığını ima ediyor.

Resimde, Safiye Ademoğlu Türkyılmaz isimli bir kişinin sosyal medya paylaşımı var. Paylaşımda, işçi anne ve babanın çocuğunun kendi durumunu anlatıyor. Çocuk, ailelerinin asgari ücretle çalıştığını ve kendisinin de devlet okullarında eğitim gördüğünü belirtiyor. Etrafındaki arkadaşlarının özel üniversitelerde okuduğunu fark ettiğinde ise "senin gibi paramız yok pilot olmaya" dendiğini hatırlatarak, bu durumun ironik ve haksız olduğunu vurguluyor. Şaka, çocuğun kendi durumunu ve çevresinin durumunu karşılaştırırken, "senin gibi paramız yok pilot olmaya" dendiğini belirtmesiyle ortaya çıkıyor. Yani, çocuk aslında pilot olmak istemediğini ama çevresindeki kişilerin sosyoekonomik durumunu ve bu durumun getirdiği imkânları kastederek "paramız yok" cümlesini kullanıyor. Bu, toplumda görülen ekonomik eşitsizliklere bir gönderme yapıyor ve çocuğun durumuna mizah katıyor.

Resimde bir Twitter gönderisi ve WhatsApp ekran görüntüsü var. Twitter gönderisi, "Murat'cım bi sakinleş @SirMuratPL" yazıyor ve altında "Paramparyayım" yazıyor. WhatsApp ekran görüntüsünde ise "Öğretmenim annemin interneti az kalmış derse giremicem" yazıyor. Şaka, WhatsApp mesajındaki kişinin öğretmenine, anne internetinin bittiği için derse giremeyeceğini söylemesinin, aslında kendi interneti azaldığı için derse giremeyeceğinin bir örtüsü olması üzerine kurulu. Bu şekilde, durumundan dolayı kendini sorumlu hissetmemek için anne internetini bahane olarak kullanıyor.